گوشه تنهليي من

نفس ِ سرد ِ شبا و ..... تن ِ باروني شيشه
يه ورق ترانه اي كه ..... نا تمومه تا هميشه
دوباره صداي رعدو ..... زوزه باد ِ مسافر
يه نفر تُو آينه پيداست ..... كه من و برده ز ِ خاطر
چارتا ديوار و .... يه سقف و پنجره
يه نگاه ِ كهنه مبهوت ..... به سكوت ِ منظره
اونور ِ پنجره بارون ... بغض نشكسته يك موج
اينطرف طنين ِ گريست .... كه من و ميبره تا اوج
اونطرف هميشه سرماست ... تُوي كوچه اي كه خيسه
اينطرف هميشه تنهاست ..... اونكه مرثيه نويسه
چارتا ديوار و .... يه سقف و پنجره
يه نگاه ِ كهنه مبهوت ..... به سكوت ِ منظره
گوشه تنهايي من .... خلوت تاره بي كسي
يه شمع نيمه جون شب .... دلهره و دلواپسي
رضا ميرفخرايي

باور

نه هراسي از زمستون ...... نه تو حسرت ِ بهارم
خالي از فرداي مجهول ..... نه به ياد ِ خاطراتم
زندگيم همين خزونه ...... باد ِ تند و ابرو بارون
شعر ِ پرواز ِ بهاره ..... رقص ِ برگا تو خيابون
گذر ِ ثانيه ها و ...... مردن ِ روزاي باطل
كشتن ِ شباي تاريك ..... شده كاره من ِ غافل
زير ِ باروناي پاييز ..... گم ميشه قطره اشكم
رفتي همراه ِ بهارو ..... ديگه دنبالت نگشتم
ميگذرن روزاي بي تو .... سرد و پوچ و بي بهارم
واسه لمس ِ داغ ِ دستات ..... چشم به راه و بي قرارم
بيا هم باور ِ من باش ..... تا بهارو پس بگيريم
بيا تا به هم رسيدن ... بيا تا تنها نميريم
ر . م

دايره وار

يك روز ِ ديگه هم تموم شد ! مثل بقيه اون روزايي كه با عجله اومدن و بي خبر رفتن ! مثل ِ اون روزايي كه هنوز نيومدن ولي نيومده تموم شدن .....امروز كوير ِ خشك لبهام در داغ ِ حسرت ِ يه لبخند ِ از ته دل سوختن...ولي ساختن...! لب به گلايه باز نكردم...از كي گلايه كنم ؟ به كي گلايم و بگم ؟؟؟ از همون اول صبح همه چيز مثل ِ هميشه بود... صداي زنگ ِ ساعت كه خواب رو به چشم ها حروم ميدونه ....سقف .. اولين منظره بعد از باز كردن ِ چشمام ...و حتي تصوير ِ تو آينه هم ديگه تكراريه ... مردم ِ تو خيابون مثل ِ هر روز پر شتاب و عصبي در پي رسيدن به هدفين كه هر روز دنبالشن ... گاهي ميرسن و گاهي جا ميمونن ...دوست هايي كه يك روز دوستن و روز ِ بعد در عجب ِ خودشون هم وا موندن !!! راه ِ برگشت به خونه با راه ِ رفت كمي فرق داره ... از يه زاويه ديگست همه چيز ... از زاويه اونور ِ خيابون ! ياد ِ حرف ِ معلمم مي افتم كه هميشه ميگه : براي فهميدن و حل ِ يك مشكل هميشه اون و از چند زاويه نگاه كنيد ... ولي من بازم از اين خيابون هاي نفس گير هيچي نميفهمم .... صداي موزيك رو زياد ميكنم ... همون آدم داره همون حرفاي ديروزو ميزنه و ميگه تصور كن .... ولي تصور كردنشم سخت ِ ... پس از اين هم ميگذرم بدون ِ اينكه چيزي بفهمم ...ميرسم به خونه ... روي مبل ِ جلوي جعبه جادوي ول ميشم .... اخبار باز هم از تكرار ِ مصيبت خبر ميده ... در به در دنبال يه حرف ِ تازه ام .... نه نتيجه نداره .... از پله ها بالا ميرم ... به گوشه تنهاييم ميرسم ... كتاب ِ شعر ... كاغذ و مداد ... ميز ِ طراحي .... و هرچيزي كه دوست دارم .... اولين و اخرين لبخند رو خورشيد به لبهام هديه ميده ... خورشيدي كه هميشه ميتابه .... با اون به پيشواز ِ شب ميرم ...ساعت رو كوك ميكنم .... تا به فرداي دگر

