یک آرزو

من ازخدا خواستم که به من عقل و خرد دهد ... او بر سر راه ِ من مشکلاتی قرار داد تا با حل کردن از انها به عقل و خرددست پیدا کنم

بدرود اي انسانيت

نمي خواستم كه بنويسم

حرفي هم براي گفتن ندارم ! جز اينكه شاهد لحظه به لحظه دورتر شدن و گم شدن انسانيت هستم و هستيم ! نمي خوام بگم كه مقصر چه كسي بوده و هست ! نمي خوام بدونم ! و نمي خوام بشنوم و ببينم كه كسي برچسب ِ گناهكاري رو بر پيشاني كسه ديگري ميزنه و جاي اون رو با گلوله محكم ميكنه ! اي كاش امشب و هر شب كه چشم رو هم ميذاريم ، فقط ثانيه اي قبل از به خواب رفتن ، فردايي رو آرزو كنيم به دور از هر كينه و دشمني ! نگو كه اين فقط يه آرزو هست ، هر آرزو يك واقيت مبتونه باشه ، به شرطي كه من و تو بخواهيم

تصور كن تو ميتوني بشي تعبير ِ اين رويا

http://fromisraeltolebanon.info/

گيتار ِ شكسته

طفلي گيتارِشكسته .. ديگه هيچ سازي بلدنيست
ديگه اين حنجره بي اون .... هيچ ترانه ايرو بر نيست
آخه باز غم نبودت.... داده دست به دست گيتار
شده مضراب شكستن .... عكس ِ تو تُو قاب ديوار
من و گيتار ِ شكسته ..... تُوي حسرت يه فرياد
با نفس هاي بريده .... هق هقِ شكسته در باد
آخرين خاطره هارو .... واسه اشك بهونه كرديم
تو نميدوني عزيزم .... اين شبا بي تو چه كرديم
من همه ترانه هامو .... پر ِ ازياد ِ تو كردم
مونده بود گيتاربي جون .... كه اونم ترانه كردم

