وقت ِ مهتاب

از تموم ِ خاك ِ دنيا ..... يه وجب سهم ِ منه

اونجا كه پنجره هاش ..... من و تا خورشيد ميبره

وقتي شب منظره ها ..... تاريك و مهتابي ميشن

وقتي كه ستاره ها ...... دوباره آفتابي ميشن

تازه انگار يه شروع ِ ..... واسه پرواز از قفس

واسه دل كندن از اين ...... خاطره هاي بي نفس

واسه تكراره همه ...... قشنگياي دور ِ دور

واسه جون دادن به اين ..... ترانه هاي سوت و كور

سخت ِ اما باورش كن ..... اين فقط خود ِ منم

اين منم كه هرچي هستم ...... از منم تا به خودم

ر . م

بنویس

این ترانه هدیه به هر عاشقی که به یاد معشوقش در تنهایی خود اشک میریزد

بنویس رو تن ِ کاغذ

که دلم گرفته امشب

بنویس غرق سکوتم

مث ِ دیشب ... مث ِ هرشب

بنویس رو سیم آخر

نت ِ فریاد ِ سکوت و

بنویس به جای مرداب

اسم آزادی رود و

بنویس که بی تو خورشید

دیگه پوشالی و سرده

بنویس که من ِ بی تو

مثل شمع ِ رو به مرگه

بنویس که زیر ِ مهتاب

روشن ِ خاطره هامون

بنویس گرچه جداییم

ولی عاشق ِ دلامون

بنویس رو برگ ِ آخر

که یه روزی برمیگردم

این شبارو من به عشقت

تا سحر حوصله کردم

ر . م

یاد ِ تو

وقتی یادِ تو میفتم ..... جون میگیره صد ترانه

باز به یاد ِ تو میخونم ..... هرچی شعر عاشقانه

وقتی یاد ِ تو میفتم ..... دل ِ دلتنگی میلرزه

داشتن ِ نبض ِ دل ِ تو ..... به خدا شدن می ارزه

مثل یک نسیم ِ سر مست ..... ول میچرخی توی صحرا

مثل یک ستاره پر نور ..... عشق میتابی به شب ِ ما

مثل اون پرنده ها که ..... پشت ِ میله ها اسیرن

برای رهایی از بند ..... واسه آزادی میمیرن

تو شکوه ِ انتظاری ..... برای دیدن ِ فردا

تو مث ِ خورشید میمونی ..... واسه این همیشه سرما

ماه و صد نور ِ ستاره ..... کم میارن جلو چشمات

بوته های خشک ِ صحرا ..... سبز میشن به زیره پاهات

ای بهانه ... همترانه ...... تا ابد هم ساز ِ من باش

پر ز ِ احساس و طراوت ..... از همیشه تا دوباره مال ِ من باش

ر . م

لالايي

لالايي كن تُو اين آغوش ِ خسته

لالايي كن تو اي از غم گسسته

لالا كن تا عبد تا بينهايت

رها از خشم و زنجيرو شكايت

چشات بستست نميبيني چشام و

كه ابرش خيس كرده گونه هام و

تو رفتي از تو مونده يادگاري

دلم پژمرده از درد ِ جدايي

بخواب آسوده اي نوره ستاره

تو رفتي بي تو اين خونه چه تاره

ر . م

نامه

من و یک قلم پر از درد
من و چند ورق پر از خط
نامه ای برای قلبت
قلب سرد و بی لطلافت
یه شب برفی و خلوت
کوچه خالی از محبت
دل چشش مونده به ساعت
عقربه تو خواب راحت
شیشه دل سرد از غبارو
فصلی مونده تا بهارو
غم دوریت بسیارو
وقت کشته صبر مارو
صدای زوزه سرما
همهمه تو خلوت ماست
پرسه میزنه تو کوچه
چشم به راه صبح فرداست
جای پات رو تن برف نیست
تو سینم انگار نفس نیست
حتی یک حفره کوچیک
رو ستون های قفس نیست
صفحه هام به ته رسیدن
ولی حرفام مونده باقی
من چشام گرم به گریه
یخ زده این شب یاغی