ر . م -----يك شب ِبرفي ِ تورنتو

بي تو

وقت ِ بيداري شب هاست ..... وقت ِ خاموشي ساعت

وقت ِ پرسه هاي بي تو .... وقت ِ جون دادن ِ شايد

حالا حتي ديگه سايم ..... من و تنها جا گذاشته

يه ديو ِ سياه ِ بد شكل ..... تُوي قصه پا گذاشته

رفتنت مثل ِ ظهورت ..... هنوزم برام معماست

تازه ميفهمم كه عشقت .... قصه تُوي كتاباست

تو همون باد ِ خزوني ..... واسه شعله وجودم

كاش كه از اول قصه .... هرگز عاشقت نبودم

ر . م

من و وبلاگم و دوستانم

سلام ..... بعد از مدتها اومدم يكمي خودموني تر از شعر و ترانه هام صحبت كنم ..... خيلي وقت ِ كه فضاي اين صفحه پر شده از ترانه هام ..... ولي فقط ترانه هام تنها نيستن ... وقتي به نظر ها نگاه ميكني ميبيني كه آره يك سري آدم ِ مهربون هميشه به من و اين ترانه ها محبت داشتن و دارن و اميدوارم كه هميشه دلگرمي من بمونن ...... بازديد كننده هاي اين صفحه فكر نكنم تعدادشون از ده بيشتر بشه ولي دهتا يعني يه دنيا ...... اين و من از يه نازنين يادگاري دارم .... يادتون بچه كه بوديم فكر ميكرديم ده تا ديگه آخرشه ؟؟ آره آخرشه ..... هر چيزه خوب دهتا خوب بود ... اين دهتا هنوزم واسه چيزاي خوب بيشترين ِ .... در هر شكل من از همه اين دوستان سپاسگذارم كه هرگز تنها م نذاشتن وكمك كردن كه به كيفيت كارم بهبود بدم ...... صحبت ِ ديگه اي نيست .... صحبت يه بهانست واسه برقراري يه ارتباط خوب ..... پس بازم مثل ِ هميشه از زبون ِ مشترك ِ من و دوستانم براي اين ارتباط استفاده ميكنم .... زبون ِ ترانه ..... منتظر ِ سري جديد ِ حرفام باشين

ده تا سپاس از همه شما

رضا ميرفخرايي

صبور

واسه اين تبسم ِ سرد ..... كه رو صورتم نشسته

عمريه يه بغض تنها ..... راه ِ اين گلو رو بسته

پشت ِ ديوار ِ يه لبخند ..... پنهون ِ بغض صبورم

من اسير ِ خاطراتم ..... تُو اطاق ِ سوت و كورم

تُوي هر كنج ِ اطاقم .... روي هر ديوار ِ تن سرد

يكي با گريه نوشته .... كه بيا به خونه برگرد

آخه از وقتي كه رفتي .... غصه هام مرثيه خونن

حسرتم قد ِ يه دنياست .... با خودم تنها ميمونم

تُوي اين قفس من اما ..... ياد ِ هر خاطره شبها

منتظر واسه طلوعت ..... ميشينم تا صبح فردا

دل صبور خسته و ياقي ..... تُو شباي بي چراغي

هنوزم پشت ِ حصار ِ ..... بغض ِ اين حنجره باقي

ر . م

سفر نامه

اندكي صبر كنيم

ما كه از بهت و هراس لبريزيم

خانه اينجاست

ما شتابان به كجا بگريزيم ؟؟

از ته دشت ِ خيال

از پس ابر كسي ميايد

شايد آن سوي غروب

در به روي روشني بگشايد

آخر ِ قصه ما

كوچه اي بن بست است

نقشه هجرت ِ ما

نسل به نسل گم گشتست

عشق فراموش و تو خاموش

زمين سردو غمين

دست نگه دار

گشنه گرگي كرده در بيشه كمين

اندكي صبر كنيم

كين سفرنامه ما

از عزل بد بودست

بار ِ هجرت بر پشت

از در ِ خانه بسي كج بودست

ر . م

و ديگر هيچ

سكوت ِاين شبهاي شيشه اي با طنين كدام حنجره ميشكند ؟؟

با كدام خاطره, بغض, گلو را فرا مي گيرد ؟؟

از كدام كوچه. ذهن ِ خاطراتم گذر ميكند ؟؟

به چه مي انديشم ؟؟

روزها روزهاي غريبيست . نه رهگذري . نه مهماني و نه حتي صاحب خانه اي . آنچه كه ذهن ِ مرا مشغول ميكند گذر ِ بي حاصل ِ عقربه ها از كنار ِ يكديگر است ...... سفري كه در امتداد ِ مسيري از پيش تعيين شده است ..... مسيري كه مارا سرگردان به دور ِ خود ميگرداند......... بي حاصل . بي هدف ولي منتظر ...... منتظر كه شايد بر سره گذر ِ ثانيه اي ديگرگريزي پيدا شود ..... منتظر ميمانيم