رضا ميرفخرايي

با تو ميشه

با حضورت شعله ور كن .... شمع خاموش دلم رو

با قدم هات تازه تر كن ..... نبض احساس دلم رو

ميشه از شوق ِ حضورت .... كريه كرد تمام شب رو

تا رسيدن به نگاهت .... خسته كرد نگاه غم رو

ميشه با شهاب ِ چشمات ..... خط كشيد فاصله ها رو

رد شد از هواي ترديد ..... زنده كرد عاطفه هارو

واسه لمس داغ ِ عشقت .... ميشه گم كرد لحظه هارو

پر كشيد تو آسمونت .... تازه كرد ترانه ها رو

آره ميشه با تو ميشه ..... خنده كرد گلايه هارو

ميشه با گرماي قلبت .... موندني كرد اين بهارو

رضا ميرفخرايي

رهگذر

رهگذر رفتیو بارون ..... بعد تو کوچه رو تر کرد

این نگاهِ منتظر رو ..... با عبورت خسته تر کرد

رهگذر رد شدی از من ...... پر شتاب و بی تامل

مونده دلغریب و رسوا..... من ِ بی صبر و تحمل

رهگذر بعد عبورت .... مثل ابرای بهارم

میشینم تنهای تنها ..... واسه بی کسیم میبارم

اگه یک شب تن سپردی ..... به تن خسته بارون

اگه هر لحظه شکستی .... توی خلوت خیابون

یاد ِ من باش که همیشه ..... چشمم از یاد ِ تو خیسه

این همیشه مرد ِ تنها ..... داره از تو مینویسه

رضا میرفخرایی

شبت بخیر

ستاره دنباله دار .... شبت بخیر

شاپریه شبای تار ....شبت بخیر

خاتون ِ چلگیسه بهار ..... ای که تُو قصه ای هنوز

تُو شب ِ قصه ها نسوز ..... شبت بخیر

ای رهگذر که تُو شبا ...تنهایی پرسه میزنی

شب زنده داره کوچه باش .... شبت بخیر

جیر جیرک ِ آوازه خون ...تا خود ِ صبح بیدار بمون

من چشامو هم میذارم...شبت بخیر

کلاغ ِ بال و پر سیاه .... اسیره قصه ای چرا؟

تا که به لونت برسی ....من میخابم شبت بخیر

مادر بزرگ ِ مهربون .... آخر ِ قصه رو بخون

وقتی به آخر میرسی .....نگو دروغ ِ قصمون

نگو دروغ ِ خاب ِ من .... شبای مهتابی ِ من

بخون که با قصه تو ..... تموم شه بی خابی من

ای نازنین ِقصه گو ... همیشه تو قصه بگو

از سرزمین ِ آرزو ..... از رفتن ِ غصه بگو

همیشه با صدای تو .... پلکامو رو هم میذارم

تا ته قصه برسیم .... شبت بخیر من میخابم

رضا میرفخرایی

به یاد بهاری که در دوردستهاست

کوچکتر که بودم همیشه دل ِ نازکم برای دخترک ِ همسایه میسوخت که بهار را بدون ِ لباسهای نو جشن میگیرفت . کوچکتر که بودم دل ِ نازکم برای کفاش محلمان میسوخت که خود بی کفشِ ِ نو به استقبال ِ بهار میرفت . کوچکتر که بودم دلم برای خیابانگرد ِ شهرمان میسوخت که سال نو را در خیابانهای بی کسی پرسه میزد و کسی را برای در آغوش فشردن و بوسیدن نداشت . کوچکتر که بودم دلم برای عیدی های لای قران ِ مادربزرگم پر میزد. شمردن هر لحظه عیدی ها که مبادا کم شوند . گوشزد ِ پدرم که میگفت عید تمام شد و هنوز پیک ِ نوروزی را تمام نکرده ای. سیزده به در در جنگلهای شمال که همیشه باران میامد. مسیر برگشت به خانه. گاهی جاده هراز گاهی هم چالوس . ولی همچنان با دیدن ِ دخترک و کفاش و خیابانگرد همه خاطرات در دلم میسوخت . بزرگتر که شدم دیگر نه دخترک را دیدم نه کفاش را و نه آن مرد ِ خیابانگرد را . بزرگتر که شدم دیگر دلم برای آنها نسوخت . در این اندک ساعت های مانده به سال ِ نو دل ِ من برای خودم میسوزد که در سرمای غربت رو در روی آینه خاکستر ِخاطرات کودکی را مرور میکنم . نه عیدی نه لباس ِ نو نه کفش و نه باد گرم ِ بهاری . هفت سینی کوچک میچینم . رو به روی آینه دیوان حافظ را مینشانم .از دوردستها سلام میکنم به بهارو به خورشید . به یاد کوچه باغهای باران زده شهرم ..... آرزو مند ِ آرزوهای سبزتان

رضا میرفخرایی ... بهار ِ در تقویم ِ تورنتو

تقدیر

وقتی هیچکی و نداری ...... یاد ِ کی همسفرت شه

پای ِ کی رو تن ِ جاده .... با تو و همقدمت شه

وقتی بی مقصد همیشه ...... دل اسیر ِ جاده هایی

کی میخواد کجای دنیا ..... نگران شه که کجایی

عمریه به این مسافر .... کسی شاخه گل نداده

کسی حتی به شبامم ..... یه چراغ هدیه نداده

میدونم در به دری ها .... همه کار ِ سرنوشته

یکی تُو صفحه فردام ....... قصه غم و نوشته

اونقدر تشنه میمونم ..... تا سرابم بشه تعبیر

میرم اونجا که همیشه ... دور شم از دستای تقدیر

رضا میرفخرایی

تو را نظاره ميكنم

تو را صدا ميكنم ..... در اين شبانه هاي تار

تو را نظاره ميكنم ..... كه دلخوشم به عكس يار

به خود رسيده ام ولي ..... تو را سپرده ام به باد

ندارم هيچ گلايه اي ... كه برده اي مرا ز ِ ياد

تو را نظاره ميكنم ..... كه ميروي ز ِ پيش من

تو را بهانه ميكنم ..... براي گريه هاي غم

به تو شكوفه ميزدم ..... كنون خزان ِ عمرمي

مرثيه اي ز ِ غم نخوان ..... كه خود ترانه غمي

تو را نظاره ميكنم ..... در امتداد اين گذر

كه خُرد و مهو ميشوي .... ز ِ فكر ِ من در اين سفر

رضا ميرفخرايي

ای عاشقان ای عاشقان شب را چراغانی کنید

ای عاشقان ای عاشقان شب را چراغانی کنید ..... ای می فروشان شهر را انگور مهمانی کنید