ر . م

به همه دوستانم

با سلام به همه شما دوستان و با تشكر از شما كه به من سر ميزنيد

مدتي بود كه جز ترانه چيزه ديگه اي براتون نمينوشتم ... اميدورم كه از اين يكنواختي خسته نشده باشين و همچنان به هم همهّ تنهايي من سر بزنيد .... قصد داشتم داستان ِ ديگه اي رو شروع به نوشتم كنم كه در همون قدم ِ اول از اين كار باز موندم و تصميم گرفتم كه جاي اين داستان رو به 2 ترانه بدم ... ترانه هايي كه هنوز نوشته نشدم ولي خوب ميدونم كه چه خواهم نوشت .... منتظر ِ " بنويس " و " صبور " صبورانه صبر كنيد

تا زود ِ زود

با تو یا بی تو

اهل ِ نفرین نبودم .... خودت میدونی

سردو غمگین نبودم ..... خودت میدونی

با تو یا بی تو برام فرقی نداره ..... مثل ِ شب سیاست دلت رنگی نداره

من و زندونی نکن تو کنج ِ قلبت ...... الهی بیاد برام پیغوم ِ مرگت

با تو . تُو زندون ِ تو مردم عزیزم ...... دیگه احساسی ندارم اشک بریزم

من نگاهم به نگات گرم ِ هنوزم ..... تُوی ِ دوزخ ِ چشات دارم میسوزم

الهی که روی ِ خوش هرگز نبینی ...... تا که زنده ای تُو کنج ِ غم بشینی

الهی که روز و شب برات سیاه شه ..... همه دقایقت باد ِ هوا شه

دارم از تو رو دلم یه زخم کهنه ..... روی زخمات روزگار نمک بپاشه

ر . م

-------------------------------

هم صدا با مریم حیدرزاده

شهر ِ خورشید

میخوام از شهری بگم با یه ستاره

اونجا که تا به همیشه بی بهاره

جایی که از نور ِ خورشید

حتی خواب ِ شب نداره

واسه مردم ِ دلکور

همه جا تیره و تاره

ابری نیست تُو آسمونش

که به حالشون بباره

رو تن ِ خاطره هاشون

کوله باری از غباره

لباشون غرق ِ سکوت و

قلباشون قاصله داره

توی این شهر ِ سیاه ِ صبح به ظاهر ...... دلا از تنهایی مُردن ای مسافر

دلت و به جاده بسپار

دستت و به دست یک شعر

فانوسک به دست بگیر و

تو بشو خورشید ِ پر مهر

ر . م

بهترین قصه دنیا

بهترین قصه دنیا ..... قصه دو تا پرندست

هرکی که عاشقتره ..... قلبش برندست

تُو قفس اسیرن اما ..... با دو بال ِ عشق و رویا

میرسن به هم هزار بار ..... چشم به راه صبح فردا

میکشن عکس دو تا قلب..... رو تن ِ سرد ِ یه میله

آرزو دارن که تا صبح ..... دلاشون از غم نمیره

کاش میشد که آرزوشون ..... جون ِ واقعی بگیره

ولی افسوس که دلاشون ..... توی این قفس میمیره

من به عشقت امشب اما ..... دل ِ یک قفس شکستم

با دو خط شعر و ترانه ..... دل و از قفس گسستم

میدونم که واقیت ..... از یه رویا جون میگیره

میدونم که آرزومون ..... رنگ ِ واقعی میگیره

ر . م

حنجره

هنوزم تگرگ میباره ..... جای ِ اشک به روی ِ گونم

هنوزم به زیر ِ پات ِ ..... دل ِ پژمرده و خونم

بازم این حنجره تنهاست ..... تُوی ِ کوچه هیاهو

دل ِ جنگیدن نداره ..... با صدای ِ گرم و پُر گو

حنجره غرق ِ سکوت و ..... پُر ِ از حرف ِ نگفتست

تو نمیدونی چه غم ها ..... تُوی این صدا نهفتست

یاغیم مثل ِ شهابی ..... که رو شب یه خط ِ رد زد

من همونم که یه روزی ..... فصل ِ غصه رو ورق زد

حالا تو نیستی و اینبار ..... بی صدا تر از همیشه

یکه تاز ِ بی حصارم ..... که اسیر ِ شب نمیشه

ر . م

