.:. حنجره .:.

صندلی چوبی

2011-08-18T14:23:00.001-04:00

ببین یه پنجره اینجاست ..... هنوزم بازه آغوشش

هنوزم باد تابستون ... صداش میپیچه تو گوشش

هنوزم خواب میبینه .... لب طاقچش یه گلدونه

شبا با ساز جیرجیرک ... براش لالایی میخونه

همیشه رو لب طاقش .... دو تا گنجشک میشینن

تموم دشت سر سبز و .... از اینجا خوب میبینن

نگاه شیشه رنگیش و .... کسی با سنگ نشکسته

یکی پیدا شده انگار ... به این نقاشی دل بسته

یه دونه صندلی چوبی .... یه قلبی که پر درده

یه دونه پنجره اینجاست .... که تنهاییم و پر کرده

رضا میرفخرایی

Dec.22.2010

برای شیشه باران زده اتاقم در لس آنجلس

همینجوری

2011-02-01T09:43:00.000-05:00

سلام...
تو فکر بودم که یه وبلاگ جدید باز کنم تا در طول هفته از روزگارم بنویسم، چون اینجا یه مدلایی بیشتر شبیه دفتر شعر شده. ولی دیدم که بنا چند دلیل بهتره همینجا بنویسم . اول اینکه دوستانی که من رو دنبال میکنن به همین نشانی عادت دارن. دلیل دوم هم اینه که معنی نمیده یه نفر آدم چندتا وبلاگ داشته باشه و دلیل سوم هم نداره، دست کم فعلا. اما دلیل چهارم پیدا نکردن اسم مناسب بود. شاید اگر اسم خوبی پیدا کنم این کار رو انجام بدم. اونوقت میشم مثل اون آدمی که واسه دکمش رفت کت خرید...

یک هفته ای هوا واقعا خوب و بهاری بود ( حدودا منفی 10 درجه) از امروز قراره زمستون برگرده سر کارش. قرار شده برف سنگینی بیاد و فردا همه جارو تعطیل کنه. منم منتظرم که کلاسم شروع شه و استاد بیاد و حرفایی که در طی چند سال درس خوندن و کار کردن یاد گرفته بچپونه تو مغز ما. لازم به ذکر هست که همه چیز آروم و جهانیان چقدر خوشبختن. این خوشی و شادی بیش از اندازه رو میشه این روزها همه جای دنیا مشاهده کرد. مثلا کشورهای تونس و مصر. دوستان نه چندان دوست و عربمون دیدن که ایرانی ها قیام کردن و برای حقشون جنگیدن ولی به هر علتی به اهداف چندگانه خودشون نرسیدن، گفتن بیاین ما هم قیام کنیم شاید به هدف نرسیدیم! اما رسیدن. و این نمونه بارز زدن خوشی به زیر دل آدم هاست... ( آدم بیکار که میشه فکرش کجاها که نمیره )

نه جدی جدی برف داره میاد و ظاهرا فردا همه خونه نشینیم !!! دستش درد نکنه، شدیدا به خواب نیاز دارم.
توی یه راهرو روی زمین نشستم و همراه من یه مقدار موجود دیگه از نوع انسان دارن وول میزنن و هرکی به زبون شیوا و زیبا و بعضا گوش خراش خودش داره حرف میزنه و منم نشستم دارم پارسی نویسی میکنم . دریغ از یک کلمه انگلیسی در کل این مجموعه. تنها وجه تشابهمون اینه که آدمیم، یا دست کم سعی میکنیم باشیم. همین آدم هایی که اینجا به همین آرامش دور هم جمع شدن و با هم سر یک کلاس میشینن از جنس همونایی هستن که اگر تو مملکت خودشون بودن شاید شاید با یکی مثل همکلاسی امروزشون که از یک کشور دیگست در حال جنگ بودن و احتمالا تا آخر این نوشته یکیشون از پس اونیکی بر میومد و میکشتش.
نتیجتا همونجور که آدما بر اثر اجبار ممکن هست حال هم و بگیرن بر اثر اجبار میتونن همزیستای خوب و بی درسری برای هم باشن، اما بعید میدونم اگر فرصت حال گیریِ بدون پیگرد قانونی رو داشته باشن بهش نه بگن.

برف همچنان ریز و پر شور میباره...
خوب واسه فعلا بسه ...
روز خوش

آفتاب

2010-09-17T18:00:00.002-04:00

سلام... بعد از چند قرن... خوبید؟ منم بدنیستم، شکر
مدتها بود که تُو فکر بودم مطلبی جدید بنویسم .. چند روز پیش چیزکی نوشتم به نام آفتاب.. با کارهای قبل فرق داره . امیدوارم دوست داشته باشین

کوله بارم پر درد
گل آفتاب نیازی در دست
گلکم پژمده
خواب بد دیده دیشب شاید
که سحر بی رخ نور
و چه کابوس بدی خواهد شد
باز فردا شود و
از پس ابر نیایی هرگز
کوله بارم پر درد
دلم از فرط تپیدن خسته
گلکم بشکسته
ساقه اش خرد تر از فگر من است
ریشه اش در دل خاکی کز آن دور شدم جا مانده
و هنوز در پی تو
پشت هر ابر سیاه ، پس هر کوه بلند
سرکی میکشم و
باز دنبال توام
کوله بارم پر از خاطرهای شهریست
که فراموش تو شد

رضا میرفخرایی
به تاریخ فراموشی

امان از روزگار انتظار

2010-02-19T22:47:00.001-05:00

به پشت ِ شیشه تنها ایستادم ... غمم لبخندم و وارونه کرده
چراغ و شمعدونی سرد و خاموش ... لبم بازم سکوت و دوره کرده
نه از تو رد پایی مونده باقی ... نه من دیگه توان گریه دارم
بگو شبهای بی من در چه حالی ... بگو دلتنگمی تا من ببارم
گرفتار همین لبخند سردم .... که از جنس ظریف ِ خاطراته
هنوزم لحظه های سردو تنهام .... پر از خاکستر غم قصه هاته

هنوزم من نگاهم پشت ِ شیشه ... به ابرای سیاه ِ آسمونه
میدونم وقتی برگردی دوباره ... تن شیشه پر از رنگین کمونه

بگو چندتا خزون و چند زمستون ... به لمس ِ گرم ِ آغوش تو مونده
نگاه ِ مثل ماه و روشنت رو .. چه چیزی پشت ابر ِ غم کشونده
بگو چندتا بهارو گریه باید ... که از نو بشکفن شب پرسه هامون
بپیچه توی گوش کوچه باغا ...صدای عاشقانه گفتنامون

هنوزم من نگاهم پشت ِ شیشه ... به ابرای سیاه ِ آسمونه
میدونم وقتی برگردی دوباره ... تن ُشیشه پر از رنگین کمونه

رضا میرفخرایی
Feb-18 -2010

هنورم با خیال " تو " صبورم !!!

دموکراسی

2009-10-18T11:31:00.001-04:00

صف ِ تاریک ِ باروته ... جلو مشت ِ گره کرده
همه گوشا کرن انگار .. هوای قصه تب کرده
یکی داغه مث ِ آتیش ... یکی از گوله میسوزه
لبای سرد ِآزادی .. لبای مرگ و میبوسه

دموکراسی ینی(یعنی ) وقتی ... که دستات غرق ِ خون میشه
ینی وقتی جلو چشمات ..صدایی سرنگون میشه
دموکراسی ینی وقتی .. به گردن یوغ و زنجیره
یکی با تیری از غیب و ... یکی از غصه میمیره

رفیق ِ آخر ِ مظلوم ... همیشه چوبۀ داره
جواب ِ داد ِ آزادی ... صدای تلخ ِ رگباره
رو کف پوش ِ خیابونا ... صدای سرخ ِ خون جاری
همه خستن از اجرای .. دموکراسی ِ اجباری

دموکراسی ینی وقتی... که اعدام جزو ِ قانونه
صدای حق و آزادی ... به پشت ِ میله میمونه
دموکراسی ینی وقتی....که دیدن هم حروم میشه
ینی وقتی شنیدن هم .. به نرخ ِ جون تموم میشه

رضا میرفخرایی
Oct.17.2009

سفر

2009-02-16T14:44:00.002-05:00

سلام به همه شما دوستان

دوباره با یکی دیگه از ترانه هام اومدم. این تراه ای که براتون مینویسم قرار بود به همراه چند ترانه دیگه توسط استاد سیاوش قمیشی اجرا بشه و در یکی از آلبوم های آینده ایشون گنجانده بشه. ترانه ها ساخته شدن استاد هم اجراشون کردن اما بنا به دلایلی از استفاده از ترانه ها منصرف شدن . اما ایشون پای ترانه ها رو خودشون در دفترم امضا کردن که همین برام کافی بود . اسم این ترانه سفر هست و شدیدا صدا و هنر استاد قمیشی رو کم داره

دیگه پشتِ پنجره گریه نکن .... انتظار یه حسِ پوچه خوبِ من

همه آدما یه روز میرن سفر .... همه دل میدن به کوچه خوبِ من

دیگه پشت پنجره گریه نکن ... باید از اینجا تو هم یه روز بری

بری و پشتِ سرت غصه هات و ... تُو دلِ خونه یه روز جا بذاری

آخرش وقتی یه روز رفتی سفر ... وقتی رفتی تو از اینجا بی خبر

یکی دیگه پشتِ شیشه میشینه ... منتظر میمونه با چشمای تر

اما افسوس نه نگاهِ پنجره .... نه دیگه اشکای سرد و شیشه ای

تو رو از جاده ها پس نمیگیرن ... آخه تا همیشه تو مسافری

دیگه پشتِ پنجره گریه نکن ... همه آدما یه روز میرن سفر

همه اونا که پر از خاطره ان ... میذارن میرن یه روزی بی خبر

رضا میرفخرایی

April. 9/2008

منتظر نظرهاتون هستم

2008-12-21T12:02:00.004-05:00

دوستان عزیز

قرار بود براتون قسمت سوم داستان رو بنویسم ولی تصمیم گرفتم به جای داستان نوشتن کاری رو بکنم که مدتهاست انجام ندادم و اون کار نوشتن یکی از ترانه هام هست. آخرین ترانه ای رو که نوشتم رو براتون میذارم اینجا. اسمی هم نتوستم براش انتخاب کنم. پس لطفا به علاوه اینکه لطف میکنین و میخونینش یه نظر هم درباره اسمش بدین.

به یاد آسمانی که ... همیشه صاف و آبی بود

به یاد کودکی هایی ... که رنگ ِ خوب ِشادی بود

به یادِ کوچه باغی که ... تنش از عطر و گل رنگین

دلش با باد میلرزید .. درختِ بیدِ سر سنگین

به یادِ یادهای دور ... هوایِ کوچه ای بن بست

غروبِ گرمِ تابستان ... من و تو ، دستها در دست

به زیرِ چترِ بیدِ پیر .. خزیدی نرم در آغوشم

دلت با قلبِ من میگفت ... نکن هرگز فراموشم

هزاران روزِ ابری رفت ... هزاران کودکی پژمرد

هزاران بار بیدِ پیر ..دلش از رفتنت آذرد

به رسمِ کودکی هامان ... نبردم من تو را از یاد

هنوزم چشم بر راهم .. عزیزِ رفته همچون باد

رضا میرفخرایی

Dec.20/2008

سلام

2008-12-02T12:44:00.002-05:00

سلام به همه شما دوستان

ممنون که همچنان به من و نوشته هام و وبلاگم محبت دارین و میاین سر میزنین . به زودی قسمت ِ بعدی داستان رو خواهم نوشت . بازم ممنون از همتون

رضا

دره های بلند قسمت سوم

2008-08-31T22:23:00.003-04:00

مالک تا خواست برگردد دست ِ دیگری دهان او را محکم در بر گرفت و بعد از بستن دهانش ، ناگهان کیسه ای تیره بر سر وی کشاندند تا قادر به دیدن شخص محاجم نباشد. مالک به تندی نفس میکشید و ضربان قلبش به شدت بالا رفته بود و در حالی که برای نجات خود تلاش میکرد وی را کشان کشان به محلی می کشاندند که هر لحظه ساکت تر و کم نور تر میشد. مالک که میدانست دیگر کار از کار گذشته است، تصمیم به همکاری گرفت و آرام شد تا بیش از این جانش به خطر نیافتد. در حالی که دستهایش را از پشت میبستند سعی میکرد تا صدایی بشنود تا شاید بتواند هویت محاجم و شاید محاجمان را از صدایشان تشخیص دهد اما آنها زیرکتر بودند و با استفاده از اشارات با یک دیگر ارتباط برقرار میکردند پس از اندکی مالک را دوباره کشان کشان به محل دیگری بردند در طول مسیر مالک از پشت کیسه ای که بر سرش کشیده بودند متوجه تغییر نور محیط شد که مدام روشن و خاموش میشد
بعد از مدتی محیط کاملا تاریک و سرد شد. صدای باز شدن درب آهنین سکوت محیط را در هم شکست. دستهایی از زیر کیسه به داخل آمدند و چشمانش را با پارچه ای به سختی بستند تا اندک بینایی موجود را نیز از وی بربایند .کیسه را از سرش برداشتند و او را با حول به داخل محیطی نمور و سرد راندند. احساس عجیبی مالک را به فکر واداشت که در آنجا تنها نیست سعی کرد تا با زبانش و با باز کردن دهانش پارچه دور دهانش را کنار بزدن اما موفق نشد چند قدم به جلو برداشت و ناگهان با گیر کردن پایش به شیعی محکم به زمین خور، و پس از ان صدای ناله ای ضعیف و بی جان را شنید. آن شیع یک انسان بود و از صدای ناله مشخص بود که دهان آن دیگری نیز به طریقی بسته شده است. ترس تمام وجود مالک را در بر گرفته بود با خود فکر میکرد که آن دیگری کیست ؟ آیا کسان دیگری هر در آینجا هستند ؟نکند که آن فرد ضعیف پدر سالخورده اش هست ؟ مالک که از شدت ترس گویی پدر را فراموش کرده بود ناگهان با به خاطر آوردن دزدیده شدن پدر تمام اتفاقات مرموز چند روز گذشته کم کم به هم پیوستند تا تصویر روشنی را در ذهنش ایحاد کردند. گم شدن پدر ،سایه های یک مرد بر روی دیوار، پنهان کاری آشکار کدخدا، قرار پنهانی کدخدا و سپیدار و بالاخره راه گم کردن و کج شدن مسیر کد خدا به سمت این باغ در آن شب ِ تاریک.مالک حالا اطمینان پیدا کرده بود که هر چه هست زیر سر کدخدا و سپیدار و خدمتکار کد خداست در همین افکار بود که دوباره صدای ترسناک در آهنی را شنید و بار دیگر وحشت تمام بدنش را به لرزه انداخت. کسی دستهایش را گرفت و او را به شدت بلند کرد و در مسیری به دنبال خودش کشانید پس از اندکی طی مسیر به محوطه ای رسیدند که دیگر نمورو سرد نبود و حتی میشد روشنایی بیش از اندازه محیط را نیز حس کرد. رفت و امد در آنجا بالا بود ولی کسی با کسی حرف نمیزد مالک را بر تختی خواباندند و او ناخواسته بی حس و آرام آرام به خواب فرو رفت

ادامه دارد

نظر یادتون نره

رضا میرفخرایی

آرزوهایمان

2008-06-01T10:57:00.002-04:00

زیاد نویسی نمیکنم اینبار .. اومدم تا یه تجربه شخصی رو با شما شریک بشم ... برای بار ِ چندم به خودم نشون دادم که رسیدن به اهداف و آرزوها معجزه نیست . فقط به این احتیاج هست که به خودمون و به هدفمون و وقتمون احترام بذاریم ، نا امید نشیم ، و همواره در طول ِ مسیری که طی میکنیم اهداف ِ کوچیکتر در نظر بگیریم تا از انرژی نیافتیم و حوصلمون سر نره . این آخرین آرزویی که بهش رسیدم 5 سال طول کشید و در این 5 سال خیلی ها به من کمک کردن که از همشون ممنونم . یه موضوع دیگه هم که باید بهش اشاره کنم این هست که ، زندگی بهم یاد داده که برای به دست آوردن و داشتن چیزی عجله نکنم . این نه به معنی اینکه دست رو دست بذارم و منتظر بشینم. باید تلاش کرد . اما بدونیم که هر چیزی سر ِ زمان ِ خودش اتفاق میافته نه زمانی که ما انتظار داریم .

دفعه بعد که میام براتون قسمت سوم داستان رو مینویسم

شاد باسید و برقرار

رضا میرفخرایی

2008-04-20T17:44:00.000-04:00

میدونم تا حالا شده که با خودتون بشینین گوشه فکرتون و به مسیری که ما داریم دنیارو توش قل میدیم نگاه بکنید و سعی کنید که با پا بلندی کردن و ایستادن رو نوک ِ پنجه پاتون ته جاده رو ببینین. ولی خیلی وقتها برای دیدن آینده لازم نیست اینکارارو بکنیم. میشه با یه نگاه ِ کوچیک به مسیری که طی شده فهمید که الان تو جاده خاکی داریم قل میخوریم و یا اینکه تو جاده اصلی هستیم. حالا کارمون از این مرحله گذشته و همه خوبه خوب میدونیم که تو جاده خاکی هستیم. خاکی که از جاده بلند میشه هم نفس ِ همه رو بریده و هم چشم ِ همه رو کور کرده. فقط میدونیم که داریم با سرعت میریم و هر لحظه به پرتگاه نزدیک و نزدیکتر میشیم. چند روز پیش که تو پیاده روی فکرم داشتم قدم میزدم یهو رو یکی از تیرک های چراغ برق یه آگهی دیدم که خیلی تازه بود و انگار همین دیروز زده بودنش اونجا. روی برگه اینجوری نوشته بود:
"بیایید حالا که زور ِ حرف و بازویمان نمیرسد ، با انرژی فکرمان از بیشتر کج رفتن جلوگیری کنیم !"
بدجوری مشغولش شدم تا بفهمم منظورش رو. اما بالاخره به نتیجه رسیدم . شما هم حوصله کنید و فکر ِ من رو بخونید.
نمیدونم چفدر به انرژی فکر و کلا به انرژی و تاثیراتش رو زندگیمون باور دارید. اگر باور ندارید و قصد تغییر دادن ِ فکرتون رو هم ندارید از خیر ِ خوندن ِ این متن بگذرید چون فایده نداره . اما اگر باور دارید، به این فکر کنید که همه آدمها یه روزی یک ساعتی به هدفی مشخص فکر کنن و سعی کنن که مشکلی رو با انرژی فکرشون تغییر بدن. من به این مساله باور دارم که من میتونم با مثبت فکر کردن زندگیم رو مثبت کنم و با منفی بافی زندگیم رو خراب. پیشنهاد ِ من اینه که همه یک روزی بیایم و یک موضوعی واحد و کوچک معین کنیم و راجب یه نتیجه مشترک فکر کنیم و سعی کنیم با انرژی تغییرش بدیم .
میدونم یه مقدار خوش بینانه و شاید مسخره به نظر بیاد ، ولی با انجامش دردمون نمیگیره !!!
حالا چند تا موضوع مطرح هست. اول اینکه همه میدونیم خراب کردن سریع تر و راحت تر از آباد کردن هست ! آیا باید برای امتحان کردن ِ این روش از انرژی تخریبی استفاده کنیم تا بهمون ثابت بشه که کار میکنه ؟ موضوع دوم این هست که باید همه سر ِ تغییر ِ یه جریان ِ کوچیکی که دلخواهمون هست به توافق برسیم چون زور زورکی نمیشه چیزیو تغییر داد وقتی که همه همدل و هم فکر نباشیم. جریان ِ بعدی این هست که آیا باید از نظر مکانی به موضوعی که قرار هست تغییر کنه نزدیک باشیم ؟
خیلی سوال شد نه؟ ولی بیاین و امتحانش کنیم.... هرکی نظر ِ خودش رو برام به صورت نظر بنویسه تا همه بتونیم بخونیمش.
منتظرم
رضا میرفخرایی