وقت ِ مهتاب

از تموم ِ خاك ِ دنيا ..... يه وجب سهم ِ منه

اونجا كه پنجره هاش ..... من و تا خورشيد ميبره

وقتي شب منظره ها ..... تاريك و مهتابي ميشن

وقتي كه ستاره ها ...... دوباره آفتابي ميشن

تازه انگار يه شروع ِ ..... واسه پرواز از قفس

واسه دل كندن از اين ...... خاطره هاي بي نفس

واسه تكراره همه ...... قشنگياي دور ِ دور

واسه جون دادن به اين ..... ترانه هاي سوت و كور

سخت ِ اما باورش كن ..... اين فقط خود ِ منم

اين منم كه هرچي هستم ...... از منم تا به خودم

ر . م

بنویس

این ترانه هدیه به هر عاشقی که به یاد معشوقش در تنهایی خود اشک میریزد

بنویس رو تن ِ کاغذ

که دلم گرفته امشب

بنویس غرق سکوتم

مث ِ دیشب ... مث ِ هرشب

بنویس رو سیم آخر

نت ِ فریاد ِ سکوت و

بنویس به جای مرداب

اسم آزادی رود و

بنویس که بی تو خورشید

دیگه پوشالی و سرده

بنویس که من ِ بی تو

مثل شمع ِ رو به مرگه

بنویس که زیر ِ مهتاب

روشن ِ خاطره هامون

بنویس گرچه جداییم

ولی عاشق ِ دلامون

بنویس رو برگ ِ آخر

که یه روزی برمیگردم

این شبارو من به عشقت

تا سحر حوصله کردم

ر . م

یاد ِ تو

وقتی یادِ تو میفتم ..... جون میگیره صد ترانه

باز به یاد ِ تو میخونم ..... هرچی شعر عاشقانه

وقتی یاد ِ تو میفتم ..... دل ِ دلتنگی میلرزه

داشتن ِ نبض ِ دل ِ تو ..... به خدا شدن می ارزه

مثل یک نسیم ِ سر مست ..... ول میچرخی توی صحرا

مثل یک ستاره پر نور ..... عشق میتابی به شب ِ ما

مثل اون پرنده ها که ..... پشت ِ میله ها اسیرن

برای رهایی از بند ..... واسه آزادی میمیرن

تو شکوه ِ انتظاری ..... برای دیدن ِ فردا

تو مث ِ خورشید میمونی ..... واسه این همیشه سرما

ماه و صد نور ِ ستاره ..... کم میارن جلو چشمات

بوته های خشک ِ صحرا ..... سبز میشن به زیره پاهات

ای بهانه ... همترانه ...... تا ابد هم ساز ِ من باش

پر ز ِ احساس و طراوت ..... از همیشه تا دوباره مال ِ من باش

ر . م

لالايي

لالايي كن تُو اين آغوش ِ خسته

لالايي كن تو اي از غم گسسته

لالا كن تا عبد تا بينهايت

رها از خشم و زنجيرو شكايت

چشات بستست نميبيني چشام و

كه ابرش خيس كرده گونه هام و

تو رفتي از تو مونده يادگاري

دلم پژمرده از درد ِ جدايي

بخواب آسوده اي نوره ستاره

تو رفتي بي تو اين خونه چه تاره

ر . م

نامه

من و یک قلم پر از درد
من و چند ورق پر از خط
نامه ای برای قلبت
قلب سرد و بی لطلافت
یه شب برفی و خلوت
کوچه خالی از محبت
دل چشش مونده به ساعت
عقربه تو خواب راحت
شیشه دل سرد از غبارو
فصلی مونده تا بهارو
غم دوریت بسیارو
وقت کشته صبر مارو
صدای زوزه سرما
همهمه تو خلوت ماست
پرسه میزنه تو کوچه
چشم به راه صبح فرداست
جای پات رو تن برف نیست
تو سینم انگار نفس نیست
حتی یک حفره کوچیک
رو ستون های قفس نیست
صفحه هام به ته رسیدن
ولی حرفام مونده باقی
من چشام گرم به گریه
یخ زده این شب یاغی

ر . م

به همه دوستانم

با سلام به همه شما دوستان و با تشكر از شما كه به من سر ميزنيد

مدتي بود كه جز ترانه چيزه ديگه اي براتون نمينوشتم ... اميدورم كه از اين يكنواختي خسته نشده باشين و همچنان به هم همهّ تنهايي من سر بزنيد .... قصد داشتم داستان ِ ديگه اي رو شروع به نوشتم كنم كه در همون قدم ِ اول از اين كار باز موندم و تصميم گرفتم كه جاي اين داستان رو به 2 ترانه بدم ... ترانه هايي كه هنوز نوشته نشدم ولي خوب ميدونم كه چه خواهم نوشت .... منتظر ِ " بنويس " و " صبور " صبورانه صبر كنيد