----------------------------------------------------

کنار ِ شعله های آتیشه داخل ِ آتش کده کوچیک ِ خونمون تنها نشستم و به برف ِ آهسته ولی یک دست ِ اونور ِ شیشه نگاه میکنم. دفتر ِ شعرم مثل همیشه کنارم هست. صفحه سفیدی رو باز میکنم. احساس ِ خاصی همه وجودم رو به وجد آورده. میخوام که این احساس رو با تن سفید کاغذ و جوهر مشکی قلم شریک بشم.... اما صدای در زدن ِ یک غریبه اونور ِ در همه خلوتم رو به هم میریزه ... گفتم غریبه !!! آخه عادت کردیم که به اونایی که نمیشناسیم بگیم غریبه. در رو آروم باز میکنم ... کسی اونور در نیست ولی چیزی تمام توجه من رو به خودش جلب میکنه ... یا شاخه گل سرخ روی پا دری ... خوب که نگاه کردم دیدم جلوی هر پا دری یک گل سرخ نشسته .... شاخه گل رو بر میدارم ...بو میکنم .... یک گلبرگش رو ازش به امانت میگیرم و لای برگ های سفید ِ دفترم میذارم ... حالا دیگه اونا سفید و خالی نسیتن

روز ِ عشق به همه شاد باد

آخرین غزل

نازنین حنجره سرخ.....بخون اخرین غزل رو

بخون از هوای پرواز.....بشکن این سکوت شب رو
غرق خون دل ِ شکسته.....کشتی به غم نشسته

طپش ِ ترانه ام باش ......که ز ِ تکرار شده خسته
گذر ِ ابر ِ و بارون....تن خیس ِ چشم گریون

یادگار صد ترانست......آخرین چشم انداز ِ ایون
قطره های ِ سرد ِ اشک و.....میچینم از روی گونت

واسه لمست اخرین بار.... سر میذارم روی شونت
لحظه تلخ ِ عبوره......لحظه ناب ِ رسیدن

این تن ِ خسته راه و......تا به آسایش کشیدن
میرم اما یادگارم.....خاطرات ِ صد ترانست

واسه باریدن ِ چشمات.......هرکدوم پر از بهانست

رضا ميرفخرايي

خوشخیال

من فقط یه خوشخیالم .... خوشخیال و غرق ِ رویا

توی دنیایی عجیبم .... که نداره هیچ معما

نه حصاری واسه پرواز .... نه دو راهی واسه تردید

اونجا که قلب ِ غناری .... پشت میله ها نلرزید

رنگی و زنده و تازن ..... همهُ خاطره هامون

خالی از نفرت و کینست..... بین ِ ما فاصله هامون

رنگ ِ پوست و زور ِ بازو .... نیست .معیار ِ قشنگی

اونجا پاکی و صداقت ..... شده معنای زرنگی

هیچکی تُو سیلاب ِ غصه .... تو رو تنها نمیذاره

اونجا بی کسی تُو قصه ست .... هرکسی یه سایه داره

آره من یه خوشخیالم .... یه غزل نویس ِ تنها

اون کسی که همترانست .... با بهاره سبز ِ رویا

Reza Mirfakhraei

اشک شب

زیر شب گریه ابرا.... یکی مونده تک و تنها

اونکه از نسل ِ خزونه......یه ترانه ساز ِ رسوا

زخم ِ غم ترانه ها و....اشک ِ شب رو تن ِ شیشه

طفلکی حنجره ای که........بی تو میخونه همیشه

بی تو میخونه ز ِ پرواز.......از حصار ِ بازِِِ آواز

از همه ترانه هایی.....که به یادت شده آغاز

فکر ِ روزای بهاری.....که میگفتی موندگاری

که میگفتی با بهارو........با خزونم سازگاری

فصل ِ بارونی رسیده......آخرین پرده خورشید

آخرین شبی که مهتاب....توی آسمون درخشید

رفتی و بعد تو انگار.....دیگه هیچ ستاره ای نیست

دیگه هیچ بهار ِ سبزی....ختم ِ عمر ِ این خزون نیست

بی تو این ترانه ها رو......واسه کوچه ها میخونم

میدونم برنمیگردی........اما منتظر میمونم

رضا میرفخرایی

ترانه باران

سلام .... هميشه وقتي به اينجا سر ميزنين انتظار ِ خوندن ِ شعر يا متن ِ جديديو از من دارين ... ولي اينبار يكمي متفاوت كار كردم و ترانه باران از مجدالدين ميرفخرايي ( گلچين گيلاني ) براي شما دوستان دكلمه كردم ... و لازم به ذكر هست كه با افتخار اعلام كنم شاعر ِ اين ترانه عموي پدر ِمن هستند .... اميدوارم كه خوشتون بياد