ایستگاه ِ متروک

2008-03-26T16:53:00.002-04:00

این روزها خیلی زود همه چیز دیر میشه، خیلی زود هفته ها میگذرن و روز و شب پشت سر همدیگه بی امان میان و میرن آدمها هم سع میکنن با دویدن در کنار این قطار سرعتشون رو یکسان بککنن و بپرن بالا. بعضی ها میتونن و خیلی ها هم جا میمونن. اونایی که میپرن بالا دیگه از نفس افتادن و باید یه مدت صبر کنن تا نفسشون سر جاش بیاد، ولی خوب حداقل خوبیش اینکه رسیدن به قطار. اما اونایی که جا میمونن چند تا راه دارن ،یا باید خودشون شروع کنن پیاده رفتن تا ایستگاه بعدی یا اینکه باید صبر کنن تا قطار بعدی برسه که معلوم نیست چه زمانی میشه.. منم احساس میکنم که از این قطار مدت طولانی هست که جا موندم و ظاهرا ایستگاهی هم که داخلش هستم خطش مسدود شده و دیگه قطاری ازش نمیگذره. حالا اینکه چرا و چجوری رسیدم به این ایستگاه متروک خودش یه داستان چند قسمتی میشه که از حوصله این نوشته ها بیرون ِ. اما حالا که میدنم کسی دیگه گذرش به این ورا نمی افته باید راه بیافتم باید با پای پیاده این مسیر بی انتها رو طی کنم و خودم رو به یه ایستگاه ِ دیگه برسونم که از متروک و مرده نباشه .شاید این بهاری که اومده بهانه خوبی واسه تکون خوردن باشه. ببین کار به کجا کشیده که واسه نجات ِ خودمون دنبال بهانه میگردیم. به هر حال چه خوب و چه بد بهانه پیدا شده و باید تکون خورد و به جنب و جوش سلام کرد باید به بهار سلام کرد. به بهاری که در دوردستهاست، به بهاری که تو خاطر کودکی هام جا مونده ،نه بوی بهار میاد و نه چیزی شبیه بهار هست ولی چه میشه کرد باید رفتو به بهار ِ درونی رسید و از نو شکفت و رویید و رو تن پیر ِ زندگی پیچ زد و پیچ زد و خورشید شد
دوباره بهار به همه مبارک
رضا میرفخرایی

دره های بلند ...قسمت دوم

2008-02-02T22:40:00.000-05:00

کدخدا و مالک شتابان و با دلهره فراوان با فانوس هایشان از دل تاریک کوچه های ده رد میشدند. مالک که در فکر ِ سلامتی پدرش می سوخت هر چند لحظه یکبار به کدخدا نگاهی میکرد . گویی که منتظر بود چیزی از زبان کدخدا بشنود. کدخدا که اصلا متوجه نگاه های پسرک نبود شتاب زده به راه خود ادامه می داد و هر چند وقت یک بار مالک را به سریعتر راه رفتن تشویق میکرد. پس از دقایقی پیاده روی به سر ِ دو راهی رسیدند که یک طرف به باغی متروک راه داشت و طرف دیگر ادامه کوچه بود که در سیاهی گم شده بود .
(در حالی که مالک به سمت کوچه متمایل شده بود با تعجب بر سر ِ جایش ایستاد و به کدخدا نگاه کرد که در سیاهی باغ مهو میشد) – کد خدا به کجا میروی ؟
( کدخدا که گویی فراموش کرده بود که مالک را نیز به همراه دارد به خودش آمد و مسیرش را به سمت کوچه عوض کرد و گفت ) از سمت ِ کوچه برویم ..
( مالک با تعجب پرسید) مگر از باغ هم راه دارد ؟
( کد خدا که زبانش بند آدمده بود . بریده بریه گفت ) هان ؟ نه نه کدام راه . آن سو که باغ است و راهی ندارد.
( مالک با شک نگاهی به کدخدا کرد و آرام گفت ) آری باغ است. از کوچه برویم.
مالک همچنان به باغ نکاه میکرد و سعی داشت با نگاه هایش در دل ِ تاریک باغ چیزی پیدا کند . کد خدا که متوجه شک ِ مالک شده بود بی درنگ دست ِ مالک را به سمت ِ خود کشید و او را وادار به ادامه مسیر کرد.
در حال گذشتن از باغ ناگهان صدای فریادی که از اعماق باغ به گوش میرسید نظر مالک را به خود جلب کرد.
( مالک ایستاد و به باغ خیره شد و گفت ) کد خدا شنیدی ؟ فریاد را شنیدی؟
( کد خدا حراسان گفت ) نه کدام صدا را ؟ از بس که به پدرت فکر کرده ای خیالاتی شده ای ! شاید صدای سگ بوده و یا شایدم هیچ نبوده ! بیا برویم .
کد خدا مالک را به زور از آنجا دور کرد. صورت کدخدا عرق کرده بود و زیر چشمی مالک را زیر نظر داشت. مالک که متوجه وحشت ِ کدخدا شده بود پرسید : صورتتان خیس است کد خدا ؟ چیزی شده است ؟
( کد خدا بی درنگ پاسخ داد ) نه چیزی نیست . فقط ..فقط نگران پدر هستم .
کوچه ای که در پیش گرفته بودند بن بست بود و بعد از چندی به ته رسیدند . کدخدا که ظاهرا انتظار دیدن چنین منظره ای را نداشت لحظه ای رو به دیوار ایستاد و به دیوار ساکت و آرام خیره شد .
( مالک با تعجب پرسید) ما که به ته رسیدیم پس منزل سپیدار کجاست .
( کدخدا ناگهان به خودش آمد و گفت ) به گمانم در تاریکی راه را اشتباه آمده ایم . بهتر است برگردیم و فردا در روشنی به سراغش بیاییم.
مالک که بیش از پیش به همه چیز شک کرده بود چاره ای جز اطاعت ندید و هر دو به منزل کدخدا برگشتند.مالک که از نگرانی خوابش نمیبرد مدام به صدایی که از باغ شنیده بو د فکر میکرد و مطمان بود که آن صدا صدای فریاد یک انسان بوده است. مالک با خود تصمیم میگیرد که فردا شب به تنهایی به ان باغ برود و از راز باغ پرده بردارد. مالک در همین افکار بود که آرام آرام به خواب فرو رفت.
صبح روز بعد مالک با صدای بسته شدن درب ِ حیاط از خواب پرید. در سکوت ِ خانه صدای پچ پچ دو نفر را در حیاط شنید. آرام و بی صدا به سمت پنجره رفت. کدخدا با یک مرد ِ ناشناسی که پشت به پنجره بود و قامت ِ بلندی داشت گرم ِ گفت و گو بود . مالک آرام به پایین پنجره خزید و به فکر فرو رفت. لحظاتی بعد کدخدا به بالای سر ِ مالک آمد و احوالش را جویا شد.
( مالک ناگهان از جا پرید و پرسید) برویم؟
(کدخدا) کجا؟
(مالک) به خانه سپیدار !؟!؟!
(کدخدا با اندکی مکس جواب داد) تو خواب بودی ، بیدارت نکردم خودم رفتم.!
(مالک با تعجب پرسید ) چرا بی من ؟ چرا بیدارم نکردین ! چه جوابی گرفتین؟
( کدخدا سرش را پایین انداخت و گفت ) او هم نمیدانست....
مالک با شنیدن این جواب سرد شد و غم تمام ِ وجودش را فرا گرفت. از کدخدا رخست خواست و راهی منزل شد.
در بین راه مسیرش را به سمت ِ باغی که دیشب از آن رد شده بودند عوض کرد . پس از مدتی پیاده روی به دوراهی رسید و ناگهان در جا خشک شد. هیچ اثری از راهی که به باغ منتهی میشد وجود نداشت. گویی که دیشب فقط یک خیال بود. برای اینکه مطمان شود راه را درست امده به انتهای کوچه بی بست رفت . دیواری که دیشب بر سر ِ راه ظاهر شده بود سر ِ جایش بود ولی از کوچه باغ خبری نبود.
در حال برگشتن بود که ناگهان صدای خرد شدن ِ برگی از ان سوی نرده چوبی نظرش را جلب کرد. گویی که برگ در زیر پای کسی خرد و شکسته شده بود. آرام به سمت ِنرده ها رفت. با کنار زدن شاخ و برگی که حصار را پوشانده بود به منظره ای خیره کننده بر خورد. در پشت ِ این حصار دروغین راهی بود که از لابه لای درختان با پارچه های سرخ رنگ علامت گذاری شده بود. اما تعداد زیاد این نشانی ها پیدا کردن راه را غیر ممکن میکرد. پسرک در حال ِ سرکشی بود که ناگهان دستی از پشت، شانه های او را گرفت ........
ادامه دارد...

رضا میرفخرایی

نظر یادتون نره

دوست ها و دوستی ها

2008-01-27T12:36:00.000-05:00

با خودم نشسته بودم و به روابط دوستانه ام با دوستام فکر میکردم . چیزی که برام روشن بود این بود که آدم هایی که میان و میشن دوست ِ آدم ، هرکدوم یه جایگاه ِ خاصی دارن که بسته به اون جایی که هستن با هم دیگه دسته بندی میشن و میرن تُو یه گروه بزرگتر که خوده اون گروه ها هم درجه اهمیت دارن. اما سوال این هست که چه معیاری این ارزش ها رو تعریف میکنه !!! بازم نکته روشن اینه که هر کسی یک معیاری برای ارزیابی دیگران داره و بر همین اساس چیزی که مثلا برای من خوب هست ممکنه برای تو بد باشه و بر عکس . خیلی وقتا بین مردم و روابطشون دیده میشه که ، تا زمانی با هم خوبن که به درده هم میخورن و میتونن از دیگری برای رسیدن به اهدافشون استفاده کنن . دقت کنید که چی گفتم ! استفاده کنن !!! اگر طرف آدم ِ بی ریختی باشه ولی پول داشته باشه و بتونه یه سری از مشکلات ما رو بر طرف کنه میشه دوسته جون جونی ، یا اینکه اگر دلت پر باشه و نیاز به یک گوش داشته باش و یکی هم پیدا بشه که کم حرف باشه و استاد در گوش کردن باشه ، میشه فرشته ! و خیلی از اینجور چیز ها .. ممکنه بپرسین که خوب همیشه همین بوده دیگه مشکلش چیه ؟ مشکل اینجاست که این چیزا همش ظاهر بینی هست و بس . تا به حال شده وقتی یک نفر رو میبینین از روی ظاهرش قضاوت نکنین ؟ تا به حال شده یه کسی که مثلا از نظر شما صورت ِ زیبایی نداره رو برین طرفش و سعی کنین از درونش مطلع شین ؟ تا به حال شده کسی و که خوش پوش نیست رو برین طرفش ؟ یا اینکه همیشه دنبال ِ قند ِ عسل های جامعه کوچیک ِ دور و برتون هستین ؟ برای شما خیلی مهمه که هوای اون دوستی و داشته باشین که بنز و بی ام و سوار میشه تا اونی و که یه تویوتا ی قدیمی داره . چون اون با شخصیت تره ؟!؟!؟؟! اونایی که از این حرفای من تعجب میکنین ، شما جزو این دسته نیستین ولی ای اون کسایی که میخونین و میگین زندگی یعنی همین ، وای به روزگارتون .. همه دنیا و آدما شو با معیار ِ خودتون نسنجین ، یعنی اصلا کسی و بدون ِ اینکه باهاش وقت بگذرونین مورد قضاوت قرار ندین . اگر کسی و با چشمتون قضاوت کنین میشین مثل اون ادم ِ کوری که رو طرح ِ لباسی که براش هدیه اوردن نظر میده بدونه اینکه بتونه ببینه !!! مسخره نیست ؟ آخ که دلم خیلی پره از این آدم ها . تازه یک مدل دیگه هم دارن ! چند سال باهاشون دوستی میشی بهترین دوستشون و همیشه به تو همه چیز و میگن همیشه با تو هستن اما به محض اینکه یکی بهتر پیدا میشه تو کاملا از یاد میری ... این یکی و بد میسوزی ، خیلی بد ... نکنین از این کارا .. به همه فرصت بدین که خودشون خودشون رو به شما بشناسونن .. قضاوت ِ کور کورانه و خودخواهانه ممنوع

رضا میرفخرایی

سالی که گذشت یا سالی که در پیش است ؟

2007-12-30T14:21:00.000-05:00

یه سال دیگه هم روزهاش و از تو تقویمامون جم کرد . روزهایی که هر روزش جمعه بود و تعطیل . روزی چند بار کشتیم و کشته شدیم . درختای سر به آسمون رو از ریشه کندیم تا جا برای باغچه گل کاغذی هامون باز بشه. گردن راستی و زدیم تا دروغ، زشت جلوه نکنه . حتی به آینه ها هم رحم نکردیم و رو به دیوار گذاشتیمشون تا زشتی های خودمون و نبینیم . اما حالا نوبت یک سال ِ جدیده . میتونیم همچنان بکشیم و بمیریم. میشه همچنان بچه هامون شبای به جای شنیدن قصه خاله سوسکه ، قبل از خواب اخبار تلوزیون رو نکاه کنن و شبم به جای رویا کابوس ِ سیاه ببینن . میتونیم بازم مثل سالی که گذشت و سالهلی قبلش. بی تفاوت و با نداختن یک سکه از جلوی گدای سر ِ خیابون رد شیم و یک لحظه هم حاظر نشیم پای حرفای دلش بشینیم. این کاملا دست ِ خودمونه که میخوایم چی کار کنیم و کاملا هم زندگی شخصی هر کسی به خودش ربط داره . میتونین خودتون و همین امروز دار بزنید تا حتی به سال ِ جدید هم نرسید و میتونید متفاوت زندگی کنید. ولی ای جماعت ، ای ملت ، گذشت اون زمانی که تمام دنیامون توی یک وجب خاک ِ یک قبیله خلاصه میشد . دیگه دنیا دنیای بی مرزی هاست . میگین نه؟ من میگم آره ! چون وقتی حرف ِ فلان کسک که اونور دنیا نشسته روی نون ِ شب ِ من و تویی که اینور دنیاییم تاثیر میذاره ، چه جوری میتونیم بگیم که ما ها به هم ربط نداریم . حرف ِ آخر اینکه ، اگر نمیخواین واسه جامعتون مفید باشید ، جهنم نباشید!، اما آسیب هم نزنید . بیاین و یک سال و خنثی زندگی کنید . بیایدو واسه یک بارم شده واسه همدیگه دل بسوزونیم

سال ِ نو مبارک

رضا میرفخرایی

و اما زندگی

2007-12-23T23:41:00.000-05:00

سلام

بازم رفتم برای خودم یه مدت. انقدر این زندگی پیچیده شده که دیگه ادم آدرس خونه خودش رو هم از یاد میبره !!! اما تُو این پیچ و تاب هر چند وقت یکبار اتفاقی از جلو در ِ خونم میگذرم و یه گردگیری مختصری انجام میدن تا بعد که دوباره گذرم به اینورا بیافته. گفته بودم که میخوام در باره زندگی بنویسم . از دید خودم و دیگرانی که ازشون شنیدم. زندگی آدم ها مراحل مخالف داره ، این که خوب گفتن نداشت همه این و میدونیم ! بچه که هستیم زندگی یعنی شیشه شیر و گهواره و آغوش ِ گرم مادر و لبخند های زورزورکی دیگران که بعضا باعث وحشت هم میشه. مهد ِ کودک و کلاس اول زندگیمون میشن دوستای همبازی . شایدم عشق ِ بی دلیل به اولین معلم !! به چهارده که میرسیم زندگی میشه دنیایی که دوره ما و برای ما میچرخه. فکر میکنیم همه مارو نگاه میکنن و فقط هم مارو . یکم بزرگتر که شدیم میریم سراغ ِ اولین عشق. عشقی از جنس سوال . تازه دوست داشتن رو داریم لمس میکنیم اما فقط دیوارش رو. بعضی جاهاش سرد ِ بعضی جاهاشم گرم. از هیچکی هیچی نمیپرسیم که مبادا بفهمن ما کسی و دوست داریم. از خودمون هم خجالت میکشیم. دبیرستان که میریم یکم درسها با عشق تداخل پیدا میکنن و اونجاست که گوشه کتاب ِ تاریخ و هندسه پر میشه از خط خطی هایی که فقط خودمون سر در میاریم چه خبره ! تُو درسها که جا میافتیم دیگه یواش یواش از عشق ِ اولم دل کندیم. نوبت نفر ِ بعدی میشه. براش نامه مینویسم . هزارتا کاغذ رو خط خطی میکنیم تا یه سلامی بنویسیم که فرق داشته باشه. حرف های تکراری میزنیم ، و همون حرف های تکراری هم خریدار داره. آخر ِ نامه رو هم با یکی از اشعار سهراب یا نیما و یا حتی یکی از آهنگ های فرامرز اصلانی و قمیشی تموم میکنیم. نوبت کنکور که میشه دیگه عشق و دوستی جاش و به بی خوابی برای درس خوندن میده. کتاب ها رو که ورق میزنی یه ناسزا به نویسنده میدیو یکی هم یه این زمونه. میری دانشگاه . دوستای جدید. عشق تازه . دیگه مثل فبل فکر نمیکنی. اگر قبلا سهراب سپری میخوندی امروز قبولش نداری. یا اینکه اگر نمیفهمیدی که چی میگه حالا به جای حرف عادی هم میگی قایقی خواهم ساخت ! اصولا زندگی اینجا به ته میرسه. هدفت میشه اینکه اگر صبح شد و اگر خدای نکرده بیدار شدیم یه کاری کنیم که شب بشه تا دوباره بخوابیم و یا اگر خیلی تُو هنر در حال شنا باشی ماجرا بر عکس میشه و شبا که از خواب بیدار میشی تا خروس خون گیتاری میزنی و ترانه مینویسی و شایدم به در و دیوار خیره میشی

این همه صغری کبری چیدم که چی؟ اینکه همینه دیگه ! زندگی همه ما این روزا کم و بیش این شکلی شده . همیشه بزرگان میگن در لحظه زندگی کنید . ما هم که داریم همین کارو میکنیم. یعنی فرصت ِ این و نداریم که فکرِ گذشته باشیم. آینده هم که سوار ِ اسب ِ بال دار و ما هم به دنبالش بی کله میدوییم ! میمونه همین زمان حال که در کار و درس خلاصه میشه. خیلی باید خوش شانس باشیم که یه معشوقه و هم دم ِ خوبی نصیبمون بشه تا حد اقل حس کنی که زنده ای هنوز و واسه یه نفر ارزشی داری . چند سالی همین ریختی میگذره و میافتی میمیری و چند روزی همه گریه و زاری میکنن و از یاد میری که رفتی ! شانس بیاری عکست و قاب کنن تا گردو غبار بخوره وگرنه که هیچی. دیدید؟ همین بود !حالا تُو این مسخره بازی که اسمش شده زندگی یه مشت دلقک میافتن به جون ِ هم و زندگی رو برای ما شیرین تر از گذشته میکنن. طرف میدونه که دو روز دیگه کله بی صاحبش رو میذاره زمین و میمیره اما پا فشاری عجیبی به این داره که جون چند نفری رو هم بگیره چه روحن و چه جسمن . چرا حرف به اینجا کشید ؟ چون که اگر میگم مسخره بازی ای به نام زندگی باعثش همین اساتید ِ محترم و محترمه هستن که معنی زنده بودن رو با کالا بودن عوض مردن . دنیا به جایی رسیده که نیم لیتر نفت ارزشش از صدو ده کیلو آدم بیشتره . اما اون آدم بدا هم که از خود ِ ما هستن ! اونارو هم ما بزرگشون کردیم. نکردیم؟ پس نتیجه اخلاقی اینکه .... خانم ها و آقاییون ... از ماست که بر ماست

بعد از خندیدناتون بشینین فکر کنین که کجا داریم میریم؟ منم فکر میکنم

زندگی

2007-11-09T19:33:00.000-05:00

مدتها بود که دنبال ِ این شعر میگشتم که امروز به صورت خیلی اتفاقی پیداش کردم . براتون مینویسمش ولی به زودی مطلبی دربارش مینویسم.

"زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست/هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود/صحنه پیوسته بجاست"

اولین قسمت از داستان دره های بلند

2007-11-04T00:29:00.000-04:00

لطفا نظر یادتون نره

----------------------------------------------------------

قسمت اول ...

پسرک ساکت و آرام در چهارچوب ِ درب ِ حیاط خانه شان ایستاده بود و دور شدن ِ تدریجی درشکه را در زیر ِ بارش ِ سنگین ِ باران نظاره میکرد . پزشک قبل از سوار شدن در درشکه به او گفته بود که برای علاج ِ پدرش باید به شهری در دور دست سفر کرده و دارو را از پزشک ِ سالخرده ای که در آنجا زندگی میکند طلب کند. وقت تنگ بود و به گفته پزشک پدر چند روزی به پایان ِ زندگیش باقی نمانده بود . او با پدرش و به همراه اهالی دهکده که تعدادشان کم بود در دره ای عمیق زندگی میکردند و سالیان ِ سال بود که نه کسی به آن دره آمده بود و نه کسی از آنجا خارج شده بود. بزرگان و سالخردگان ِ دهکده از موجوداتی که در کوهستان و جنگل های اطراف زندگی میکردند سخن میگفتند و باور داشتند که آن موجودات صاحبان ِ کوهستان و جنگل هستند و اگر کسی به آنجا قدم گذارد دیگر برگشتنی در کارش نیست. دهکده دارای جوی خاص بود، گویی که بزرگان ِ دهکده همیشه چیزی را با نگاه هایشان از دیگران پنهان میکردند. جوانتر ها همیشه در بیم و وحشت ِ موجودات ِ کوهستان بودند . با اینکه دره عمیق بود ، ولی سالیان ِ درازی بود که شبها باران ِ سختی در میگرفت و هوا به شدت سرد میشد . بزرگان ِ دهکده میگفتند که این باران ها اشک های بی بی باران هستند. پسر ِ بی بی باران ، سال ها پیش ، از سوی کدخدا و اهالی ده به جرم ِ دزدین ِ گوسفندان ِ همسایه ها به زندان محکوم شد و با فرارش به کوهستان ، هرگز بازنگشت. از آن روز بی بی باران یک دم دست از اشک ریختن نکشید تا اینکه یک شب در حال ِ گریه و در حالی که دهکده و اهالیش را نفرین میکرد از دنیا رفت و از آن شب به بعد ، شب ها باران ِ بی امانی میبارد و صدای ناله های حول ناک از کوهستان به گوش میرسد. پسرک مادرش را به هنگام تولدش از دست داده بود و تنها با پدر زندگی میکرد و مرگ ِ پدر حکم ِ مرگ را برای او نیز به همراه داشت . چاره ای به جز رفتن نبود. پسرک حاضر بود که جان ِ خود را در خطر بیاندازد تا شاید بتواند پدر را نجات دهد . اما خودش هم از باز نگشتنش مطمان بود. تصمیم میگیرد به خانه کدخدا برود تا موضوع را با وی در میان گذاشته و همفکری بخواهد . از این رو جامه ای گرم بر تن میکند و شبانه راهی منزل ِ کدخدا میشود .
( پسرک در میزند ، و در حالی که دست هایش را از سرما به هم میمالید منتظر میماند )
- که هستی این وقت ِ شب ؟ چه میخواهی ؟
= کدخدا ، من هستم مالک ، پسر ِ قدرت ِ نعل بند ! مشورت میخواهم !
- این وقت ِ شب آمده ای که مشورت کنی ؟ مگر روز را از ما ربوده اند؟ برو خانه و با خورشید برگرد !
= ( پسرک با بغض )خورشیدتان روشن باشد ، پدرم رو به غروب است . کمک میخواهم !
- ( کدخدا در حال ِ آمدن به سوی درب و با شکایت ) ما را چه گناهیست که کدخدا صفتیم ؟!
- (کد خدا در را باز میکند و با دیدن ِ چهره وحشت زده و نگران ِ پسرک به خودش میاید ) بگو ببینم مالک ، پدر را چه شده است ؟ چرا اینگونه پریشان حالی ؟ بگو ببینم !
= ( مالک بریده بریده و با نفس هایی که به شماره افتاده بود گفت: ) ساعتی پیش طبیب بر بالین ِ پدرم بود . طبیب میگفت پدر نیاز به دارویی دارد که فقط آن طبیبی که از سالهای جوانیش میشناسد دارد و وی نیز در پشت ِ این کوه هاست.
- ( کدخدا درحالی که با دست راستش چانه اش را میخاراند به فکر فرو رفت ، . پس از اندکی، زیر ِ چشم به پسرک نگاهی کرد و آرام گفت : ) بیا به داخل برویم و در این باره چاره اندیشی کنیم . ( به کناری رفت و با دست مالک را به داخل دعوت کرد و در حالی که پشت ِ سر ِ مالک بود در را بست و به سرعت از مالک پیشی گرفت و گفت ) بیا به داخل و بنشین تا من بیایم .
کد خدا شتابان به درون ِ اتاقی رفت و در تاریکی اتاق گم شد ! مالک که بیش از پیش ترسیده بود آرام به داخل ِ اتاقی که کدخدا گفته بود خزید و انجا نشست تا کدخدا پیدایش شود . پس از اندکی کد خدا با چهره ای مرموز وارد اتاق شد و در بالای اتاق رو به روی مالک به زمین نشست . معلوم بود که خواب نبوده ! چون بساط ِ قلیانش به راه بود ! همین که مالک خواست شروع به صحبت کند ، ناگهان صدای در را شنید که به آرامی بسته شد ! گویی که کسی پنهانی یا داخل شده است و یا خارج . مالک ناگهان به درب ِحیاط نگاه کرد ولی در سیاهی شب چیزی نمیدید !
- ( کدخدا در حالی که به مالک نگاه میکرد پرسید ) چه شده ؟ نگران ِ چه هستی ؟
= ( مالک رو به کد خدا کرد و با صدایی آکنده از ترس پرسید ) صدای در شنیدم کدخدا ! کسی داخل شد ! نمیدانم ! نمیدانم شایدم خارج !
- ( کد خدا که گوی از چیزی خبر نداشت گفت ) کدام صدا ؟ از کجا ؟ حتما خیالاتی شدی ! حق داری . فکرت آشفته است . بهتر است که به موضوع ِ پدرت بپردازیم !
= ( مالک خود را جم وجور کرد و داستان ِ طبیب را بار ِ دیگر برای کدخدا تعریف کرد و با صدای لرزان گفت ) کدخدا شما بزرگ و عاقلِ این ده هستید ! بگویید که چه کنم ! چگونه دل به این کوهستان بزنم ؟ با اربابان ِ کوهستان چه کنم ؟
- ( کد خدا زیر ِ چشم ، نگاهی به پسر کرد و نفسی عمیق کشید. گویی که چیزی میداند و نمیخواهد بازگو کند و یا اینکه میخواهد بگوید اما نمیداند چگونه ! مدتی سکوت میکند و سپس میگوید : ) بهتر است که تا طلوع ِ فردا دست نگه داریم و پس از آن با ریش سپیدان ِ ده مشورت میکنیم تا نظر ِ آنها را نیز بدانیم . حالا هم برو بر سر ِ پدرت و از او نگه داری کن . ما همه کمکت خواهیم کرد.
= ( پسرک که کمی آرام گرفته بود، به گفته کدخدا عمل کرد و خانه کدخدا را ترک کرد ) باشد ! میروم ولی میدانم که چاره ای جز عبور از این کوهستان نیست و من این کار را خواهم کرد . شب خوش کدخدا !
کد خدا سری به نشانه تایید تکان داد و لبخندی زد و پسر را با نگاه از پشت ِ پنجره تا درب ِ خروجی بدرقه کرد. پسرک د رحال ِ رفتن به اتفاقات و گفته گوهایی که در خانه کدخدا رخ داده بود فکر میکرد و هر لحظه از تصمیمش به عبور از کوهستان بیشتر مطمان میشد. پسرک در افکار ِ خودش فرو رفته بود که ناگهان صدای رعد و پس از ان صدای ناله ای که از کوهستان میامد هواسش را پرت کرد و ترس تمام ِ وجودش را فرا گرفت و بر سرعتش افزود تا زودتر به خانه برسد. باد ِ سردی در کوچه ها میپیچید و در ها و پنجره ها را بر هم میکوبید و بر وحشت ِ کوچه های شب می افزود . پسرک سراسیمه و وحشت زده خود را به خانه رساند ، اما منظره ای او را در جای خود خشکاند ! درب ِ خانه باز بود و فانوس ها به زمین افتاده بودند و خاموش شده بودند ! بار ِ دیگر ترس بیش از پیش در جان و روح ِ پسرک فرو رفته بود ! آرام آرام خود را به خانه نزدیک کرد ! بر اثر ِ شدت ِ باد بعضی از درختان شکسته بودند، و از شاخه های شکسته پسرک تکه ای را به عنوان ِ صلاح ِ دفاع از خویش از زمین برداشت و در حالی که آن را در بالای سر ِ خود نگاه داشته بود خمیده و آرام آرام به داخل ِ خانه وارد شد .! زیر ِ لب و آرام پدر را صدا زد ! منتظر ِ جواب ماند . اما جز صدای باد و باران چیزی به گوش نمیرسید . همه جا تاریک بود . پسرک به سختی راه ِ خود را به اتاق ِ پدر پیدا کرد ! چیزی دیده نمیشد ! پدر را صدا زد ! چیزی نشنید . چرخی زد، در آن سوی خانه سو سوی فانوسی نظرش را جلب کرد. به سختی و با برخورد به دیوار ها و وسایل به هم ریخته خانه خود را به فانوس ِ نیمه جان رسانید. پدر در خانه نبود ! پسرک وحشت زده در فکر فرو رقته بود . او میدانست که پدر به تنهایی قدرت جنبیدن را ندارد چه رسد به آنکه بخواهد خانه را ترک کند. شتاب زده برای بار دوم راهی خانه کدخدا شد. در بین مسیر ناگهان چشمش به سایه ای پیل پیکر افتاد که با سرعت از کوچه ای رد شد . به خیالش او سایه رباینده پدر بود ، پس سراسیمه سایه را دنبال کرد ولی سایه با سرعت عبور کرده بود و اثری از خود به جای نه نهاده بود . پسرک دوباره مسیرش را به سمت خانه کد خدا عوض کرد. شتابان به خانه کد خدا رسید. اینبار محکم تر و با قدرتی بیشتر در زد. بلا فاصله در باز شد. خدمتکار کدخدا بود که در را باز کرده بود.
- ( خدمتکار با نگاهی عجیب سلامی به پسرک کرد ) سلام ، چه میخواهی اینوقت شب ؟
- ( پسرک نفس نفس زنان گفت ) پدرم ، پدرم را ربوده اند ! بگو کد خدا بیاید ، میبایست ببینمش !!
- ( خدمتکار بی درنگ و با صدایی بلند و لرزان کدخدا را صدا زد ) کد خدا ، کدخدا پدر مالک را هم ربودند ! کد خدا !
- ( مالک در فکر فرو رفت و با خود گفت ) مگر چند نفر را ربوده اند که خدمتکار اینگونه پیغام را به کد خدا رساند ؟؟
- ( کد خدا شتابان و برافراشته و در حالی که لباس ِ بلندی بر تن میکرد به در رسید و با لحنی مسمم گفت ) برویم مالک ! برویم و نپرس به کجا . در بین راه خودم برایت میگویم ( و دست مالک را کشید و شتابان از خانه دور شدند ) ( پس از مدتی کدخدا لب به سخن گفتن گشود ) میرویم نزد سپیدار باید او را ببینیم ( سپیدار لغب پیر ترین مرد و کد خدای قبلی ده بود. و به دلیل کهولت دیگر بر مسند کدخدایی نمینشست )

داستان ِ جدید

2007-10-23T16:36:00.000-04:00

سلام به همه شما دوستان ِ عزیزم .. از اونجایی که داستان قبلی مورد توجه شما قرار گرفت ، قصد دارم که داستان جدیدی رو که در حال نوشتن ِ اون هستم رو برای شما روی این وبلاگ بذارم . اسم ِ داستان هست دره های بلند و اجازه بدین تا بیشتر از این دربارش نگم و خودتون لطف کنین و بخونینش.

شاد و باشید و برقرار

رضا میرفخرایی

جرقه بر خرمنی انبوه

2007-10-08T22:04:00.001-04:00

و چه ساده چوب لای چرخ های رونده و سنگ بر سر ِ راه پا های دونده میگذاریم و خار بر چشم ِ همدیگر فرو میکنیم. اگر دستانمان به ساختن و آبادی گرم و روان نباشند بی شک پتکی اختیار میکنیم و به گوشه ای آباد ویرانی را هدیه میدهیم. چشم ِ دیدن ِ خوبی ها را نداریم پس به جای اینکه چشمانمان را بشوییم ، خوب ها را بد میکنیم ، حتی به قیمت ویرانی خودمان. آری ما از سایه هایمان نیز فرار میکنیم. روی صحبتم به توست ، تویی که هزاران خاطره شیرین را آفریده ای و هزاران لبخند را بر صورتم نقاشی کرده ای.حال که اشک را بر گونه های خشکت روان کرده ام ، چه دلخراش میروی ! حقت میدهم. حقت میدهم که حتی سایه ات را هم با خود از آینه ببری. لبخند را ببری و حتی خاطراتت را بسوزانی و خاکسترش را بر باد دهی. اما بدان که هر چه میسوزد ، در آتشی میسوزد که نه من بلکه آن دیگری جرقه اش را بر خرمن شاد و انبوه ما زده است. و چون انبوه و پُر بودیم زود سوختیم و خاکستر شدیم و با باد همسفر. اگرمیروی و در راه رفتن با دانش پل های پشت ِ سر را خراب میکنی !، بدان که من در پشتت آنها را از نو و با شکوه تر میسازم که اگر روزی هوای این گذر به سرت زد ، قدم بر دیده و جانم بگذاری....
شبهای دلگیر ِ خران
تورنتو 8 اکتبر-07
رضا میرفخرایی

سوختم و خاکسترم بر باد شد

2007-10-06T14:16:00.000-04:00

سلام.. سلامی با غم و اندوه ..با دلی گرفته و چشمی گریان و دستی لرزان. باران میبارد ولی نه باران ِ پاییزی. بلکه برای خسته ترین حنجره . باران میبارد در پس ِخاکستری پنجره . میدانم که راه ِ برگشتن نمانده و انتظار و دلهره بی فایده است. کاش فرصتی بود تا حقیقت را روشن کنم . افسوس !!! در حالی مینویسم که به انتظار استوره زندگم نشسته ام . کسی که با صدا و سازش گریستم ، خندیدم و رشد کردم و یاد گرفتم . سیاوش قمیشی امروز میهمان من است و من در انتظار او اضطراب را با ثاتیه ها قسمت میکنم.

به امید دیدارش در این روز دلگیر و بارانی

هر غروب یک طلوعی دارد

2007-08-19T10:31:00.000-04:00

سلام .. سلامی دور و طولانی اما گرم ! نمیدونم که هنوز کسی به اینجا سر میزنه یا نه ؟! بعد از مدتها خواستم بیام و بنویسم . دلم برای وبلاگم تنگ شده بود . روزها روزهای بدین .. روزهای غم و مشغله های فکری .. هممون از این روزها زیاد داریم. اما شاید با حضور ِ یک دوست ِ خوب بشه از پس ِ این سایه ها گذشت ، اما ای دریغ

من و تنهایی و غم

2007-01-14T00:56:00.000-05:00

گفته بودم که شبم، بی تو یک مرثیه است .... خواب ِ من کابوسست و زِ خورشید دگر هیچ مپرس .... گفته بودی که یه شب تا به صحر، پیش ِ من میمانی ... میرویم تا خورشید ...پرده می آویزیم، تا که شب، صحبت ِ رفتن نکند بار ِ دگر .... گفته بودی که یه شب میایی ... ساده و پاک و پر از همرنگی ... خالی از صحبت و یاد ِ دگران ، خیره میمانیم به هم .. چشم به آیینه قلب ِ خودمان میدوزیم .... گفته بودی که دگر آغوشت ، پُر پرواز ِ من است .... خالی از تردید است ... پُر ِ از آرامش ... تن ِ گرمت قفس ِ باز ِ من است .... رفت هر شب مث ِ شب های دگر ... منتظر ساکت و تنها و تهی ... چشم ِ خیسم ،فکر هر شعرم را، سرد و بارانی کرد ... سایه ات از سر ِ کوی و گذر ِ ما عبورش کم شد .... شب ز ِ فریاد ِ خموشم، خیره شد چشمانش .... در خودم لرزیدم ... سردو نمناک به آغوش ِ غمی خیزیدم ... رفتم و بار ِ دگر تنهایی ، در شب ِ خلوت ِ خود باریدم

رضا میرفخرایی

غروب تا طلوع و انتظاری خسته کننده و تکراری

2007-01-07T09:49:00.000-05:00

سلام .... اومدم یکم گله و شکایتی کنم از کسانی که هرگز این متن رو نخواهند خواند ... شکایت ِ من از سیاوش ِ قمیشی و شرکت کلتکس و فریبا فروهر هست ... سیاوش ِ عزیز همیشه با ذکر ِ یه تاریخ ِ حدودی وعده آلبوم ِ جدید رو میده و همه ما رو خوشحال میکنه . ولی ای کاش اون تاریخ حتی یکم به تاریخ ِ واقعی نزدیک بود. همیشه از یک تا 4-5 ماه اینور اونور میشه این ماجرا .. شرکت کلتکس هم در این ماجرا کم مقصر نیست و با تبلیغ های کم و ظعیفش حصابی همه هوادارای سیاوش رو کلافه میکنه . همه این پیگیری ها به عهده فریبا فروهر خواهر ِ لیلا فروهر هست که رسما مدیر برنامه سیاوش ِ قمیشی هست ! حالا هم معلوم نیست تا کی باید در انتظار ی این آلبوم بشینیم ولی جای شکرش باقی ِ که این همه انتظار نتیجش همیشه خستگی ِ این انتظار رو از دل ِ ادم بر میداره .... سیاوش ِ عزیز منتظر ِ آلبوم ِ غروب تا طلوعت هستیم .... راستی یه ترانه هم من دارم به اسم ِ غروب تا طلوع که اگر برین رو وب سایتم میتونین اون و بخونین

شای بشین و برقرار

الماس ِ سرخ

2007-01-04T23:03:00.000-05:00

امروز در سینما فیلمی دیدم به نام ِ الماس ِ سرخ .. این فیلم در مورد ِ سیاه پوستان ِ افریقایی بود که توسط ِ هم نژادان و هموظنان ِ خودشون مورد ِ تجاوز و تعرض قرار میگرفتن و به برده گی گرفته میشندن تا برای مردمان ِ جهان اول الماس پیدا کنن .. این موضوع مثل ِ خیلی از موضوع های دیگه من رو قلقلک داد تا دوباره قلمم رو به دستم بگیرم و ترانه ای بنویسم ... هنوز چیزی از ترانه نوشته نشده ولی میدونم که از کجا شروع خواهد شد و به کجا ختم میشود .. مصلما اسم ِ این ترانه هم الماس ِ سرخ خواهد بود

به مناسبت سال ِ نو ِ میلادی

2007-01-01T12:07:00.000-05:00

در ابتدای این سال ِ جدید آرزو دارم: جنگی نباشد ، خونی نریزد ، دلی نشکند ، چشمی به راه نخشکد ،اشکی به غم ِ بی انتها نبارد ، لبخند باشد و دوستی ها ، دست ها در دست ، چشمانمان از اشک ِ شادی دریا شود ، آزاد باشیم و آزادی را نگهبان ، دروغ و دو رنگی بی رنگ شود ، شبمان مهتابی باشد و روزمان آفتابی ، اگر باران و برف است و ابری تیره برای رویش ِ جوانه ها ببارند و نه به حال و روزگار ِ ما. قلم هایمان توانا باشند و کاغذ پاره هایمان خواندنی ، بوم های نقاشی پُر از منظره های دلنشین و آهنگین و رویاهایمان شیرون و رنگین . چشمانمان بینا و گوشهایمان شنوا تا فکرمان باز یاشد و دلمان پاک .