تا زود ِ زود

با تو یا بی تو

اهل ِ نفرین نبودم .... خودت میدونی

سردو غمگین نبودم ..... خودت میدونی

با تو یا بی تو برام فرقی نداره ..... مثل ِ شب سیاست دلت رنگی نداره

من و زندونی نکن تو کنج ِ قلبت ...... الهی بیاد برام پیغوم ِ مرگت

با تو . تُو زندون ِ تو مردم عزیزم ...... دیگه احساسی ندارم اشک بریزم

من نگاهم به نگات گرم ِ هنوزم ..... تُوی ِ دوزخ ِ چشات دارم میسوزم

الهی که روی ِ خوش هرگز نبینی ...... تا که زنده ای تُو کنج ِ غم بشینی

الهی که روز و شب برات سیاه شه ..... همه دقایقت باد ِ هوا شه

دارم از تو رو دلم یه زخم کهنه ..... روی زخمات روزگار نمک بپاشه

ر . م

-------------------------------

هم صدا با مریم حیدرزاده

شهر ِ خورشید

میخوام از شهری بگم با یه ستاره

اونجا که تا به همیشه بی بهاره

جایی که از نور ِ خورشید

حتی خواب ِ شب نداره

واسه مردم ِ دلکور

همه جا تیره و تاره

ابری نیست تُو آسمونش

که به حالشون بباره

رو تن ِ خاطره هاشون

کوله باری از غباره

لباشون غرق ِ سکوت و

قلباشون قاصله داره

توی این شهر ِ سیاه ِ صبح به ظاهر ...... دلا از تنهایی مُردن ای مسافر

دلت و به جاده بسپار

دستت و به دست یک شعر

فانوسک به دست بگیر و

تو بشو خورشید ِ پر مهر

ر . م

بهترین قصه دنیا

بهترین قصه دنیا ..... قصه دو تا پرندست

هرکی که عاشقتره ..... قلبش برندست

تُو قفس اسیرن اما ..... با دو بال ِ عشق و رویا

میرسن به هم هزار بار ..... چشم به راه صبح فردا

میکشن عکس دو تا قلب..... رو تن ِ سرد ِ یه میله

آرزو دارن که تا صبح ..... دلاشون از غم نمیره

کاش میشد که آرزوشون ..... جون ِ واقعی بگیره

ولی افسوس که دلاشون ..... توی این قفس میمیره

من به عشقت امشب اما ..... دل ِ یک قفس شکستم

با دو خط شعر و ترانه ..... دل و از قفس گسستم

میدونم که واقیت ..... از یه رویا جون میگیره

میدونم که آرزومون ..... رنگ ِ واقعی میگیره

ر . م

حنجره

هنوزم تگرگ میباره ..... جای ِ اشک به روی ِ گونم

هنوزم به زیر ِ پات ِ ..... دل ِ پژمرده و خونم

بازم این حنجره تنهاست ..... تُوی ِ کوچه هیاهو

دل ِ جنگیدن نداره ..... با صدای ِ گرم و پُر گو

حنجره غرق ِ سکوت و ..... پُر ِ از حرف ِ نگفتست

تو نمیدونی چه غم ها ..... تُوی این صدا نهفتست

یاغیم مثل ِ شهابی ..... که رو شب یه خط ِ رد زد

من همونم که یه روزی ..... فصل ِ غصه رو ورق زد

حالا تو نیستی و اینبار ..... بی صدا تر از همیشه

یکه تاز ِ بی حصارم ..... که اسیر ِ شب نمیشه

ر . م

یک سخن

تفکر ِ حرفه ای ... عمل ِ حرفه ای و نتیجه مطلوب را به دنبال دارد

رضا میرفخرایی

قایق چوبی

من و این قایق چوبی ..... روی بی نهایت آب

همسفر با سیل اشکیم ..... تُوی بیداری این خواب

از تو و دلت گذشتیم ..... به شب و طوفان اسیریم

جات و خالی کرده یادت ..... ار غم ِ دوریت میمیریم

به امید ِ ساحل ِ تو .... از پس طوفان گذشتیم

اما ساحل سخره ای بود ..... به ته دریا شکستیم

حالا ساحل مثل قبل ها ..... دیگه گرم و دلپذیر نیست

حالا رو پهنه خاکش ..... دیگه جای هیچکسی نیست

بی خیال ِ صبح ِ فردا ..... حالا قعر نشین ِ آبیم

تِو گریز از واقعیت ..... میون ِ گرمای خوابیم

سرسپرده به غروبیم ..... دلسپرده به یه رویا

دنبال ِ خورشید میگردیم ...... توی تاریکی دریا

من و این قایق ِ چوبی ..... هنوزم چشم انتظاریم

خسته از خیسیه دریا .... تُوی فکر ِ شوره زاریم

ر . م