یک سخن

تفکر ِ حرفه ای ... عمل ِ حرفه ای و نتیجه مطلوب را به دنبال دارد

رضا میرفخرایی

قایق چوبی

من و این قایق چوبی ..... روی بی نهایت آب

همسفر با سیل اشکیم ..... تُوی بیداری این خواب

از تو و دلت گذشتیم ..... به شب و طوفان اسیریم

جات و خالی کرده یادت ..... ار غم ِ دوریت میمیریم

به امید ِ ساحل ِ تو .... از پس طوفان گذشتیم

اما ساحل سخره ای بود ..... به ته دریا شکستیم

حالا ساحل مثل قبل ها ..... دیگه گرم و دلپذیر نیست

حالا رو پهنه خاکش ..... دیگه جای هیچکسی نیست

بی خیال ِ صبح ِ فردا ..... حالا قعر نشین ِ آبیم

تِو گریز از واقعیت ..... میون ِ گرمای خوابیم

سرسپرده به غروبیم ..... دلسپرده به یه رویا

دنبال ِ خورشید میگردیم ...... توی تاریکی دریا

من و این قایق ِ چوبی ..... هنوزم چشم انتظاریم

خسته از خیسیه دریا .... تُوی فکر ِ شوره زاریم

ر . م

و چه بی قرارم امشب

چند ساعتی بیش نیست که از میلادم میگذرد .... میلاد ِ اشک و غم و تنهایی ِ من ...... دیوار های اطلاق ِ کوچکم شب گریه مرا شاهدند . از آنها بپرس .... آری از آنها بپرس که با همه دیوار بودنشان از بسیاری از ما به ظاهر زندگان با احساس ترند و گرمتر ..... در روزی که میتوانست با شادترین خاطرات به پایان برسد .. دیگر تاب و توان ِ بودن نداشتم .... از دیگرانی گریزانم که از به جا آوردن ِ حداقل ِ احترام دریغ میکنند ..... چیزه زیادی انتظار ندارم .... فقط ای کاش در آن روز. میلاد را به شخص ِ دیگری که تا میلادش زمانی محسوس ماندست تبریک نمیگفتند و از من قافل نمیشدند ....... کاش میتوانستی درکم کنی تا تنها تر از این نمانم

و در پایان از خورشیدی که مرا فراموش نکرد و به هستی من تابید سپاس گذارم

سکوت

درد ِ شب نبودن خورشید نیست ..... درد ِ شب تاریکی ستاره هاست

تُو افق تا بینهایت ِ سکوت ..... یاد ِ تو روشنی بخش شب ِ ماست

تو سکوتت مثل شب بی انتهاست ..... رفتن ِ تو مرگ ِ تلخ ِ قصه هاست

اون که میمونه فقط یک خاطرست ..... که تنش اسیر ِ دست لحظه هاست

این تو بودی که ازم جدا شدی ...... رفتی و از من و دل رها شدی

اون که میخونه من ِ شب زده ام..... کز غروب ِ هجرتت غم زده ام

من مث ِ سایه همیشه پشتتم ..... مثل ِ تصویری تُو آینه روبه روت

مث ِ نورم واسه شب پرسه هات ..... پرسه های ِ خلوت ِ بی کسیات

تو سکوتت آخرین شعر ِ من ِ ..... آخرین زمزمه های بودنه

آخرین فصل از کتاب ِ عاشقی ..... از غم ِ نبودن ِ تو خوندنه

ر . م

زمستان ِ2003 تورنتو

اگر

اگه يكي رو ديدي وقتي داري رد ميشي برمي‌گرده نگات مي‌كنه، بدون براش مهمي. اگه يكي رو ديدي وقتي داري ميفتي زمين برمي‌گرده با عجله مياد به سمتت، بدون براش عزيزي. اگه يكي رو ديدي وقتي داري مي‌خندي برمي‌گرده نگات مي‌كنه، بدون واسش قشنگي. اگه يكي رو ديدي وقتي گريه مي‌كني مياد باهات اشك مي‌ريزه، بدون دوستت داره و اگه يه وقت يكي رو ديدي وقتي داري با يكي ديگه حرف ميزني تركت مي‌كنه، بدون عاشقته

نویسنده : بدون ِ نام

یک سخن

در طول ِ روز آنقدر سرت را با کار های خوب گرم و مشغول کن که وقت برای کار های بد و بیهوده نماند