دوباره آمدم

2006-12-30T23:41:00.000-05:00

سلام ... لابد میگویید که برادر ِ من چه سلامی چه علیکی ! خوب بگویید

اول از همه اینکه اگر میخواهید لطف کرده و ترانه ای از من بخوانید به وب سایت ِ شخصی ِ من تشریف ببرید همه را آنجا نوشتم

و دوم اینکه : میخواهم اینجا فقط متن نویسی کنم تا هم دیکته ام خوب شود و هم نوشتارم و توامان گفتارم ! دلم میخواهد این بار که امدم ، از همین ابتدا درباره مرگ بنویسم ... آری به همین راحتی کشتنش ! یکی هم پیدا نشد که بگوید ، مگر گوسفند قربانی میکنید که به همین راحتی میکشیدش ... حیوانی گفتند انسانی گفتند ؟؟ صدام را میگویم ! با اینکه انسانی بود دست نشانده شیطان کاری ندارم ، ولی این کشتن را نمیفهمم ... خونم به جوش آمده ، با کشتنش دست ِ کم فهمیدیم که رنگ ِ حقوق ِ بشر قهوه ایست !!!!! درست است که عده ی زیادی از مردم از وی دردها کشیده بودند ولی بازهم به این سادگی کشتنش سخت بود .... فیلمش را دیدم که پای چوبه دار یا هرچه که بود .... در فکری عمیق بود ، شاید این گونه به انتها رسیدن را در کابوس هم نمیدید ! شاید انتظار داست که محترمانه تر جانش را بگیرند .. شاید دوست داشت که های و های گریه کند ولی صدام بودنش اجازه نمیداد . او ساعت ها پیش از دار زدنش مُرده بود !زنده بودن که با نفس کشیدن و راه رفتن فرق میکند عزیز ِ من ! او مدتها بود که دیگر نبود .... ولی اما او رفت و یک درس برای ما به جا گذاشت .. درس این است که آری در زندگانی که رسما و کتبا و به صورت ِ میانگین چندید سال است فرصت برای خوب بودن و بد بودن ِ همزمان نیست . یا باید خوب بود و یا بد . اگر بد باشی شاید به عاقبت صدام دچار شی ولی دور از دست نیست که با خوب بودن هم به همان مقصد برسی . کلاهمان را بچسبیم تا باد ِ عدالت نبردش

یک آرزو

2006-09-24T12:33:00.000-04:00

من ازخدا خواستم که به من عقل و خرد دهد ... او بر سر راه ِ من مشکلاتی قرار داد تا با حل کردن از انها به عقل و خرددست پیدا کنم

بدرود اي انسانيت

2006-07-21T23:51:00.000-04:00

نمي خواستم كه بنويسم

حرفي هم براي گفتن ندارم ! جز اينكه شاهد لحظه به لحظه دورتر شدن و گم شدن انسانيت هستم و هستيم ! نمي خوام بگم كه مقصر چه كسي بوده و هست ! نمي خوام بدونم ! و نمي خوام بشنوم و ببينم كه كسي برچسب ِ گناهكاري رو بر پيشاني كسه ديگري ميزنه و جاي اون رو با گلوله محكم ميكنه ! اي كاش امشب و هر شب كه چشم رو هم ميذاريم ، فقط ثانيه اي قبل از به خواب رفتن ، فردايي رو آرزو كنيم به دور از هر كينه و دشمني ! نگو كه اين فقط يه آرزو هست ، هر آرزو يك واقيت مبتونه باشه ، به شرطي كه من و تو بخواهيم

تصور كن تو ميتوني بشي تعبير ِ اين رويا

http://fromisraeltolebanon.info/

گيتار ِ شكسته

2006-06-30T00:18:00.000-04:00

طفلي گيتارِشكسته .. ديگه هيچ سازي بلدنيست
ديگه اين حنجره بي اون .... هيچ ترانه ايرو بر نيست
آخه باز غم نبودت.... داده دست به دست گيتار
شده مضراب شكستن .... عكس ِ تو تُو قاب ديوار
من و گيتار ِ شكسته ..... تُوي حسرت يه فرياد
با نفس هاي بريده .... هق هقِ شكسته در باد
آخرين خاطره هارو .... واسه اشك بهونه كرديم
تو نميدوني عزيزم .... اين شبا بي تو چه كرديم
من همه ترانه هامو .... پر ِ ازياد ِ تو كردم
مونده بود گيتاربي جون .... كه اونم ترانه كردم

رضا ميرفخرايي

با تو ميشه

2006-04-25T18:23:00.000-04:00

با حضورت شعله ور كن .... شمع خاموش دلم رو

با قدم هات تازه تر كن ..... نبض احساس دلم رو

ميشه از شوق ِ حضورت .... كريه كرد تمام شب رو

تا رسيدن به نگاهت .... خسته كرد نگاه غم رو

ميشه با شهاب ِ چشمات ..... خط كشيد فاصله ها رو

رد شد از هواي ترديد ..... زنده كرد عاطفه هارو

واسه لمس داغ ِ عشقت .... ميشه گم كرد لحظه هارو

پر كشيد تو آسمونت .... تازه كرد ترانه ها رو

آره ميشه با تو ميشه ..... خنده كرد گلايه هارو

ميشه با گرماي قلبت .... موندني كرد اين بهارو

رضا ميرفخرايي

رهگذر

2006-04-01T23:43:00.000-05:00

رهگذر رفتیو بارون ..... بعد تو کوچه رو تر کرد

این نگاهِ منتظر رو ..... با عبورت خسته تر کرد

رهگذر رد شدی از من ...... پر شتاب و بی تامل

مونده دلغریب و رسوا..... من ِ بی صبر و تحمل

رهگذر بعد عبورت .... مثل ابرای بهارم

میشینم تنهای تنها ..... واسه بی کسیم میبارم

اگه یک شب تن سپردی ..... به تن خسته بارون

اگه هر لحظه شکستی .... توی خلوت خیابون

یاد ِ من باش که همیشه ..... چشمم از یاد ِ تو خیسه

این همیشه مرد ِ تنها ..... داره از تو مینویسه

رضا میرفخرایی

شبت بخیر

2006-03-23T19:06:00.000-05:00

ستاره دنباله دار .... شبت بخیر

شاپریه شبای تار ....شبت بخیر

خاتون ِ چلگیسه بهار ..... ای که تُو قصه ای هنوز

تُو شب ِ قصه ها نسوز ..... شبت بخیر

ای رهگذر که تُو شبا ...تنهایی پرسه میزنی

شب زنده داره کوچه باش .... شبت بخیر

جیر جیرک ِ آوازه خون ...تا خود ِ صبح بیدار بمون

من چشامو هم میذارم...شبت بخیر

کلاغ ِ بال و پر سیاه .... اسیره قصه ای چرا؟

تا که به لونت برسی ....من میخابم شبت بخیر

مادر بزرگ ِ مهربون .... آخر ِ قصه رو بخون

وقتی به آخر میرسی .....نگو دروغ ِ قصمون

نگو دروغ ِ خاب ِ من .... شبای مهتابی ِ من

بخون که با قصه تو ..... تموم شه بی خابی من

ای نازنین ِقصه گو ... همیشه تو قصه بگو

از سرزمین ِ آرزو ..... از رفتن ِ غصه بگو

همیشه با صدای تو .... پلکامو رو هم میذارم

تا ته قصه برسیم .... شبت بخیر من میخابم

رضا میرفخرایی

به یاد بهاری که در دوردستهاست

2006-03-19T11:20:00.000-05:00

کوچکتر که بودم همیشه دل ِ نازکم برای دخترک ِ همسایه میسوخت که بهار را بدون ِ لباسهای نو جشن میگیرفت . کوچکتر که بودم دل ِ نازکم برای کفاش محلمان میسوخت که خود بی کفشِ ِ نو به استقبال ِ بهار میرفت . کوچکتر که بودم دلم برای خیابانگرد ِ شهرمان میسوخت که سال نو را در خیابانهای بی کسی پرسه میزد و کسی را برای در آغوش فشردن و بوسیدن نداشت . کوچکتر که بودم دلم برای عیدی های لای قران ِ مادربزرگم پر میزد. شمردن هر لحظه عیدی ها که مبادا کم شوند . گوشزد ِ پدرم که میگفت عید تمام شد و هنوز پیک ِ نوروزی را تمام نکرده ای. سیزده به در در جنگلهای شمال که همیشه باران میامد. مسیر برگشت به خانه. گاهی جاده هراز گاهی هم چالوس . ولی همچنان با دیدن ِ دخترک و کفاش و خیابانگرد همه خاطرات در دلم میسوخت . بزرگتر که شدم دیگر نه دخترک را دیدم نه کفاش را و نه آن مرد ِ خیابانگرد را . بزرگتر که شدم دیگر دلم برای آنها نسوخت . در این اندک ساعت های مانده به سال ِ نو دل ِ من برای خودم میسوزد که در سرمای غربت رو در روی آینه خاکستر ِخاطرات کودکی را مرور میکنم . نه عیدی نه لباس ِ نو نه کفش و نه باد گرم ِ بهاری . هفت سینی کوچک میچینم . رو به روی آینه دیوان حافظ را مینشانم .از دوردستها سلام میکنم به بهارو به خورشید . به یاد کوچه باغهای باران زده شهرم ..... آرزو مند ِ آرزوهای سبزتان

رضا میرفخرایی ... بهار ِ در تقویم ِ تورنتو

تقدیر

2006-03-06T17:26:00.000-05:00

وقتی هیچکی و نداری ...... یاد ِ کی همسفرت شه

پای ِ کی رو تن ِ جاده .... با تو و همقدمت شه

وقتی بی مقصد همیشه ...... دل اسیر ِ جاده هایی

کی میخواد کجای دنیا ..... نگران شه که کجایی

عمریه به این مسافر .... کسی شاخه گل نداده

کسی حتی به شبامم ..... یه چراغ هدیه نداده

میدونم در به دری ها .... همه کار ِ سرنوشته

یکی تُو صفحه فردام ....... قصه غم و نوشته

اونقدر تشنه میمونم ..... تا سرابم بشه تعبیر

میرم اونجا که همیشه ... دور شم از دستای تقدیر

رضا میرفخرایی

تو را نظاره ميكنم

2006-02-23T20:06:00.000-05:00

تو را صدا ميكنم ..... در اين شبانه هاي تار

تو را نظاره ميكنم ..... كه دلخوشم به عكس يار

به خود رسيده ام ولي ..... تو را سپرده ام به باد

ندارم هيچ گلايه اي ... كه برده اي مرا ز ِ ياد

تو را نظاره ميكنم ..... كه ميروي ز ِ پيش من

تو را بهانه ميكنم ..... براي گريه هاي غم

به تو شكوفه ميزدم ..... كنون خزان ِ عمرمي

مرثيه اي ز ِ غم نخوان ..... كه خود ترانه غمي

تو را نظاره ميكنم ..... در امتداد اين گذر

كه خُرد و مهو ميشوي .... ز ِ فكر ِ من در اين سفر

رضا ميرفخرايي

ای عاشقان ای عاشقان شب را چراغانی کنید

2006-02-13T21:41:00.000-05:00

ای عاشقان ای عاشقان شب را چراغانی کنید ..... ای می فروشان شهر را انگور مهمانی کنید

----------------------------------------------------

کنار ِ شعله های آتیشه داخل ِ آتش کده کوچیک ِ خونمون تنها نشستم و به برف ِ آهسته ولی یک دست ِ اونور ِ شیشه نگاه میکنم. دفتر ِ شعرم مثل همیشه کنارم هست. صفحه سفیدی رو باز میکنم. احساس ِ خاصی همه وجودم رو به وجد آورده. میخوام که این احساس رو با تن سفید کاغذ و جوهر مشکی قلم شریک بشم.... اما صدای در زدن ِ یک غریبه اونور ِ در همه خلوتم رو به هم میریزه ... گفتم غریبه !!! آخه عادت کردیم که به اونایی که نمیشناسیم بگیم غریبه. در رو آروم باز میکنم ... کسی اونور در نیست ولی چیزی تمام توجه من رو به خودش جلب میکنه ... یا شاخه گل سرخ روی پا دری ... خوب که نگاه کردم دیدم جلوی هر پا دری یک گل سرخ نشسته .... شاخه گل رو بر میدارم ...بو میکنم .... یک گلبرگش رو ازش به امانت میگیرم و لای برگ های سفید ِ دفترم میذارم ... حالا دیگه اونا سفید و خالی نسیتن

روز ِ عشق به همه شاد باد

آخرین غزل

2006-02-08T13:09:00.000-05:00

نازنین حنجره سرخ.....بخون اخرین غزل رو

بخون از هوای پرواز.....بشکن این سکوت شب رو
غرق خون دل ِ شکسته.....کشتی به غم نشسته

طپش ِ ترانه ام باش ......که ز ِ تکرار شده خسته
گذر ِ ابر ِ و بارون....تن خیس ِ چشم گریون

یادگار صد ترانست......آخرین چشم انداز ِ ایون
قطره های ِ سرد ِ اشک و.....میچینم از روی گونت

واسه لمست اخرین بار.... سر میذارم روی شونت
لحظه تلخ ِ عبوره......لحظه ناب ِ رسیدن

این تن ِ خسته راه و......تا به آسایش کشیدن
میرم اما یادگارم.....خاطرات ِ صد ترانست

واسه باریدن ِ چشمات.......هرکدوم پر از بهانست

رضا ميرفخرايي

خوشخیال

2006-02-02T13:08:00.000-05:00

من فقط یه خوشخیالم .... خوشخیال و غرق ِ رویا

توی دنیایی عجیبم .... که نداره هیچ معما

نه حصاری واسه پرواز .... نه دو راهی واسه تردید

اونجا که قلب ِ غناری .... پشت میله ها نلرزید

رنگی و زنده و تازن ..... همهُ خاطره هامون

خالی از نفرت و کینست..... بین ِ ما فاصله هامون

رنگ ِ پوست و زور ِ بازو .... نیست .معیار ِ قشنگی

اونجا پاکی و صداقت ..... شده معنای زرنگی

هیچکی تُو سیلاب ِ غصه .... تو رو تنها نمیذاره

اونجا بی کسی تُو قصه ست .... هرکسی یه سایه داره

آره من یه خوشخیالم .... یه غزل نویس ِ تنها

اون کسی که همترانست .... با بهاره سبز ِ رویا

Reza Mirfakhraei

اشک شب

2006-01-30T19:55:00.000-05:00

زیر شب گریه ابرا.... یکی مونده تک و تنها

اونکه از نسل ِ خزونه......یه ترانه ساز ِ رسوا

زخم ِ غم ترانه ها و....اشک ِ شب رو تن ِ شیشه

طفلکی حنجره ای که........بی تو میخونه همیشه

بی تو میخونه ز ِ پرواز.......از حصار ِ بازِِِ آواز

از همه ترانه هایی.....که به یادت شده آغاز

فکر ِ روزای بهاری.....که میگفتی موندگاری

که میگفتی با بهارو........با خزونم سازگاری

فصل ِ بارونی رسیده......آخرین پرده خورشید

آخرین شبی که مهتاب....توی آسمون درخشید

رفتی و بعد تو انگار.....دیگه هیچ ستاره ای نیست

دیگه هیچ بهار ِ سبزی....ختم ِ عمر ِ این خزون نیست

بی تو این ترانه ها رو......واسه کوچه ها میخونم

میدونم برنمیگردی........اما منتظر میمونم

رضا میرفخرایی

ترانه باران

2006-01-14T14:53:00.000-05:00

سلام .... هميشه وقتي به اينجا سر ميزنين انتظار ِ خوندن ِ شعر يا متن ِ جديديو از من دارين ... ولي اينبار يكمي متفاوت كار كردم و ترانه باران از مجدالدين ميرفخرايي ( گلچين گيلاني ) براي شما دوستان دكلمه كردم ... و لازم به ذكر هست كه با افتخار اعلام كنم شاعر ِ اين ترانه عموي پدر ِمن هستند .... اميدوارم كه خوشتون بياد

براي گوش كردن اينجا را كليك كنيد ( يكمي طول ميكشه )لطفا راست كليك كنيد و بعد بر روي سيستم ِ خود ذخيره كنيد .. شادو برقرار باشين

اگر چه صد ساله مرده ام به گور ِخود خواهم ایستاد

2006-01-08T18:32:00.000-05:00

اینجا که من زندگی میکنم جا کمست و نفس ها تنگ .... بغض گلویم را میفشارد و غرور گریه را بر دیدگانم حرام میکند. اینجا هر دم کسی می آید ولی به قیمت ِ رفتن ِ کسی دگر... اینجا قیمت ِ همه چیز گران است جز قیمت ِ جان ِ من و تو . .اينجا زمين است... نمیدانم که چگونه درد ِ درونم را بازگو کنم ... دردی که از رفتن عزیزی خبر میدهد ... نازنین بانوی ترانه ایران زمین . سرزمینش را به قصد سرای باقی ترک گفت و بار ِ دگرغم من و تو و ما را در جریان ِ تند و بی قرار ِ روزگار بي يار و تنها رها کرد . بی شک یاد و خاطره نازنین بانوی شعر سیمین ِ بهبهانی بر پهنه خاطر ِ ما سبز خواهد ماند ... بهار ِ یادگارش همواره بی خزان باد

رضا میرفخرایی

زمستان بی قراری های سرزمین سرما

گوشه تنهليي من

2005-12-23T11:56:00.000-05:00

نفس ِ سرد ِ شبا و ..... تن ِ باروني شيشه
يه ورق ترانه اي كه ..... نا تمومه تا هميشه
دوباره صداي رعدو ..... زوزه باد ِ مسافر
يه نفر تُو آينه پيداست ..... كه من و برده ز ِ خاطر
چارتا ديوار و .... يه سقف و پنجره
يه نگاه ِ كهنه مبهوت ..... به سكوت ِ منظره
اونور ِ پنجره بارون ... بغض نشكسته يك موج
اينطرف طنين ِ گريست .... كه من و ميبره تا اوج
اونطرف هميشه سرماست ... تُوي كوچه اي كه خيسه
اينطرف هميشه تنهاست ..... اونكه مرثيه نويسه
چارتا ديوار و .... يه سقف و پنجره
يه نگاه ِ كهنه مبهوت ..... به سكوت ِ منظره
گوشه تنهايي من .... خلوت تاره بي كسي
يه شمع نيمه جون شب .... دلهره و دلواپسي
رضا ميرفخرايي

باور

2005-12-06T00:36:00.000-05:00

نه هراسي از زمستون ...... نه تو حسرت ِ بهارم
خالي از فرداي مجهول ..... نه به ياد ِ خاطراتم
زندگيم همين خزونه ...... باد ِ تند و ابرو بارون
شعر ِ پرواز ِ بهاره ..... رقص ِ برگا تو خيابون
گذر ِ ثانيه ها و ...... مردن ِ روزاي باطل
كشتن ِ شباي تاريك ..... شده كاره من ِ غافل
زير ِ باروناي پاييز ..... گم ميشه قطره اشكم
رفتي همراه ِ بهارو ..... ديگه دنبالت نگشتم
ميگذرن روزاي بي تو .... سرد و پوچ و بي بهارم
واسه لمس ِ داغ ِ دستات ..... چشم به راه و بي قرارم
بيا هم باور ِ من باش ..... تا بهارو پس بگيريم
بيا تا به هم رسيدن ... بيا تا تنها نميريم
ر . م