براي گوش كردن اينجا را كليك كنيد ( يكمي طول ميكشه )لطفا راست كليك كنيد و بعد بر روي سيستم ِ خود ذخيره كنيد .. شادو برقرار باشين

اگر چه صد ساله مرده ام به گور ِخود خواهم ایستاد

اینجا که من زندگی میکنم جا کمست و نفس ها تنگ .... بغض گلویم را میفشارد و غرور گریه را بر دیدگانم حرام میکند. اینجا هر دم کسی می آید ولی به قیمت ِ رفتن ِ کسی دگر... اینجا قیمت ِ همه چیز گران است جز قیمت ِ جان ِ من و تو . .اينجا زمين است... نمیدانم که چگونه درد ِ درونم را بازگو کنم ... دردی که از رفتن عزیزی خبر میدهد ... نازنین بانوی ترانه ایران زمین . سرزمینش را به قصد سرای باقی ترک گفت و بار ِ دگرغم من و تو و ما را در جریان ِ تند و بی قرار ِ روزگار بي يار و تنها رها کرد . بی شک یاد و خاطره نازنین بانوی شعر سیمین ِ بهبهانی بر پهنه خاطر ِ ما سبز خواهد ماند ... بهار ِ یادگارش همواره بی خزان باد

رضا میرفخرایی

زمستان بی قراری های سرزمین سرما

گوشه تنهليي من

نفس ِ سرد ِ شبا و ..... تن ِ باروني شيشه
يه ورق ترانه اي كه ..... نا تمومه تا هميشه
دوباره صداي رعدو ..... زوزه باد ِ مسافر
يه نفر تُو آينه پيداست ..... كه من و برده ز ِ خاطر
چارتا ديوار و .... يه سقف و پنجره
يه نگاه ِ كهنه مبهوت ..... به سكوت ِ منظره
اونور ِ پنجره بارون ... بغض نشكسته يك موج
اينطرف طنين ِ گريست .... كه من و ميبره تا اوج
اونطرف هميشه سرماست ... تُوي كوچه اي كه خيسه
اينطرف هميشه تنهاست ..... اونكه مرثيه نويسه
چارتا ديوار و .... يه سقف و پنجره
يه نگاه ِ كهنه مبهوت ..... به سكوت ِ منظره
گوشه تنهايي من .... خلوت تاره بي كسي
يه شمع نيمه جون شب .... دلهره و دلواپسي
رضا ميرفخرايي

باور

نه هراسي از زمستون ...... نه تو حسرت ِ بهارم
خالي از فرداي مجهول ..... نه به ياد ِ خاطراتم
زندگيم همين خزونه ...... باد ِ تند و ابرو بارون
شعر ِ پرواز ِ بهاره ..... رقص ِ برگا تو خيابون
گذر ِ ثانيه ها و ...... مردن ِ روزاي باطل
كشتن ِ شباي تاريك ..... شده كاره من ِ غافل
زير ِ باروناي پاييز ..... گم ميشه قطره اشكم
رفتي همراه ِ بهارو ..... ديگه دنبالت نگشتم
ميگذرن روزاي بي تو .... سرد و پوچ و بي بهارم
واسه لمس ِ داغ ِ دستات ..... چشم به راه و بي قرارم
بيا هم باور ِ من باش ..... تا بهارو پس بگيريم
بيا تا به هم رسيدن ... بيا تا تنها نميريم
ر . م