دکتر فرهنگ هولاکویی

روزهاي بي خاطره من

فانوسكهاي بي تحمل ..... يه دشت ِ سرد و خالي از گل

روزهاي بي خاطره من ..... حضورت از ثانيه ها كم

تو موندگار ِ شرقي اما ..... من رهسپار ِ مغرب ِ سرد

درگير ِ هجرتي غريبم ..... همراه ِ باد ِ تند ِ ولگرد

تو نبض ِ آخرين ترانه .... تُو فصل ِ اول ِ سكوتي

براي تك خاطره من ..... اون كه نمرده بود تو بودي

تو مثل ِ كوهي پر غروري .....مثل ِ ستاره غرق ِ نوري

اما براي ِ قلب ِ خستم .... تو مثل ِ خورشید ِ غروبی

تو اولين نم نم ي بارون ..... براي خشكي بيابون

من آخرين باد ِ خزونم ..... براي برگهاي خيابون

روزهاي بي خاطره من ..... پر از هياهوي ِ سكوته

اون كه من و زنده نگه داشت ..... تنها فقط ياد ِ تو بوده

ر . م

.....................................................................

اين ترانه دو سال ِ پيش سروده شده و هيچ ارتباطي به آلبوم ِ جديد ِ سياوش قميشي ندارد

آقاي قميشي از اين هم نامي اثر احساس ِ غرور مي كنم

غم ِ بي انتها

چشماي ِ نكته بين ِ تو ..... شكستن ِمن و نديد

از سوزش ِ جنگل ِ سبز ..... دستات فقط گرما رو چيد

حادثه از دلم گذشت ...... معجزه شد به تو رسيد

تُو اوج ِ درد ِ عاشقي ..... علاقه از دلت پريد

سرشارم از حسرت ِ تو ..... تو خالي از بودن ِ من

در حال ِ سحرا شدن ِ ...... جنگل ِ پر درخت ِ تن

ر . م

...........................................

اين ترانه در حدود ِ دو سال ِ پيش سروده شد و از آن زمان تا حال در تب ِ تكامل ميسوزد ... اميدوارم كه هيچ عشقي دچار ِ ماجراي اين ترانه نشود

جادوگر

ای جادوگر شعبده باز ..... جادو کن آهنگی بساز

اگرکه جادو بلدی ...... تو از گلوله گل بساز

رو سر ِ خونمون یه سقف ..... برای سقفمون ستون

برای قلبمون طپش ..... رو هر طپش شعری بساز

ای جادوگر عصای تو ...... تنها دوای ِ درد ِ ماست

کوچ ِ امید از خونمون ..... تنها دلیل ِ مرگ ِ ماست

مرغک ِ عشق ِ تُو قفس ..... محتاج ِ یک دریچه مرد

چراغ ِ پی سوز ِ شب ...... شعلش و به ظلمت سپرد

ای جادوگر لباس ِ تو ...... به احترم ِ شب سیاست

جامه نو به تن بکن ....... خورشید ِ فردا مال ِ ماست

ر . م

-----------------------------------------------------

ترانه جادوگر خطاب به کسانی است که ناخواسته اسیر ِ شیطان ِ درونی خود شدند و خواهان ِ رهایی از سیاهی شب هستند

وقتی بارون میزنه به شیشه ها

الان که دارم این متن رو براتون مینویسم اونور ِ شیشه اطاق ِ کارم جشن ِ نور و بارون ِ .... ابر ِ تن سیاه داره بغضشو خالی میکنه و عشق و با تن ِ خیابون شریک میشه ...... درختها از شادی تُو آهنگ ِ باد میرقصن و چمنهای کنار ِ خیابون زردی ِ حاصل از سوزندگی آفتاب رو آروم آروم به دست ِ فراموشی میسپارن و سیراب میشن

تُوی ِ رویام آروم آروم تُوی ِ کوچه پا میذارم و به زیر ِ بارون دستام و باز میکنم .... نفس ِ عمیقی میکشم و غصه هارو با بارون میشورم ...... حالا تو هم چشمات و ببند .. به سرزمین ِ رویای ِ من پا بذار و دستت رو به دست ِ من بسپار تا با هم گریه شادی ِ ابرو تماشا کنیم ..... به سرزمین ِ رویا های این حنجرهُ خسته خوش اومدی غریبه