دايره وار

2005-12-03T00:26:00.000-05:00

يك روز ِ ديگه هم تموم شد ! مثل بقيه اون روزايي كه با عجله اومدن و بي خبر رفتن ! مثل ِ اون روزايي كه هنوز نيومدن ولي نيومده تموم شدن .....امروز كوير ِ خشك لبهام در داغ ِ حسرت ِ يه لبخند ِ از ته دل سوختن...ولي ساختن...! لب به گلايه باز نكردم...از كي گلايه كنم ؟ به كي گلايم و بگم ؟؟؟ از همون اول صبح همه چيز مثل ِ هميشه بود... صداي زنگ ِ ساعت كه خواب رو به چشم ها حروم ميدونه ....سقف .. اولين منظره بعد از باز كردن ِ چشمام ...و حتي تصوير ِ تو آينه هم ديگه تكراريه ... مردم ِ تو خيابون مثل ِ هر روز پر شتاب و عصبي در پي رسيدن به هدفين كه هر روز دنبالشن ... گاهي ميرسن و گاهي جا ميمونن ...دوست هايي كه يك روز دوستن و روز ِ بعد در عجب ِ خودشون هم وا موندن !!! راه ِ برگشت به خونه با راه ِ رفت كمي فرق داره ... از يه زاويه ديگست همه چيز ... از زاويه اونور ِ خيابون ! ياد ِ حرف ِ معلمم مي افتم كه هميشه ميگه : براي فهميدن و حل ِ يك مشكل هميشه اون و از چند زاويه نگاه كنيد ... ولي من بازم از اين خيابون هاي نفس گير هيچي نميفهمم .... صداي موزيك رو زياد ميكنم ... همون آدم داره همون حرفاي ديروزو ميزنه و ميگه تصور كن .... ولي تصور كردنشم سخت ِ ... پس از اين هم ميگذرم بدون ِ اينكه چيزي بفهمم ...ميرسم به خونه ... روي مبل ِ جلوي جعبه جادوي ول ميشم .... اخبار باز هم از تكرار ِ مصيبت خبر ميده ... در به در دنبال يه حرف ِ تازه ام .... نه نتيجه نداره .... از پله ها بالا ميرم ... به گوشه تنهاييم ميرسم ... كتاب ِ شعر ... كاغذ و مداد ... ميز ِ طراحي .... و هرچيزي كه دوست دارم .... اولين و اخرين لبخند رو خورشيد به لبهام هديه ميده ... خورشيدي كه هميشه ميتابه .... با اون به پيشواز ِ شب ميرم ...ساعت رو كوك ميكنم .... تا به فرداي دگر

ر . م -----يك شب ِبرفي ِ تورنتو

بي تو

2005-11-21T21:48:00.000-05:00

وقت ِ بيداري شب هاست ..... وقت ِ خاموشي ساعت

وقت ِ پرسه هاي بي تو .... وقت ِ جون دادن ِ شايد

حالا حتي ديگه سايم ..... من و تنها جا گذاشته

يه ديو ِ سياه ِ بد شكل ..... تُوي قصه پا گذاشته

رفتنت مثل ِ ظهورت ..... هنوزم برام معماست

تازه ميفهمم كه عشقت .... قصه تُوي كتاباست

تو همون باد ِ خزوني ..... واسه شعله وجودم

كاش كه از اول قصه .... هرگز عاشقت نبودم

ر . م

من و وبلاگم و دوستانم

2005-11-09T23:05:00.000-05:00

سلام ..... بعد از مدتها اومدم يكمي خودموني تر از شعر و ترانه هام صحبت كنم ..... خيلي وقت ِ كه فضاي اين صفحه پر شده از ترانه هام ..... ولي فقط ترانه هام تنها نيستن ... وقتي به نظر ها نگاه ميكني ميبيني كه آره يك سري آدم ِ مهربون هميشه به من و اين ترانه ها محبت داشتن و دارن و اميدوارم كه هميشه دلگرمي من بمونن ...... بازديد كننده هاي اين صفحه فكر نكنم تعدادشون از ده بيشتر بشه ولي دهتا يعني يه دنيا ...... اين و من از يه نازنين يادگاري دارم .... يادتون بچه كه بوديم فكر ميكرديم ده تا ديگه آخرشه ؟؟ آره آخرشه ..... هر چيزه خوب دهتا خوب بود ... اين دهتا هنوزم واسه چيزاي خوب بيشترين ِ .... در هر شكل من از همه اين دوستان سپاسگذارم كه هرگز تنها م نذاشتن وكمك كردن كه به كيفيت كارم بهبود بدم ...... صحبت ِ ديگه اي نيست .... صحبت يه بهانست واسه برقراري يه ارتباط خوب ..... پس بازم مثل ِ هميشه از زبون ِ مشترك ِ من و دوستانم براي اين ارتباط استفاده ميكنم .... زبون ِ ترانه ..... منتظر ِ سري جديد ِ حرفام باشين

ده تا سپاس از همه شما

رضا ميرفخرايي

صبور

2005-10-24T00:37:00.000-04:00

واسه اين تبسم ِ سرد ..... كه رو صورتم نشسته

عمريه يه بغض تنها ..... راه ِ اين گلو رو بسته

پشت ِ ديوار ِ يه لبخند ..... پنهون ِ بغض صبورم

من اسير ِ خاطراتم ..... تُو اطاق ِ سوت و كورم

تُوي هر كنج ِ اطاقم .... روي هر ديوار ِ تن سرد

يكي با گريه نوشته .... كه بيا به خونه برگرد

آخه از وقتي كه رفتي .... غصه هام مرثيه خونن

حسرتم قد ِ يه دنياست .... با خودم تنها ميمونم

تُوي اين قفس من اما ..... ياد ِ هر خاطره شبها

منتظر واسه طلوعت ..... ميشينم تا صبح فردا

دل صبور خسته و ياقي ..... تُو شباي بي چراغي

هنوزم پشت ِ حصار ِ ..... بغض ِ اين حنجره باقي

ر . م

سفر نامه

2005-10-15T16:51:00.000-04:00

اندكي صبر كنيم

ما كه از بهت و هراس لبريزيم

خانه اينجاست

ما شتابان به كجا بگريزيم ؟؟

از ته دشت ِ خيال

از پس ابر كسي ميايد

شايد آن سوي غروب

در به روي روشني بگشايد

آخر ِ قصه ما

كوچه اي بن بست است

نقشه هجرت ِ ما

نسل به نسل گم گشتست

عشق فراموش و تو خاموش

زمين سردو غمين

دست نگه دار

گشنه گرگي كرده در بيشه كمين

اندكي صبر كنيم

كين سفرنامه ما

از عزل بد بودست

بار ِ هجرت بر پشت

از در ِ خانه بسي كج بودست

ر . م

و ديگر هيچ

2005-10-14T19:35:00.000-04:00

سكوت ِاين شبهاي شيشه اي با طنين كدام حنجره ميشكند ؟؟

با كدام خاطره, بغض, گلو را فرا مي گيرد ؟؟

از كدام كوچه. ذهن ِ خاطراتم گذر ميكند ؟؟

به چه مي انديشم ؟؟

روزها روزهاي غريبيست . نه رهگذري . نه مهماني و نه حتي صاحب خانه اي . آنچه كه ذهن ِ مرا مشغول ميكند گذر ِ بي حاصل ِ عقربه ها از كنار ِ يكديگر است ...... سفري كه در امتداد ِ مسيري از پيش تعيين شده است ..... مسيري كه مارا سرگردان به دور ِ خود ميگرداند......... بي حاصل . بي هدف ولي منتظر ...... منتظر كه شايد بر سره گذر ِ ثانيه اي ديگرگريزي پيدا شود ..... منتظر ميمانيم

وقت ِ مهتاب

2005-09-13T15:13:00.000-04:00

از تموم ِ خاك ِ دنيا ..... يه وجب سهم ِ منه

اونجا كه پنجره هاش ..... من و تا خورشيد ميبره

وقتي شب منظره ها ..... تاريك و مهتابي ميشن

وقتي كه ستاره ها ...... دوباره آفتابي ميشن

تازه انگار يه شروع ِ ..... واسه پرواز از قفس

واسه دل كندن از اين ...... خاطره هاي بي نفس

واسه تكراره همه ...... قشنگياي دور ِ دور

واسه جون دادن به اين ..... ترانه هاي سوت و كور

سخت ِ اما باورش كن ..... اين فقط خود ِ منم

اين منم كه هرچي هستم ...... از منم تا به خودم

ر . م

بنویس

2005-08-22T17:20:00.000-04:00

این ترانه هدیه به هر عاشقی که به یاد معشوقش در تنهایی خود اشک میریزد

بنویس رو تن ِ کاغذ

که دلم گرفته امشب

بنویس غرق سکوتم

مث ِ دیشب ... مث ِ هرشب

بنویس رو سیم آخر

نت ِ فریاد ِ سکوت و

بنویس به جای مرداب

اسم آزادی رود و

بنویس که بی تو خورشید

دیگه پوشالی و سرده

بنویس که من ِ بی تو

مثل شمع ِ رو به مرگه

بنویس که زیر ِ مهتاب

روشن ِ خاطره هامون

بنویس گرچه جداییم

ولی عاشق ِ دلامون

بنویس رو برگ ِ آخر

که یه روزی برمیگردم

این شبارو من به عشقت

تا سحر حوصله کردم

ر . م

یاد ِ تو

2005-08-21T21:12:00.000-04:00

وقتی یادِ تو میفتم ..... جون میگیره صد ترانه

باز به یاد ِ تو میخونم ..... هرچی شعر عاشقانه

وقتی یاد ِ تو میفتم ..... دل ِ دلتنگی میلرزه

داشتن ِ نبض ِ دل ِ تو ..... به خدا شدن می ارزه

مثل یک نسیم ِ سر مست ..... ول میچرخی توی صحرا

مثل یک ستاره پر نور ..... عشق میتابی به شب ِ ما

مثل اون پرنده ها که ..... پشت ِ میله ها اسیرن

برای رهایی از بند ..... واسه آزادی میمیرن

تو شکوه ِ انتظاری ..... برای دیدن ِ فردا

تو مث ِ خورشید میمونی ..... واسه این همیشه سرما

ماه و صد نور ِ ستاره ..... کم میارن جلو چشمات

بوته های خشک ِ صحرا ..... سبز میشن به زیره پاهات

ای بهانه ... همترانه ...... تا ابد هم ساز ِ من باش

پر ز ِ احساس و طراوت ..... از همیشه تا دوباره مال ِ من باش

ر . م

لالايي

2005-08-20T23:44:00.000-04:00

لالايي كن تُو اين آغوش ِ خسته

لالايي كن تو اي از غم گسسته

لالا كن تا عبد تا بينهايت

رها از خشم و زنجيرو شكايت

چشات بستست نميبيني چشام و

كه ابرش خيس كرده گونه هام و

تو رفتي از تو مونده يادگاري

دلم پژمرده از درد ِ جدايي

بخواب آسوده اي نوره ستاره

تو رفتي بي تو اين خونه چه تاره

ر . م

نامه

2005-08-20T19:53:00.000-04:00

من و یک قلم پر از درد
من و چند ورق پر از خط
نامه ای برای قلبت
قلب سرد و بی لطلافت
یه شب برفی و خلوت
کوچه خالی از محبت
دل چشش مونده به ساعت
عقربه تو خواب راحت
شیشه دل سرد از غبارو
فصلی مونده تا بهارو
غم دوریت بسیارو
وقت کشته صبر مارو
صدای زوزه سرما
همهمه تو خلوت ماست
پرسه میزنه تو کوچه
چشم به راه صبح فرداست
جای پات رو تن برف نیست
تو سینم انگار نفس نیست
حتی یک حفره کوچیک
رو ستون های قفس نیست
صفحه هام به ته رسیدن
ولی حرفام مونده باقی
من چشام گرم به گریه
یخ زده این شب یاغی

ر . م

به همه دوستانم

2005-08-13T23:01:00.000-04:00

با سلام به همه شما دوستان و با تشكر از شما كه به من سر ميزنيد

مدتي بود كه جز ترانه چيزه ديگه اي براتون نمينوشتم ... اميدورم كه از اين يكنواختي خسته نشده باشين و همچنان به هم همهّ تنهايي من سر بزنيد .... قصد داشتم داستان ِ ديگه اي رو شروع به نوشتم كنم كه در همون قدم ِ اول از اين كار باز موندم و تصميم گرفتم كه جاي اين داستان رو به 2 ترانه بدم ... ترانه هايي كه هنوز نوشته نشدم ولي خوب ميدونم كه چه خواهم نوشت .... منتظر ِ " بنويس " و " صبور " صبورانه صبر كنيد

تا زود ِ زود

با تو یا بی تو

2005-08-08T16:36:00.000-04:00

اهل ِ نفرین نبودم .... خودت میدونی

سردو غمگین نبودم ..... خودت میدونی

با تو یا بی تو برام فرقی نداره ..... مثل ِ شب سیاست دلت رنگی نداره

من و زندونی نکن تو کنج ِ قلبت ...... الهی بیاد برام پیغوم ِ مرگت

با تو . تُو زندون ِ تو مردم عزیزم ...... دیگه احساسی ندارم اشک بریزم

من نگاهم به نگات گرم ِ هنوزم ..... تُوی ِ دوزخ ِ چشات دارم میسوزم

الهی که روی ِ خوش هرگز نبینی ...... تا که زنده ای تُو کنج ِ غم بشینی

الهی که روز و شب برات سیاه شه ..... همه دقایقت باد ِ هوا شه

دارم از تو رو دلم یه زخم کهنه ..... روی زخمات روزگار نمک بپاشه

ر . م

-------------------------------

هم صدا با مریم حیدرزاده

شهر ِ خورشید

2005-08-08T16:25:00.000-04:00

میخوام از شهری بگم با یه ستاره

اونجا که تا به همیشه بی بهاره

جایی که از نور ِ خورشید

حتی خواب ِ شب نداره

واسه مردم ِ دلکور

همه جا تیره و تاره

ابری نیست تُو آسمونش

که به حالشون بباره

رو تن ِ خاطره هاشون

کوله باری از غباره

لباشون غرق ِ سکوت و

قلباشون قاصله داره

توی این شهر ِ سیاه ِ صبح به ظاهر ...... دلا از تنهایی مُردن ای مسافر

دلت و به جاده بسپار

دستت و به دست یک شعر

فانوسک به دست بگیر و

تو بشو خورشید ِ پر مهر

ر . م

بهترین قصه دنیا

2005-08-08T16:16:00.000-04:00

بهترین قصه دنیا ..... قصه دو تا پرندست

هرکی که عاشقتره ..... قلبش برندست

تُو قفس اسیرن اما ..... با دو بال ِ عشق و رویا

میرسن به هم هزار بار ..... چشم به راه صبح فردا

میکشن عکس دو تا قلب..... رو تن ِ سرد ِ یه میله

آرزو دارن که تا صبح ..... دلاشون از غم نمیره

کاش میشد که آرزوشون ..... جون ِ واقعی بگیره

ولی افسوس که دلاشون ..... توی این قفس میمیره

من به عشقت امشب اما ..... دل ِ یک قفس شکستم

با دو خط شعر و ترانه ..... دل و از قفس گسستم

میدونم که واقیت ..... از یه رویا جون میگیره

میدونم که آرزومون ..... رنگ ِ واقعی میگیره

ر . م

حنجره

2005-07-29T19:22:00.000-04:00

هنوزم تگرگ میباره ..... جای ِ اشک به روی ِ گونم

هنوزم به زیر ِ پات ِ ..... دل ِ پژمرده و خونم

بازم این حنجره تنهاست ..... تُوی ِ کوچه هیاهو

دل ِ جنگیدن نداره ..... با صدای ِ گرم و پُر گو

حنجره غرق ِ سکوت و ..... پُر ِ از حرف ِ نگفتست

تو نمیدونی چه غم ها ..... تُوی این صدا نهفتست

یاغیم مثل ِ شهابی ..... که رو شب یه خط ِ رد زد

من همونم که یه روزی ..... فصل ِ غصه رو ورق زد

حالا تو نیستی و اینبار ..... بی صدا تر از همیشه

یکه تاز ِ بی حصارم ..... که اسیر ِ شب نمیشه

ر . م

یک سخن

2005-07-29T19:16:00.000-04:00

تفکر ِ حرفه ای ... عمل ِ حرفه ای و نتیجه مطلوب را به دنبال دارد

رضا میرفخرایی

قایق چوبی

2005-07-29T08:47:00.000-04:00

من و این قایق چوبی ..... روی بی نهایت آب

همسفر با سیل اشکیم ..... تُوی بیداری این خواب

از تو و دلت گذشتیم ..... به شب و طوفان اسیریم

جات و خالی کرده یادت ..... ار غم ِ دوریت میمیریم

به امید ِ ساحل ِ تو .... از پس طوفان گذشتیم

اما ساحل سخره ای بود ..... به ته دریا شکستیم

حالا ساحل مثل قبل ها ..... دیگه گرم و دلپذیر نیست

حالا رو پهنه خاکش ..... دیگه جای هیچکسی نیست

بی خیال ِ صبح ِ فردا ..... حالا قعر نشین ِ آبیم

تِو گریز از واقعیت ..... میون ِ گرمای خوابیم

سرسپرده به غروبیم ..... دلسپرده به یه رویا

دنبال ِ خورشید میگردیم ...... توی تاریکی دریا

من و این قایق ِ چوبی ..... هنوزم چشم انتظاریم

خسته از خیسیه دریا .... تُوی فکر ِ شوره زاریم

ر . م

و چه بی قرارم امشب

2005-07-24T21:24:00.000-04:00

چند ساعتی بیش نیست که از میلادم میگذرد .... میلاد ِ اشک و غم و تنهایی ِ من ...... دیوار های اطلاق ِ کوچکم شب گریه مرا شاهدند . از آنها بپرس .... آری از آنها بپرس که با همه دیوار بودنشان از بسیاری از ما به ظاهر زندگان با احساس ترند و گرمتر ..... در روزی که میتوانست با شادترین خاطرات به پایان برسد .. دیگر تاب و توان ِ بودن نداشتم .... از دیگرانی گریزانم که از به جا آوردن ِ حداقل ِ احترام دریغ میکنند ..... چیزه زیادی انتظار ندارم .... فقط ای کاش در آن روز. میلاد را به شخص ِ دیگری که تا میلادش زمانی محسوس ماندست تبریک نمیگفتند و از من قافل نمیشدند ....... کاش میتوانستی درکم کنی تا تنها تر از این نمانم

و در پایان از خورشیدی که مرا فراموش نکرد و به هستی من تابید سپاس گذارم

سکوت

2005-07-20T17:10:00.000-04:00

درد ِ شب نبودن خورشید نیست ..... درد ِ شب تاریکی ستاره هاست

تُو افق تا بینهایت ِ سکوت ..... یاد ِ تو روشنی بخش شب ِ ماست

تو سکوتت مثل شب بی انتهاست ..... رفتن ِ تو مرگ ِ تلخ ِ قصه هاست

اون که میمونه فقط یک خاطرست ..... که تنش اسیر ِ دست لحظه هاست

این تو بودی که ازم جدا شدی ...... رفتی و از من و دل رها شدی

اون که میخونه من ِ شب زده ام..... کز غروب ِ هجرتت غم زده ام

من مث ِ سایه همیشه پشتتم ..... مثل ِ تصویری تُو آینه روبه روت

مث ِ نورم واسه شب پرسه هات ..... پرسه های ِ خلوت ِ بی کسیات

تو سکوتت آخرین شعر ِ من ِ ..... آخرین زمزمه های بودنه

آخرین فصل از کتاب ِ عاشقی ..... از غم ِ نبودن ِ تو خوندنه

ر . م

زمستان ِ2003 تورنتو

اگر

2005-07-19T09:51:00.000-04:00

اگه يكي رو ديدي وقتي داري رد ميشي برمي‌گرده نگات مي‌كنه، بدون براش مهمي. اگه يكي رو ديدي وقتي داري ميفتي زمين برمي‌گرده با عجله مياد به سمتت، بدون براش عزيزي. اگه يكي رو ديدي وقتي داري مي‌خندي برمي‌گرده نگات مي‌كنه، بدون واسش قشنگي. اگه يكي رو ديدي وقتي گريه مي‌كني مياد باهات اشك مي‌ريزه، بدون دوستت داره و اگه يه وقت يكي رو ديدي وقتي داري با يكي ديگه حرف ميزني تركت مي‌كنه، بدون عاشقته

نویسنده : بدون ِ نام

یک سخن

2005-07-19T08:31:00.000-04:00

در طول ِ روز آنقدر سرت را با کار های خوب گرم و مشغول کن که وقت برای کار های بد و بیهوده نماند

دکتر فرهنگ هولاکویی

روزهاي بي خاطره من

2005-07-18T22:00:00.000-04:00

فانوسكهاي بي تحمل ..... يه دشت ِ سرد و خالي از گل

روزهاي بي خاطره من ..... حضورت از ثانيه ها كم

تو موندگار ِ شرقي اما ..... من رهسپار ِ مغرب ِ سرد

درگير ِ هجرتي غريبم ..... همراه ِ باد ِ تند ِ ولگرد

تو نبض ِ آخرين ترانه .... تُو فصل ِ اول ِ سكوتي

براي تك خاطره من ..... اون كه نمرده بود تو بودي

تو مثل ِ كوهي پر غروري .....مثل ِ ستاره غرق ِ نوري

اما براي ِ قلب ِ خستم .... تو مثل ِ خورشید ِ غروبی

تو اولين نم نم ي بارون ..... براي خشكي بيابون

من آخرين باد ِ خزونم ..... براي برگهاي خيابون

روزهاي بي خاطره من ..... پر از هياهوي ِ سكوته

اون كه من و زنده نگه داشت ..... تنها فقط ياد ِ تو بوده

ر . م

.....................................................................