دايره وار

يك روز ِ ديگه هم تموم شد ! مثل بقيه اون روزايي كه با عجله اومدن و بي خبر رفتن ! مثل ِ اون روزايي كه هنوز نيومدن ولي نيومده تموم شدن .....امروز كوير ِ خشك لبهام در داغ ِ حسرت ِ يه لبخند ِ از ته دل سوختن...ولي ساختن...! لب به گلايه باز نكردم...از كي گلايه كنم ؟ به كي گلايم و بگم ؟؟؟ از همون اول صبح همه چيز مثل ِ هميشه بود... صداي زنگ ِ ساعت كه خواب رو به چشم ها حروم ميدونه ....سقف .. اولين منظره بعد از باز كردن ِ چشمام ...و حتي تصوير ِ تو آينه هم ديگه تكراريه ... مردم ِ تو خيابون مثل ِ هر روز پر شتاب و عصبي در پي رسيدن به هدفين كه هر روز دنبالشن ... گاهي ميرسن و گاهي جا ميمونن ...دوست هايي كه يك روز دوستن و روز ِ بعد در عجب ِ خودشون هم وا موندن !!! راه ِ برگشت به خونه با راه ِ رفت كمي فرق داره ... از يه زاويه ديگست همه چيز ... از زاويه اونور ِ خيابون ! ياد ِ حرف ِ معلمم مي افتم كه هميشه ميگه : براي فهميدن و حل ِ يك مشكل هميشه اون و از چند زاويه نگاه كنيد ... ولي من بازم از اين خيابون هاي نفس گير هيچي نميفهمم .... صداي موزيك رو زياد ميكنم ... همون آدم داره همون حرفاي ديروزو ميزنه و ميگه تصور كن .... ولي تصور كردنشم سخت ِ ... پس از اين هم ميگذرم بدون ِ اينكه چيزي بفهمم ...ميرسم به خونه ... روي مبل ِ جلوي جعبه جادوي ول ميشم .... اخبار باز هم از تكرار ِ مصيبت خبر ميده ... در به در دنبال يه حرف ِ تازه ام .... نه نتيجه نداره .... از پله ها بالا ميرم ... به گوشه تنهاييم ميرسم ... كتاب ِ شعر ... كاغذ و مداد ... ميز ِ طراحي .... و هرچيزي كه دوست دارم .... اولين و اخرين لبخند رو خورشيد به لبهام هديه ميده ... خورشيدي كه هميشه ميتابه .... با اون به پيشواز ِ شب ميرم ...ساعت رو كوك ميكنم .... تا به فرداي دگر

ر . م -----يك شب ِبرفي ِ تورنتو

بي تو

وقت ِ بيداري شب هاست ..... وقت ِ خاموشي ساعت

وقت ِ پرسه هاي بي تو .... وقت ِ جون دادن ِ شايد

حالا حتي ديگه سايم ..... من و تنها جا گذاشته

يه ديو ِ سياه ِ بد شكل ..... تُوي قصه پا گذاشته

رفتنت مثل ِ ظهورت ..... هنوزم برام معماست

تازه ميفهمم كه عشقت .... قصه تُوي كتاباست

تو همون باد ِ خزوني ..... واسه شعله وجودم

كاش كه از اول قصه .... هرگز عاشقت نبودم

ر . م

من و وبلاگم و دوستانم

سلام ..... بعد از مدتها اومدم يكمي خودموني تر از شعر و ترانه هام صحبت كنم ..... خيلي وقت ِ كه فضاي اين صفحه پر شده از ترانه هام ..... ولي فقط ترانه هام تنها نيستن ... وقتي به نظر ها نگاه ميكني ميبيني كه آره يك سري آدم ِ مهربون هميشه به من و اين ترانه ها محبت داشتن و دارن و اميدوارم كه هميشه دلگرمي من بمونن ...... بازديد كننده هاي اين صفحه فكر نكنم تعدادشون از ده بيشتر بشه ولي دهتا يعني يه دنيا ...... اين و من از يه نازنين يادگاري دارم .... يادتون بچه كه بوديم فكر ميكرديم ده تا ديگه آخرشه ؟؟ آره آخرشه ..... هر چيزه خوب دهتا خوب بود ... اين دهتا هنوزم واسه چيزاي خوب بيشترين ِ .... در هر شكل من از همه اين دوستان سپاسگذارم كه هرگز تنها م نذاشتن وكمك كردن كه به كيفيت كارم بهبود بدم ...... صحبت ِ ديگه اي نيست .... صحبت يه بهانست واسه برقراري يه ارتباط خوب ..... پس بازم مثل ِ هميشه از زبون ِ مشترك ِ من و دوستانم براي اين ارتباط استفاده ميكنم .... زبون ِ ترانه ..... منتظر ِ سري جديد ِ حرفام باشين

ده تا سپاس از همه شما

رضا ميرفخرايي