اين ترانه دو سال ِ پيش سروده شده و هيچ ارتباطي به آلبوم ِ جديد ِ سياوش قميشي ندارد

آقاي قميشي از اين هم نامي اثر احساس ِ غرور مي كنم

غم ِ بي انتها

2005-07-16T19:50:00.000-04:00

چشماي ِ نكته بين ِ تو ..... شكستن ِمن و نديد

از سوزش ِ جنگل ِ سبز ..... دستات فقط گرما رو چيد

حادثه از دلم گذشت ...... معجزه شد به تو رسيد

تُو اوج ِ درد ِ عاشقي ..... علاقه از دلت پريد

سرشارم از حسرت ِ تو ..... تو خالي از بودن ِ من

در حال ِ سحرا شدن ِ ...... جنگل ِ پر درخت ِ تن

ر . م

...........................................

اين ترانه در حدود ِ دو سال ِ پيش سروده شد و از آن زمان تا حال در تب ِ تكامل ميسوزد ... اميدوارم كه هيچ عشقي دچار ِ ماجراي اين ترانه نشود

جادوگر

2005-07-15T18:00:00.000-04:00

ای جادوگر شعبده باز ..... جادو کن آهنگی بساز

اگرکه جادو بلدی ...... تو از گلوله گل بساز

رو سر ِ خونمون یه سقف ..... برای سقفمون ستون

برای قلبمون طپش ..... رو هر طپش شعری بساز

ای جادوگر عصای تو ...... تنها دوای ِ درد ِ ماست

کوچ ِ امید از خونمون ..... تنها دلیل ِ مرگ ِ ماست

مرغک ِ عشق ِ تُو قفس ..... محتاج ِ یک دریچه مرد

چراغ ِ پی سوز ِ شب ...... شعلش و به ظلمت سپرد

ای جادوگر لباس ِ تو ...... به احترم ِ شب سیاست

جامه نو به تن بکن ....... خورشید ِ فردا مال ِ ماست

ر . م

-----------------------------------------------------

ترانه جادوگر خطاب به کسانی است که ناخواسته اسیر ِ شیطان ِ درونی خود شدند و خواهان ِ رهایی از سیاهی شب هستند

وقتی بارون میزنه به شیشه ها

2005-07-14T15:31:00.000-04:00

الان که دارم این متن رو براتون مینویسم اونور ِ شیشه اطاق ِ کارم جشن ِ نور و بارون ِ .... ابر ِ تن سیاه داره بغضشو خالی میکنه و عشق و با تن ِ خیابون شریک میشه ...... درختها از شادی تُو آهنگ ِ باد میرقصن و چمنهای کنار ِ خیابون زردی ِ حاصل از سوزندگی آفتاب رو آروم آروم به دست ِ فراموشی میسپارن و سیراب میشن

تُوی ِ رویام آروم آروم تُوی ِ کوچه پا میذارم و به زیر ِ بارون دستام و باز میکنم .... نفس ِ عمیقی میکشم و غصه هارو با بارون میشورم ...... حالا تو هم چشمات و ببند .. به سرزمین ِ رویای ِ من پا بذار و دستت رو به دست ِ من بسپار تا با هم گریه شادی ِ ابرو تماشا کنیم ..... به سرزمین ِ رویا های این حنجرهُ خسته خوش اومدی غریبه

خدانگهدار

2005-07-12T10:43:00.000-04:00

تُوی پوچی حقیقت ..... به یه رویا خوش خیالم

تُو شبای ِ بی ستارم ..... تُو خیالم تورو دارم

میدونم که با تو موندن ..... یه خیال ِ که محاله

آخر ِ عاشقی ما ..... معنی ِ تلخ ِ یه فاله

حالا تُو اطاق ِ سردم ..... درد ِ حسرت ِ دریچه

غم ِ دوریه نگاهت ..... تُو وجود ِ من میپیچه

فکر میکردی همه حرفام ..... واسه داشتنت هوس بود

قکر میکردی که دل ِ من ..... برای ِ عشقت قفس بود

باورم نکردی اما ..... من هنوز دل به تو بستم

میدونم محالی اما ..... چشم به راه ِ تو نشستم

اما آخرین نفس رو ..... با سکوت بدرقه کردی

ذهن ِ آشفتهّ من رو ..... پر ِ از دغدغه کردی

فکر میکردی همه حرفام ..... واسه داشتنت حوس بود
قکر میکردی که دل ِ من ..... برای ِ عشقت قفس بود

ای که از اول جاده ..... به سکوت شدی گرفتار

من و از خاطره کم کن ..... تا ابد خدانگهدار

ر . م

شعر از : خسته ترین حنجره

خیلی غریبم واسه تو که آشنامی

2005-07-11T17:54:00.000-04:00

هروقت بهت گفتم دوست دارم محل نذاشتی و بحث و عوض کردی ...... ولی من از رو نرفتم غریبه !!! فکر می کردی اگه به احساسات ِ من بی محلی کنی منم دست برمیدارم ... فکر می کردی که حرفام فقط یک حوس ِ ... قکرمی کردی منم مثل ِ خیلیهای دیگه امروز عاشقم و فردا .... !!! هنوزم این فکرهارو میکنی و منم هنوز میگم دوست دارم .... هنوزم سعی داری که بی محلی کنی ولی فایده نداره عزیز !!! خیلی خوب میشناسمت و میدونم که هیچ وقت به تو نمیرسم هیچ وقت. ولی به یه رویا خوش خیالم ... اگه واقیت و از من گرفتی و نخواستی که با هم باشیم این و بدون که هرشب به عشق ِ دیدن ِ رویای ِ تو به خواب میرم و به یادت ثانیه هام و رنگی میکنم .... کاشکی باورم میکردی ... کاشکی سر ِ سوزنی به من علاقه داشتی ... کاشکی به من اجازه میدادی که از دروازه شهر ِ قلبت داخل شم تا سلطان ِ قلبت ِ بشم و با غرور همه احالی شهر و از اونجا بیرون کنم ..... چه میشه کرد !؟ نمیشه هرچه سعی میکنم نمیشه چون تو نمیذاری .... تنها آرزوم اینه که با هرکی هستی خوش باشی و خندون ... گفتنش خیلی سخت بود ولی اینقدر عاشقتم که فقط خوشحالیت و میخوام ...... و در پایان

میدونم که این وبلاگ رو میخونی ..... پس میخوام یک بار ِ دیگه بگم که عاشقتم و یک بار و برای همیشه بگم که : ... بعد از چهار سال با تو بودن و به یاد ِ تو بودن میخوام از زندگیت برم بیرون چون میدونم جارو تنگ کردم .... همیشه خوب باشی و موفق ...... با اشک خدا نگهدار .... خدا نگهدار ..... خدانگهدار..... خدانگهدار

چقدر دوستم داري؟؟؟؟

2005-07-08T00:02:00.000-04:00

در عالم ِ دوستي و رفاقتم رفيقي دارم كه مدت ِ زيادي نيست ميشنا سمش .... ولي انگار از خودم به خودم نزديكتره .... از درد و شادي هم خبر داريم ..... اگه شبي باشه كه باهاش حرف نزنم اون شب برام ستاره بارون نميشه .... اكه شبي باشه كه نبينمش انگار چيزي و از دست دادم.... احساس ِ اون و نميدونم چي هست نسبت به اين جريان ..... رابطه گرم ِ احساسي بين ِ ما هست مثل ِ دو تا دوست ِ خوب ...... اينقدر خوب و مهربونه كه خورشيد صداش ميكنم چون مثل خورشيد انرژي بخش و روشن ِ و پاك ..... هروقت بهش ميگم دوست دارم اونم بهم ميگه منم دوست دارم .... ازش ميپرسم چقدر ؟ ميگه : اندازه همون ده تا انگشت ِ بچگي كه از بي نهايتم زيادتره !!!!!! چه قشنگ ! مگه نه ؟؟؟؟؟

و اما ماجراي ِ اين داستان

2005-07-05T23:58:00.000-04:00

اولين سوالي كه ممكنه بپرسين اينكه : آيا اين ماجرا حقيقت داشت ؟؟؟ اين سوال رو خودتون جواب ميگيرين..... زماني به نوشتن ِ اين داستان دست زدم كه تنها دو شخصيت ِ داستاني داشتم و چند سالي هم خاطرات ِ بد ....خاطراتي كه شما در اين داستان مقداريش رو خوندين ... خاطراتي مثل ِ خيانت ... تنهايي و خيلي بيشتر ..... به هنگام ِ آغاز از پايان بي خبر بودم ..... اميد و خاطره 2 شخصيت ِ تخيلي بودند و وجود ِ خارجي ندارن .... خيالتون آسوده

تا داستان ِ بعد

حسرت ( قسمت ِ آخر ) حسرت

2005-07-05T21:23:00.000-04:00

انگار دوباره همه چيز به دوران ِ گذشته برگشته بود .... دوراني كه ما خوب و خوش بوديم در كنار ِ هم .... ولي اتفاقي كه در رابطه گذشته براي خاطره افتاده بود هنوز آزارش مي داد و بعضي اوقات اون و سخت به فكر فرو مي برد و گاهي اوقات ساعت ها خودش رو در اطاق زنداني مي كرد و اشك مي ريخت ..... ابتدا سعي كردم با حرف زدن از پشت ِ در آرومش كنم ولي جز ناسزا نتيجه اي نمي گرفتم ... ديگه كم كم داشتم به بي قراريهاي خاطره شك مي كردم ..... به اين نتيجه رسيده بودم كه خاطره من رو به بازي گرفته و هنوز در فكر ِ رابطه قبلي هست ..... از اونجايي كه نمي خواستم تجربه قديم تكرار بشه و رودست بخورم ... براي همين دست به كنترل ِ شديد ِ خاطره زدم كه حركت ِ كاملا اشتباهي بود ..... از كنترل كردن ِ رفت و آمدش به جايي نرسيدم چون زياد بيرون نمي رفت و كنترل تلفنها هم خاطره رو بيش از قبل آشفته كرده بود ....... بعد از يك تصميم ِ اشتباه به فكر ِ كار ِ سازنده افتادم و به يك دكتر ِ روان شناس ِ ايراني مراجعه كردم و بعد از مطرح كردن ِ مشكل دكتر درخواست ِ ديدن ِ خاطره رو كرد و خاطره پس از فشار ِ زياد موافق به همكاري شد ..... درمان مدت ِ زيادي طول مي كشيد ..... شايد ماها و شايد يك سال ..... شبها وقتي خاطره رو به مرز ِ پادشاهي هفتم خواب مي رسوندم به اطاقم ميرفتم و ذله از سختي روزگار پشت ِ ميزه قديمي و كوچكم مي شستم و از پنجره تاريك به سياهي خيره مي شدم تا شايد نوري از دوردستها به كمك بياد ..... مي دونستم كه فقط يك روياست ولي كار ِ هرشبم بود ..... به تمام ِ اين مشكلها يك مشكل ِ ديگه هم اضافه شد و اون فوت ِ مادر بزرگ ِ خاطره بود كه منجر به سفر ِ مادر و برادر ِ خاطره به ايران بود .... خريد ي بليط ِ هواپيما بار ِ سنكين ِ ماليم و سنگين تر كرد . حال و روزه خاطره رو بدتر و بدتر كرد ...... از همه چيز خسته بودم حتي از خودم ... دكتر به خاطره گفته بود كه بايد بستري بشه در يك بيمارستان ِ خصوصي ولي هيچ كس حريف ِ لجبازياش نشد ..... سعي كردم كه با مهموني رفتن و مهموني گرقتن اطراف ِ خاطره رو شلوغ كنم ولي حتي شلوغي هم اون رو به هم ميريخت ...... ديگه داشتم تموم مي شدم .... جز خدا اميد به هيچ چيزي نداشتم .... حداقل يكيمون بايد نجات پيدا ميكرد .... اگه خاطره خوب ميشد منم خوب مي شدم ..... به هر تلاشي كه بود خاطره رو به بيمارستان ِ خصوصي فرستادم برام هزينه مهم نبود و فقط سلامت ِ روحي ِ ما نقش بازي ميكرد ....تهيه هزينه از حساب ِ بانكيم شروع شد و با فروختن لوازم ِ خونه و در نهايت فروش ِ خونه ادامه پيدا كرد .... از تمام ِ تلاش ِ چند سالم يك ماشين مونده بود و يك خانه اجاره اي كه اون خونه هم به دليل ِ دير پرداخت مجبور به ترك شدم .... ولي تمام ِ اين سختي هارو به جون ميخريدم چون خاطره داشت روز به روز بهتر ميشد و اين يك دنيا ارزش داشت ..... با روحيه بهتري روزهارو چه در كار و چه در ماشين سپري مي كردم .... خود ِ خاطره هم احساس ِ رضايت میكرد و قرار بود كه به زودي از بيمارستان مرخص بشه .... با دكتر ِ خاطره قرار ِ يك مهموني كوچك ِ سه نفره رو در مطب ِ دكتر گذاشتيم .... براي ديدن خاطره سلامت ثانيه شماري ميكردم ....چه لحظات ِ خاطره انگيزي بود كه از يادم نميره .... صبح ِ يك روز ِ برفي و پنج روزمونده به مرخصي خاطره در حالي كه به محل ِ كارم ميرفتم تلفن ِ دستيم به صدا درومد .... مادر ِ خاطره بود و جوياي ِ حال و روز ِ دخترش و من هم با كمال ِ شادي خبر هارو دادم و اون هم شاد شد ... پس از اينكه صحبتم با مادر ِ خاطره تموم شد .... دوباره تلفن ِ دستيم زنگ زد ... دكتر بود

الو اميد ؟؟؟؟ صداش حالت ِ خاصي داشت

بگو دكتر جان ميشنوم

ببين اميد !!!.... چه جوري بگم آخه؟؟؟

اول به چيزه خاصي فكر نمي كردم ولي كم كم ترس برم داشت

دكتر گفت كه به دفترش برم ... اونم به سرعت

نمي دونم چطور رسيدم اونجا .... چهره بر آشفته دكتر ترس و تو تنم زنده كرده بود .... آروم نشوندم روي صندلي

ازش توضيح خواستم ..... سكوت كرد .... اينجور شروع كرد : صبح امروز مثل ِ هميشه خاطره از خواب بيدار شد و دچاره حمله عصبي كاملا طبيعي شد كه يكي از دكتراي بخش به خاطره داروي ِ مورد ِ نياز رو تزريغ كرد و ا طاق رو ترك كرد ... من مثل هميشه ساعت ِ 10 بهش سر زدم .... به اطلاق وارد شدم و خاطره پشت به در و روي پهلوي ِ خودش خوابيده بود .... نخواستم بيدارش كنم از اطلاق خارج شدم ولي به هنگام خروج دستگاه ِ تنفسي كه هواي تميز ِ لازم رو به خاطره ميرسوند توجه من و به خودش جلب كرد .... دستگاه به كندي كار ميكرد و اين نشانه ضعيف بودن ِ فشار ِ تنفس ِ خاطره بود .... سريع به اطاق ِ عمل منتقل كرديمش ........ اما قبل از شروع ِ هر كاري ......... خاطره از دست رفت ِ بود !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!..... گريه كنم ؟؟؟؟ نميدونم .... فرياد ؟؟؟ نه ...بميرم ؟؟؟؟ از اين بيشتر امكان نداره ...... باورم نميشد و هنوز هم نميشه ......

يك سالي هست كه در يك تيمارستان ي دولتي زندانيم و چيزي واسه باختن ندارم جز مداد و كاغذي كه با نوشتن ِ اين مطالب ديگه از شرشون راحت شدم .... رواني نيستم ولي انسان هم نيستم ..... ادامه ندارد

ياد من باش

2005-07-04T09:39:00.000-04:00

رفتيُ خاطره های ، تو نشسته تو خيالم!
بی تو من اسير دست آرزوهای محالم!
ياد من نبودی اما، من به ياد تو شکستم!
غير تو که دوری از من ، دل به هيچ کسی نبستم!
ياد من باش تا بتونم، هميشه برات بخونم!
بی تو وُ عطر تن تو، يه چراغ نيمه جونم!

همترانه! ياد من باش!
بی بهانه ياد من باش!
وقت بيداريِ مهتاب،
عاشقانه ياد من باش!

اگه باشی با نگاهت، ميشه از حادثه رد شد!
ميشه تو آتيش عشقت، گُر گرفتنُ بلد شد!
ميشه از چشم تو پرسيد، راه کهکشون ِ نورُ!
ميشه با دشت تو فهميد، معنی پل عبورُ!
اگه دوری، اگه نيستی، نفس فرياد من باش!
تا ابد، تا تهِ دنيا، تا هميشه ياد من باش!

همترانه! ياد من باش!
بی بهانه ياد من باش!
وقت بيداريِ مهتاب،
عاشقانه ياد من باش!

------------------------------------------------------------

ترانه ای دیگر از یغماگلرویی و به زودی با صدای سیاوش

منُ پنجره

2005-07-04T09:35:00.000-04:00

منُ پنجره
وقتی که تنگ غروب بارون به شيشه ميزنه!
همه غصه های دنيا توی سينه منه!
توی قطره های بارون، ميشکنه بغض صدام!
ديگه غير از يه دونه پنجره هيچی نميخوام!
پشت اين پنجره ميشينمُ آواز ميخونم!
خودمُ تنها ترين آدم دنيا ميدونم!

دنبال يه چيز ميگردم که نميدونم چيه!
يه نفر تو قلبمه که من نميدونم کيه!
يه نفر که نيمه ی گمشده ی ترانه هاست!
تکيه گاه خوب گريه های تلخ ُ بی صداست!

پشت اين پنجره تنها تو غروبا ميشينم!
خودمُ گُم ميکنم اونو تو آينه ميبينم!
گاهی وقتا پا ميذاره توی رويا های من!
ميبينم که لحظه هام نابُ تماشايی شدن!
اما اين فقط يه خوابه، خواب پشت پنجره!
وقت بيداری بازم غم ميشينه تو حنجره!

دنبال يه چيز ميگردم که نميدونم چيه!
يه نفر تو قلبمه که من نميدونم کيه!
يه نفر که نيمه ی گمشده ی ترانه هاست!
تکيه گاه خوب گريه های تلخ ُ بی صداست!

..............................................................

این ترانه توسط یغما گلرویی سروده شده .....و سیاوش میخواند

حسرت (قسمت ِ هشتم ) سوال

2005-07-02T20:40:00.000-04:00

به در ِ اطلاق خيلي نزديك بودم و دقيق گوش ميكردم ولي چيزي براي گوش كردن نبود همه جا ساكت بود كه ناگهان خاطره به سرعت از اطلاق بيرون اومد ..... خاطره از ابتدا هم از وجود ِ من در خونه اطلاع نداشت و براي همين با ديدن ِ من جيغ ِ بلندي كشيد و شروع كرد به زدن ِ من و ناسزا گفتن ..... از شدت ِ جيغ شكه بودم و فقط ضربه ها رو ميشمردم ... مشت هاي خاطره سنگين نبودند ولي ميشد فهميد كه سنگيني چيزي رو به تن مي كشن ....سعي كردم تو آغوشم مهارش كنم .... بعد از چند لحظه موفق شدم كه آرومش كنم .... سخت گريه ميكرد .....و مي دونستم اين گريه دليلي جدا از ترسيدن داره .... باز هم هواي خونه پاييزي شده بود و باروني و اين جو داشت رو منم اثر مي كرد اما به احساساتم چيره شدم .....ازش پرسيدم كه چرا گريه مي كني ؟ چيزي نگفت .... صبر كردم تا جايي كه مي خواد اشك بريزه .... پس از مدتي خودش به حرف اومد و داستاني تلخ تعريف كرد.... همه چيز خيلي سريع اتفاق اقتاده بود و باورنكردني بود ..... ماجرا از اين قرار بود : دو روز ِ ديگه تولد ِ دوست پسر ِ خاطره بود و هديه براي اون بود و مرسدس بنز مطعلق به دختري به نام ِ ژاله .... ژاله هم سن ِ خاطره بود و بيشتر ِ مواقع با خاطره و دوست پسر ِ خاطره بود ..... و تلفني كه خاطره را به پاييز كشوند از طرف ِ دوست پسر ِ خاطره بود كه حالا دوست پسر ِ ژاله هست !!!!! ژاله از طريغ ِ خاطره با اون پسر آشنا شده بود تا زمينه هاي يك حادثه پا بگيره ..... ياد ِ روزهاي بد خاطره و گاهي بي خاطره خودم افتادم ولي حال و روز ِ خاطره جهت ي فكرم و عوض كرد ..... نيم ساعت بعد خاطره در رويا ها بود و خواب ِ عميقي رو آغاز كرد ِ بود ..... مادر ِ خاطره برگشت ولي نگذاشتم كه چيزي از ماجرا بدونه .... باز هم درد ِ سر باز هم فكر و خيال ِ بي نتيجه .... سرگردون توي ِ كوچه بدون ِ عابر ِ خيالم پرسه ميزدم از سوال گريزون بودم و از جواب بي بهره ... چه بايد كرد ؟؟؟ چه ميشد كرد ؟؟؟ اصلا بايد كاري كرد ؟؟؟ مگر همين خاطره نبود كه من رو در اوج ِ نياز تنها گذاشت و رفت ؟؟؟ اون موقع كي به دادم رسيد ؟؟؟ همين ديوار ها و پنجره ها شاهدن كه چه جوري تنهايي رو فرياد ميزدم و در اشك هام روزي هزار بار فرو ميرفتم و نمي مردم .... ولي كاش مرده بودم !!! گرفتار ِ فكرهاي پاره پاره بودم كه سوالي نظرم و جلب كرد ..... آيا خاطره منو دوست داره؟ حرفاش به هم نمي خورد .... دفعه اول گفته بود كه دوسم نداره ولي بعد گفت كه دوسم داره !!!! نمي دونستم كه حقيقت كدوم ِ بايد از خودش مي پرسيدم .... فرداي اون روز رسيد .. شنبه يك روز ِ تعطيل تر از روزاي هفته ..... بعد از صبحانه از خاطره خواستم كه به پارك بريم و حرف بزنيم .. اول نميومد ولي با پافشاريه من راضي شد .... رفتيم به پارك ... ساكت بود و ساكت بودم .... بايد حرفي ميزدم كه سكوت بشكنه ... پرسيدم بهتري؟ ... گفت مهم نيست .... چند سوال ِ ديگه كردم و چند جواب ِ سر بالا شنيدم ... خيلي پكر بود ... پرسيدم خاطره هنوز !... هنوزم دوسم داري ... سرشو پايين انداخت گفت چه فرقي مي كنه وقتي ديگه نمي شه داشتت ؟؟؟ جواب ِ عجيبي بود كه سكوت و دوباره حاكم كرد .... حرفي نداشتم كه بگم .... خودش شروع كرد قصه رو ....گفت اگه اول عاشقت شدم ... از سادگي و بچه گي بود .. بعد كه رفتم با كسه ديگه از نادوني بود ... اگه سراغت اومدم چون همه اميدم تو بودي ولي عاشق ِ كسه ديگه بودم و نمي خواستم گرفتارت كنم ... اگه دوباره گفتم دوست دارم بدون كه بازيچه نيستي و من دوباره تو قلبم پيدات كردم .... خيلي دنبالت گشتم ولي ميدونستم كه هستي .... انتظاري ازت ندارم فقط من و ببخش ..... حرفاش مثل ِ هميشه برام نامفهوم بود ولي دركشون مي كردم .... آروم بغلش كردم و گفتم منم خيلي وقت ِ دوبار ِ احساست كردم به خاطراتم خوش اومدي خاطره ......ادامه دارد ؟؟؟

حسرت ( قسمت ِ هفتم ) مرسدس بنز ِ نقره اي

2005-06-30T22:04:00.000-04:00

تو خودم گم شده بودم .... تنها صدايي كه ميشنيدم صداي درونم بود كه سخت سرزنشم مي كرد .... هيچ جوابي نداشتم بدم .... مي خواستم گريه كنم اما غرورم نميذاشت ....بدنم از حرارت ِ شرم داشت مي سوخت .... سرم و تو دستام گرفته بودم و از سر درد نمي دونستم چه كنم .... با تكان دادن هاي خاطره به خودم اومدم ولي نمي خواستم نگاش كنم .... يه شب بخير ِ آهسته اي گفت و از اطاقم رفت بيرون ..... بازم من و اطاقم مثل گذشته تنها شديم .... حس مي كردم كه ديوار هاي اطاق مي خوان رو سرم خراب شن ..... سعي كردم به خودم مسلط باشم .... تحملم تموم شد ... لباسي گرم پوشيدم و از خانه خارج شدم ..... مه ِ سردي وجود ِ خيابون رو گرفته بود و نمي شد انتهاي خيابون رو ديد .... نور ِ چراغ هاي خيابون به سختي راه ِ خودشونو از ميون ِ مه باز مي كردن .... تنها عابر ِ شب من بودم .... خيابون به شب پرسه هاي من عادت داشت ولي اينبار خيابون هم غريبي مي كرد .... بي هدف و ساكت تر از هميشه مه ِ خيابون رو با اشك هام همراهي ميكردم ...... خيلي راه رفته بودم و پاهام ديگه ياري نمي كردن .... به خونه برگشتم ... بي صدا وارد شدم ... همه خواب بودن ... در ِ اطاق رو پشت ِ سرم بستم .... آهي كشيدم و رو گوشه تختم زانو هام و بغل كردم و به ديوار ِ سرد ِ اطاق تكيه زدم .... متوجه باز شدن ِ آهسته درِ اطاق شدم .... خاطره وارد شد ..... هنوزم فكر مي كردم كه دوسش دارم ولي اون در زمان ِ گذشته به من خيانت كرده بود .... نمي دونستم حق با كيه .... قلبم يا مغزم ؟؟؟؟ آروم كنارم نشست .... گفت : ميدونم دلت شكسته ولي بايد چيزيو بهت بگم .... و ادامه داد .... من چند هفته اي هست كه با پسري غير ِ ايراني دوست هستم ودليل ِ دوستيمم فقط يادگيري زبان ِ .... ازش پرسيدم پس چرا شب ِ حادثه به من زنگ زدي ؟؟؟ بعد از كمي سكوت گفت : چون تو تنها اميدمي و تورو دوست دارم ...... كاش اين حرف و نميشنيدم ...... با شنيدن ِ اين خبر حالم بد تر شد ... ازش خواستم كه تنهام بذاره و اين كارو كرد ..... نفهميدم كه كي صبح شد ..... لباسام و پوشيدم و بدون ِ خوردن صبحانه خونه رو به قصد ِ كار ترك كردم .... كل ِ روزو با افكار ِ پريشون سپري كردم و سعي ميكردم خودم و آروم كنم ولي فايده نداشت ..... به خونه اومدم .... مثل كسايي كه ديگه هيچي براي باختن ندارن شده بودم ... كسي خونه نبود .... مادر و برادر ِ كوچيك ِ خاطره به دادگاه رفته بودن تا مادر ِ خاطره از دولت كمك ِ مالي بگيره تا از پيش ِ من برن ...... خاطره هم معلوم نبود كه كجاست ... حتما با دوست پسرش بود و خوش بود ... من هم از خوشي اون خوش بودم .... سكوت ِ خونه رو صداي ِ بلند ِ موسيقي ماشيني در خيابان شكست .... از پنجره اطاقم در پايين ِ ساختمان يك مرسدس بنز ِ نقره اي توجه من و به خودش جلب كرد و در ناباوري تمام خاطره از در ِ كمك راننده پياده شد و يك شاخه گل ِ رز ِ قرمز و يك هديه از دور تو دستاش خود نمايي ميكرد .... وارد ِ خونه شد .... تلفن دستيش زنگ زد ..... گوشيو برداشت و شروع كرد به انگليسي حرف زدن .... صداش مفهوم نبود ....ناگهان مكالمه تبديل به فرياد شد و سريع گوشيو قطع كرد و به سرعت به داخل اطاقش رفت ..... نمي دونستم چه خبره ولي بايد مي فهميدم ..... آروم رفتم در ِ اطاقش گوش وايسادم كه يهو ....!!!!!! .... ادامه دارد

حسرت ( قسمت ِ ششم ) سکوت

2005-06-28T17:29:00.000-04:00

دیگه کم کم داشتم از کار ِ بیش از حد افسرده می شدم ... تنها دلخوشیم این بود که وقتی میام خونه با خاطره هم صحبت میشم .... تو این مدتی که تنها بودم و جز درو دیوار هم دمی نداشتم جای خالی یک گوش ِ شنوا خیلی برام خالی بود و نمی خواستم که دنبال ِ گوش ِ شنوا باشم چون درد ِ سرش از فایدش بیشتر بود ...... برای همین خاطره مثل ِ فرشته نجات بود برام .... شبها بعد از اینکه مادر و برادر ِ کوچیکش می خوابیدن من و خاطره سعی می کردیم که از مشکلا تمون بگیم و سعی می کردیم که هم و کمک کنیم ولی اکثر ِ مواقع صحبت به روزگار ِ دوری می کشید و از چگونه جدا شدنمون بار ها و بارها می گفتیم و چند باری هم بحثمون می شد ولی از سر ِ بی کسی به نفع ِ هم کنار می رفتیم ...... ما جرایی جداییمون این بود که : ... من و خاطره در ایران سال ها با هم دوست بودیم و من سخت گرفتار ِ عشقش بودم و اون هم همین و می گفت ... تا اینکه من به غربت سفر کردم و در حالی که تمام ِ امید و آرزوم خاطره بود خبری به من رسید که همه امیدم رو از دنیا برید ..... بعد از سفر ِ من خاطره با پسر ِ دیگری دوست شده بود و من و از یاد برده بود و خودش هم دلیل ِ این کارو عدم تحمل ِ دوری من میدونست که من باور نداشتم و ندارم ..... ولی از جایی که گذشته دیگه گذشته وکاریشم نمیشه کرد از این موضوع می گذریم .....به هم بدجوری عادت کردیم ... هر دومون غریبیم و بی کس یعنی از نظر ِ عاطفی بی کس !!!! با گذشت ِ زمان و صحبت های بیشتر به هم بیشتر تونستیم اطمینان کنیم و منم اونو بخشیده بودم ...... حرفی تو دلم بود که قدیمی بود ولی حرارتش تمام ِ تنم و می سوزوند ... باید می گفتمش چاره ای نبود ولی از نتیجه می ترسیدم ..... نمی خواستم که همین حد اقل رابطه بینمونم خراب بشه .... هرشب گفتن ِ این حرف و به شب ِ بعد می سپردم ..... از خودم خسته شده بودم ... خاطره هم بو برده بود که من یک مشکل ِ درونی دارم با خودم چون من و رفتارم و خوب می شناخت ازم خواست که هر جوری شده حرفم و بزنم .... منم بعد از مدتی فکر کردن تصمیم به گفتن گرفتم ..... اینجوری شروع شد که : ازش خواستم که اول فکر کنه و بعد جوابم و بده و قبول کرد ..... با یک جمله بار ِ سنگین ِ دلم و خالی کردم ...." خاطره دوست دارم " اشک تو چشام حلقه زده بود و بغض گلو مو با آخرین توان فشار می داد ... کمی به من نگاه کرد ... قلبم از هیجان داشت از جا کنده می شد ... از شدت ِ حرارت سرخ شده بودم .... منتظر ِ جواب بودم ولی سکوت ِ اطاق داشت خرابم می کرد ... از نگاهش نمی شد چیزیو خوند ...... که بالاخره لب به حرف زدن بار کرد و گفت ....... من ولی دوست ندارم !!!!!!!!!!!!!!!! دنیا دوره سرم داشت می چرخید ... از همین جواب می ترسیدم که بهش رسیدم ........ ادامه دارد

حسرت ( قسمت پنجم ) اي دريغ

2005-06-24T14:45:00.000-04:00

سعي كردم با خونش تماس بگيرم ..... كسي گوشي رو بر نداشت ... پول بايد تا غروب به حساب ِ بيمارستان واريز مي شد و منم ديگه كم كم داشت باورم مي شد كه بايد با زندگي آروم و بي دردسرم خداحافظي كنم و به سر در گمي و كلافگي و مسوليت ِ مازاد سلام كنم ..... نمي دونستم چه ميشه كرد و اصلا من وظيفه اي دارم يا نه ..... در حال فكر كردن و شماره گرفتن بودم و از يكنواختي صداي بوق ِ آزاد ِ تلفن كه تنهايي رو فرياد مي زد خسته كه ناگهان صداي خسته و ناتواني سكوت ِ فكرم و شكست ...... " الو ؟؟؟؟

سلام خانم -

سلام شما ؟ -

من اميد هستم -

اميد كيه؟ -

ظاهرا ديگه از فكرو حافظه پاك شده بودم .... بعد از كمي نشوني دادن من و شناخت و خوب هم شناخت ..... نمي خواستم كه از جريان دخترش با خبر بشه براي همين بدون ِ لحظه ای درنگ سراغ ِ پدر ِ خانواده رو گرفتم ولی جواب ِ زیاد خوش آیندی نشنیدم ....شب ِ گذشته در خانه به دليله مست بودن ِ پدر درگيري فيزيكي رخ داده بود و بعد از دخالت ِ پليس كه توسط مادر خبر دار شده بود پدر رو بازداشت كرده بودن و قرار ِ دادگاه براي هفته ديگه بود تا مقدمات ِ جدايي فراهم بشه !!! ...با شنيدن ِ اين خبر خيلي بيشتر از قبل تو خودم گم شدم ... نمي دونستم كه بايد چه كرد ..... ناچار به گفتم جريان به مادر بودم ..... داشتم فكر مي كردم كه چه جوري بايد شروع كنم كه مادر پرسيد : " ميدونم كه بي دليل زنگ نزدي پس لطفا بگو هرچي كه هست ! " صداي گريه مادر ِ خاطره تصوير ِ مادر ِ خودم رو برام زنده كرد كه آخرين روز تو فرودگاه اشك مي ريخت و نمي خواست كه ازش دور شم ..... اي خدا چه كنم؟؟؟؟ آخه اين چه جور امتحانه ؟؟ با هر مشكلي كه بود داستان رو مو به مو تعريف كردم و جريان پول رو هم گفتم ولي حاصلي نداشت .... مادر ِ خاطره هيچ گونه حساب ِ بانكي براي خودش نداشت و تمام ِ پول ها در حساب ِ پدر بود و راه هاي دسترسي به اون حساب هم فقط دست ِ خودش بود ..... اميد به كسي نبود هم اونا غريب بودن هم من !!! ناچار به حساب ِ پس انداز ِ خودم دست بردم .... پولي كه با زحمت ِ زياد جم شده بود حالا مي بايست .... بگزريم !!!!!.... موجودي حساب رو به حساب ِ بيمارستان منتقل كردم و پس از اطلاع دادن به بيمارستان ازشون خواستم كه خاطره رو به اطاق ِ جراهي منتقل كنند .... انقدر احساس ِ خستگي مي كردم كه انگار كوه رو دوشم گذاشتن .... عجب روزگاريه ..... تازه ميفهميدم كه پدرم چه جوري سه تا بچه قد و نيم قد وبزرگ كرده و هر كدوم و واسه پيشرفت ِ آيندشون به گوشه اي از دنيا فرستاده .... شب كه شد به خونه خاطره رفتم تا همراه ِ مادرش به بيمارستان بريم ... اين خونه با خونه دي شب خيلي فرق داشت .... چراغ هاي بيرون خاب بودن فواره ها تو خودشون گم شده بودن و هيچ صدايي نميومد ..... مادر ِ خاطره با ديدن ِ من خوشحال شد ولي خيلي كوتاه. منو به آغوش كشيد و گريه اي از سر ِ بي كسي سر داد ... شايد نمي دونست كه من هم مثل خودشم و بس ! خاطره عمل رو به خوبي گذروند و ما هم شاد بوديم از اين موفقيت ولي بايد مدتي بستري مي موند تا كاملا خوب بشه .... در اين مدت پدر و مادر ِ خاطره از هم جدا شدند و از اون جايي كه همه دارايي به نام ِ پدر بود ! مادر ِ و برادر ِ خردسال ِ خاطره بي پناه شدند ... ناچار گوشه خلوت ِ بي كسيم رو با خاطرات ِ گذشتم قسمت كردم ... ديگه به خاطره داشتم عادت ميكردم ولي هرگز اين اتفاق رو دوست نداشتم .... بعد از بهبود ِ خاطره همه از نظر ِ روحي بهتر ار گذشته شديم .... بار ِ سنگين ِ يك خانواده در سن ِ كم رو دوشم سنگيني مي كرد و داشت به زانو در مياوردم .. مادر ِ خاطره به دليل ِ داشتن ي كودك از كار كردن معذور بود و خاطره هم به دليله سنگيني درسها تن به كار نمي داد ... اون روزها به كندي و به سختي ميگذشتتن و تنها حرفي كه واسه گفتن داشتم چند بيت از يك ترانه بود

"مسافر ِ شهر ِ غمي غريبي مثل ِ خودمي"

كم كم داشت اتفاقي كه نبايد رخ ميداد به واقيت نزديك مي شد .... من و خاطره .... درگير ِ احساس ِ عميقي كه تازه بود ولي يادگاري از قديم بود شده بوديم .... همه چيز خوب بود به غير از .... ادامه دارد

حسرت ( قسمت ِ چهارم ) دور ِ باطل

2005-06-22T11:22:00.000-04:00

بعد از اينكه به درد ِ دلش خوب گوش دادم و سعي كردم كه دركش كنم ازش با شام ِ مختصري كه از شب ِ قبل داشتم پذيرايي كردم ... اولش نمي خواست چيزي بخوره ولي وقتي كه آروم شد گرسنگي يادش اومد و از خودش پذيرايي كرد ..... خيلي خسته بود . هم از نظر ِ روحي و هم از لحاظ جسمي ..... مشخص بود كه در اين 4 ماه حسابي بهش بد گذشته و سخت دنبال ِ يه گوشه امني ميگرده كه بار ِ خستگيش و زمين بذاره و نفسي تازه كنه و كجا از گوشه آروم و دنج ِ من بهتر ؟؟؟ صبح ِ فرداي ِ اون شب ِ غير ِ عادي در حالي كه داشتم حاظر مي شدم كه كار و شروع كنم از خودم پرسيدم كه اين مهمونه ناخونده تا كي مي خواد مهموني كنه ؟ درگير ِ اين فكر ِ بي جواب بودم كه متوجه شدم جلوم ايستاده و سرش و پايين انداخته !!!.... پرسيدم چيزي مي خواي بگي ؟ آروم گفت : ميشه يه مدت اينجا بمونم ؟؟؟ كمي به فكر فرو رفتم ... چه بايد كرد ؟ راه ِ درست چيه ؟ نمي دونم كه آيا تنهايي سنگدلم كرده يا اينكه حرف ِ درستي زدم ... گفتم نه رِفيق !!! اينجا جاي مناسبي نيست واسه موندن ... هنوز هرفم تموم نشده بود كه قطره هاي اشك و تو چشاي ِ معصومش ديدم ..... انگار كه دنيا رو سرم خراب شده بود .... ولي يه حسي بهم مي گفت كه رو حرفم بايد وايسمو اين كار و كردم .... سرش و بالا آورد ... تو چشام نگاهي از سر ِ درماندگي كرد و گفت قديما اينقدر دل سنگ نبودي .... و رفت !!!!! من هم دقيايقي رو به آيينه اي كه در چند متري . رو به روم بود خيره شدم ..... هرچي سعي كردم كه خودم و تو آينه ببينم نتونيتم !!! اون كسي كه تو آينه بود من نبودم . نميشناختمش ..... ولي انگار داشت سعي ميكرد چيزي بگه حرفي بزنه ...بغز ِ گره خوردش و تو گلوم حس ميكردم ..... افكار ِ پريشونم ناگهان با صداي مهيب ِ ترمز ِ ماشيني در خيابون به هم ريخت و بعد از ثانيه اي سكوت صداي با سرعت دور شدن ماشين رو شنيدم ..... تنها كاري كه كردم اين بود كه شتاب زده به طرف ِ بيرون دويدم ..... حتي تصور ِ حادثه هم منو ديوانه تر از حالم ميكرد ...... دخترك ِ غريب روي زمين آروم خابيده بود و گونه هاشو با سرخي خونش سرخ كرده بود ..... كوچه ساكت و خلوت بود ... شتاب زده به درون ِ ماشين ِ خودم كشيدمش و با سرعت ِ زياد به طرف ِ بيمارستان حركت كردم .... شتاب ِ زيادم رنگ و بوي ِ خطر نداشت ...خيلي عجيب بود حتي قلبم هم آروم و با قدرت مي طپيد .... خيلي زود به بيمارستان رسيدم و با سرعت حاصل ِ خود خواهي و سنگ دليم رو به دست ِ دكتر ها سپردم ... بعد ساعتي انتظار دكتر گفت نياز به عمل ِ جراحي هست و از اونجايي كه دخترك هنوز بيمه نبود بايد پول را خودم مي دادم .... ادامه دارد

حسرت ( قسمت ِ سوم ) آشنا

2005-06-20T18:54:00.000-04:00

پس از مدتی کوتاه ناگهان تنم سرد شد و سرم گیج رفت ..... صاحب ِ این صدا غریبه ای است که بوی کهنگی خاطراتش به مشامم می خورد و آرام آرام غبار ِ کهنگی و دوری را از پیکر ِ سردش کنار می زد ..... کسی که سالها به د ست ِ فراموشی سپرده شده بود حالا تو کنج ِ غربت بدون ِ هیچ مقدمه ای دوباره سرزده خلوت ِ دوست داشتنیم رو به هم می زنه ..... خاطرات ِ مشترک ِ گذشتمون در عین شیرین بودنش آذارم می داد .... نمی خواستم که در چرخه باطل ِ تکرار بیفتم .... در این سال های غربت نشینی به تنهلیی عادت کرده بودم .... نه کسی از من خبر می گرفت و نه من از کسی ..... تنها همدمم صدای موسیقی بود و چند شمع و نوای ِ گیتارم ....... ازش پرسیدم تو اینجا چه می کنی ؟؟؟ چرا اینقدر پریشانی؟؟؟؟ .... گفت : نپرس فقط به دادم برس ؟؟؟ پرسیدم کجایی؟؟ نشانی را گرفتم ... سریع سوار ِ ماشینی شدم که حاصل ِ ماه ها کار ِ شبانه روزیم در دل ِ غربت ِ یخ زده بود .... و تنها شاهد ِ پرسه های ِ بی هدف ..... به مقصد رسیدم .. خانه ای بود بزرگ که اطراف ِ آن با نور های رنگی در دل ِ شب می درخشید ... آرام و مراقب از ماشین پیاده شدم ... باران ِ تندی می بارید ... قدم زنان به در اصلی خانه نزدیک شدم ... صدای فریاد و فقان ستون های خانه را به زانو در آورده بود ... صدای گریه کودکی خردسال در میان ِ آن همه صدا بی توجه گم می شد .... نمی دانستم چه کنم .... ناخداگاه دستم به سمت زنگ ِ خانه رفت .... هنوز انگشتم سطح زنگ را لمس نکرده بود که صدايي زمزمه وار ولي پر طنين و خوش آهنگ تمام توجه من رو به خودش جلب كرد ... نگاهي به پشت ِ سرم انداختم !!!! هنوز تو نگا هش مهربوني موج ميزد و هنوز مثل هميشه خواستني و دوست داشتني بود .... آروم مثل گذشته اسمم رو صدا زد ... اشكاي آسمون با همه تندي بارش پيش چشماش شرمنده بودن ... در عالمي ديگه بودم دنيايي كه خيلي وقت بود غربت ازم گرفته بودش به آغوش كشيدمش و هنوز گرم و صميمي و معطر ... با صداي فريادي از طرف خونه به خودم اومدم و فهميدم اينجا جاي موندن نيست .... به تندي به داخل ماشين رفتيم و شروع به حركت كرديم .... در طول مسير صداي جز صداي ِ بارون به گوش نمي رسيد ..... ساكت تر از هميشه بودم و به عمرم اونو اين قدر ساكت نديده بودم ... انگار داشتيم گذشته رو مرور مي كرديم ... گهگداري لبخندي از روي قشنگي خاطرات رو لبامون نقش مي بست ولي پايدار نبود و به سرعت با اخمي در هم ميشكست .... به خونه رسيديم به داخل خونه راهنماييش كردم .... چند سالي بود اين خونه به جز من كسي ديگه اي رو نديده بود .... حس ميكردم فظاي خونه رنگي شده ... حالا ديوار ها به جز صداي موسيقي و گيتار و صداي حنجره زخم خورده من صداي جديدي ميشنيدن .... بعد از اينكه لباساي خيس رو با لباس هاي خشك ِ من عوض كرد داستان رو كامل تعريف كرد ..... دليل خروجشون مشكل ِ سياسي پدر بود ... 4 ماهي بود كه اومده بودن ولي آرزو ميكرد كه كاشكي اينجا نبودن .... پس از اومدنشون پدر به الكل رو آورده بود و اين مساله سخت امنيت خانواده رو تهديد ميكرد و امشب هم اوج ِ نا ارومي بود ِ و اونم از دفترچه تلفن اسم و شماره من رو پيدا مرده بود و از من كمك خواسته بود.... ادامه دارد

من و من

2005-06-19T23:48:00.000-04:00

وقتي ازش مي پرسي كه من برات چه ارزش و مقامي دارم ؟ ..... با مهربوني ميگه : تو بهترين رفيقمي .... مي پرسي چرا بهترينم ؟؟؟ يكمي صبر ميكنه و ميگه : آخه هروقت كه مي خامت هستي .. هميشه به دادم ميرسي .. هر وقت كه حالم گرفته تو خوبم ميكني ...... . هرچي ميون ِ جملاتش دنبال چيزه ديگه اي به جز سنگ صبور بودن ميگردم چيزي دستگيرم نميشه !!!... از خودم مي پرسم خوب اگه يه روز به دادش نرسم چي ميشه ؟؟ رفاقت يعني همين ؟ پس چرا هروقت كه من محتاج ِ يك گوش ِ شنوام كسي نيست ؟؟ مدت هاست كه سنگ ِ صبورم رفيق ... ديگه غم هام داره فراموشم ميشه ... بيشتر از اينيكه به فكر ِ خودم باشم به تو فكر ميكنم ..... شايد تو به من بگي بهترين رفيق ... ولي تكليف ِ من چي ميشه ؟؟؟ آيا درون ِ منم به من ميگه كه من بهترين رفيقشم ؟؟ يا اينكه از من سرد و نا اميد شده ؟

هي من ِ گم شده .... هي مني كه گمت كردم .... من و ببخش ... ببخش كه زير سنگينيه رفاقت له شدي و به فرياد ِ حنجره خراشيدت گوش ندادم ...... از اين به بعد من مال ِ خودمم .... قسم مي خورم

(من نفس مرده ترين حنجره ام )

حسرت (قسمت دوم ) تلفن

2005-05-17T19:26:00.000-04:00

که ناگهان صدای رعد افکار ِ به هم تنیده من را پاره پاره کرد ...... به آسمان خیره شدم ... به این فکر میکردم که چگونه می توان آسمانی بود ؟؟؟ چگونه می توان گریست و فریاد زد ؟؟؟ چگونه می توان خورشید و ماه و ستاره ها را در دل جای داد بی آنکه جا برای عبور ِ ابرها تنگ نشود ؟؟؟ در حالی که این پرسش های بی پاسخ را مرور می کردم صدای گوش خراش ِ تلفن افکارم را پاره کرد ...... الو ؟

سلام !!! صدا آشنا بود ! ولی نمی دانستم کیست ! دخترکی با صدای لرزان ..... سلام لطفا کمکم کنید ! خواهش می کنم کمک کنید

سکوت برای لحظه ای بر ذهن ِ من حاکم شد ... تا آنکه ....... ادامه دارد

حسرت(قسمت اول) روز ِ بارانی

2005-05-05T15:53:00.000-04:00

از پنجره کوچیک ِ کنار میز ِ کهنه و قدیمیم به بیرون نگاهی انداختم..... هنوز آسمون داشت گریه میکرد ! و چه گریه ای !!! انگار سال ها بود که معشوقش رو ندیده بود و انگارتازه یادش افتاده بود و حالا داشت غم چند سال ِ رو یک شب ِ جبران میکرد...... آهی از سره دل گرفتگی کشیدم و برگشتم و پشت ِ میز ِ کهنه نشستم..... بارش ِ سنگین بارون من و سخت به فکر فرو برده بود قلم به دست گرفتم و تصمیم گرفتم که ترانه ای بنویسم از غم ِ دل ِ ابر سیاه ـ لازم نبود زیاد به فکرم فشار بیارم ، صدای بارون داشت خودش ترانه می گفت

مث ِ قطره های بارون پَرم از درد ِ جدایی ...... ای تو که ابره سیاهی .. بی وفایی بی وفایی

من همون قطره تنهام ....... که سپردی.. من و به کویر ِ غربت

گفتی که جنگل به پا کن .... جادو کن ای تو سفیر ِ شکر و نعمت

در همین حال و هوا بو دم که ........ (ادامه دارد

(قصه حنجره ها قصه سبز من )

برگشتم

2005-05-02T19:24:00.000-04:00

سلام

من برگشتم. مدتی بود که از دیوار روبه روم هم بی صدا تر بودم...چه میشه کرد زندگیه دیگه انواع مشکلات ِ پیش بینی نشده ایجاد شده بود که هنورم برقرارن...ولی خودم از بی صداییه خودم خسته شده بودم ... گفتم بنویسم تا بمونم پشت ِ غم ها جون نبازم ... به زودی خبرای خوب میارم براتون .. خیلی خوب !!! از دوست خوبم "پژمان" ممنونم که بلاگ رو با حرفای ِ قشنگش زنده نگه داشت... سپاس

و همین ! سالم و شاد و برقرار باشین

(هنوز این حنجره زندست)

به ســــراق من اگر می آیی

2005-04-28T10:54:00.000-04:00

به سوی من اگر شب آهسته قدم بر می داشت
تحفه می برد به خانه آشفته ترین صبح
گر کلاغی در دم صبح آدینهء غم میشد و می خواند
پریشانی من در طلب آن روز نگون بخت می سوخت
گر می خواست شمعی بگرید از غم مرگ یک شـــاپرک بیجان
طوفان بلاها سرد می کرد شـــعلهء آن آتش را
گر عصیان بلا صیحـــه میزد بر تن عریان یک ابر
سیــــل تباهی میساخت ویران هرچه بــود و نبــود
وقتی ندای قمـــری عاشق برسد به مـــزار یک ســـطر
پژمره و پوسیده شود هرچه امید خزید در آن ســـطر
گر سرم را از مصیبت به در سنگی قلبها بزنم
ترک خوردگی آیینهء عشق در طرف دیگر عمر می روید
گر بمیرم از غـــم دوری عشق، از غم مرگ لطافت
شاید بدمد از مغرب، خورشید صـــفا
گر توانم با خود دفن کنم غصه را، مـــاتم را
شاید گل سرسبز صفا در دلها، رویش تازه آغاز کند
گر پس از مرگ به ســــراق تن جان دادهء من میآيید
تحـــفه آرید کمـــی باران، کمـــی آرامــش
یک ســـــبد پر گلهـــای ترنم آرید، پر گلهــــای صفا
یک محــــبت، یک عشــــق، یک آییـــــنهء سـالم
و به یاد آرید آن سطر از ســــرودهـــای استاد
کــــه میگفت به اهـــل غوغا به اهل ســـــودا
به سراق مــن اگر می آیی، آهسته قدم بردارید
مبــادا که ترک بـــردارد، چینی تنهایی مــن

سودا

محرم

2005-04-24T20:22:00.000-04:00

دلم تنگ است از بی وفایی .......................... دلم می گیرد از دورنگی وجدایی

علت چیست از این همه تضویر ...................... معلول چیست با این همه تبدیل

عشق را بازیچه کردن نیست روا ........ مقصود عاشق ز معشوق نیست جز صفا

یک لغت صداقت، به زعمری محبت ........ آنی زندگانی با صراحت، به حیاطی پر زجهالت

تو که عشق را بازی و عاشق را بازیپه می انگاری ..... نشاید که نامت انسان و رسم افعالت زندگانی

اگر عشق منطقی داشت، جهان زعشاق تهی .... گر خدا ریاضت نمی داد مرا دل زغم تهی

خدایا بندگان را عشق آسان مده .......... گر میدهی عشق، زان پس سامان بده

به سودا عشق پاک و معشوق صادق بده ....... خدایا دور از ریا و رضالت معشوقی آزاده بده

سودا

طعم وصال

2005-04-24T20:12:00.000-04:00

چشمهء عشق جشمه ای نیست ........... هر بی سر و پایی بتواند گل آلودش کند

برای نوشیدن آب گوارای عشق ............ هفت خوان معرفت را می باید پیمود

معرفت دُری است که درگاه عشق است ...... وفا و صداقت محتصبانِ وادی عشق

عشق پیشگانِ بسیار پای در این راه نهادند ...... هر یک به طریقی بیجاره و بی نسیب ماندند

توشهء راه را میبایست از دل پاک کرد ........... می بایست صفا و صمیمیت را در خرجه داشت

می بایست نگین محبت در دست فکند .............. وبا صبر و تحمل طی طریق کرد

مشقت کشید و عرق سرمستی ریخت ...... وپاهایی پر نقش از زخم جورِ معشوقه داشت

خون فراق از سینه ریخت .................... تا لحظه ای طعم ضیرین وصال را چشید

سودا

صفحه ای از برگ زندگی

2005-04-22T19:25:00.000-04:00

میدانم میدانم اشک ریختن یعنی چه ...من مسیر اشک تا گونه را خوب میدانم......میدانم مسافر کیست میدانم......میدانم چشم در انتظار مسافری بودن یعنی چه....میدانم کوه بودن و یک جانشستن چیست....میدانم شبنم صبحگاهی چیست....میدانم طعم گرسنگی رامیدانم..... فقر یعنی چه میدانم..... درد شکسته بالی رامیدان...ممیدانم شمِّ بغض را میدانم ....حس مرگ رامیدانم .....دوری چیست..... میدانم .فراق چیست ....میدانم از دست دادن عزیزی یعنی چه میدانم .....طعم غربت را من خوب میدانم ......میدانم زندگی سخت است میدانم .....من فراز و نشیب زندگی را خوب میدانم .....بازی سرنوشت را میدانمو ......چه دشوار وناگوار است این بازی میدانم..... شکستن قلبی چه معنایی دارد..... له شدن زیر فشار زندگی چیست میدانم .....من سنگینی بار حرف زور را میدانم ....میدانم طلاق یعنی چه میدانم ....میدانم هوا سرد است و دستان سرد در آرزوی آتش، میدانم .....میدانم یخ زدن چیست .....میدانم کودکی را که در طلب یک سیب زجه میکشد یعنی چه .....میدانم مویة مادری در قبرستان بر مزار فرزندش چیست .....میدانم بی خانمانی چیست ...میدانم فریاد موجر بر سر مستإ جر را میدانم .....میدانم دربدری چیست .....میدانم غم باران راو چه سوزناک است سرود باران میدانم ....بی لباسی در شب عید را خوب میدانم .....میدانم غم سنگین پدر راکه ناچار است از فقر....میدانم علت سقوط رامیدانم..... علت فساد رامیدانم ...غم آب مرداب را میدانم ....میدانم سیگار چیست ....میدانم مشروب و بد مستی چیست .....عاقبت گل یخ را من خوب میدانم .....میدانم تنهایی چیست .....من بازی عشق را خوب میدانم و میدانم طعم قصة مادربزرگ را در زمستان، زیر کرسیو میدانم ....اولین لبخند کودک چه لذتی داردمیدانم .....تولد نوزاد چیست میدانم.... گرچه هیچوقت وصال تام ممکن نیست .....ولیکن من طعم وصال را خوب میدانم.... میدانم کمک به فقرا چه عظمتی دارد.....میدانم فلبی را شاد کردن شاهکاریست .....میدانم دست بی کسان را گرفتن مردانگیست .....میدانم کمی به فکر کودک همسایه بودن فتوت و جوان مردیست .....میدانم تمام اینها قسمتی از زندگیست خوب میدانم .

سودا

آ تش و چوب

2005-04-18T16:17:00.000-04:00

ذره آفتابی است در فظا........گرم و روشن و لطیف

در کنارش قاصدکی، رها در هوا.....آسوده، بی خیال، سیال

از شب پیش، هم آغوش بود، چوب با آتش.......چه نزدیکیِ گرم و درخشانی

شعله ها، رگهایِ چوب را پر کرده بود.......گرمیِ شعله ها در شریانِ چوب می دوید

نسیمِ ملایمی وزید......چوب نفسی کشید

ولی آتش او را سخت در برگرفته بود........وجودشان یکی شده بود

آتش هم با نفسِ چوب نفس می کشید.........و شعله ها بی مَهابا در وجودِ چوب رخنه می کردند

تقلای چوب بی حاصل بود........آتش، مرگ را لحظه به لحظه به درون تکه درخت میدمید

درختی که هوایِ تازه به خلوتِ فضا میدمید........طعمِ تلخ و گسِ مرگ کام چوب را احاطه کرد

طعمِ فظایِ آلوده آرزو میکرد.........چه نحس و تلخ است این هم آغوشی

چوب داد زندگیش را به باد..........در پیِ یک هوسِ خام

زائیدة این نزدیکی.......تکه ذغالی سیاه و بد ترکیب

دیگر مجالی برای گریستن نبود........قطرات اشک بی وفقه ، مه گونه

به سوی آسمان میشتافتند.........و چوب در عاقبت سیاهِ خود میسوخت.

سودا

دلم گرفته

2005-04-17T20:12:00.000-04:00

سلام

باز دوباره دلم گرفته . فکر میکنید چه احساسی داره وقتی یک نفر رو از ته قلبت دوست داری و این دوست داشتن 3 سال که جریان داره و در این 3 سال این عشق یک طرفه بوده و هست . حتما جوابتون اینه که "خیلی سخته" . آره تا سر حد مرگ سخته . سه سال درگیر این مشکلم و این و میدونم که خودم مسولم و نه طرف مقابل . کسی دوست دارم که شب و روزم و پر کرده کسی که کیلومتر ها از من دوره ولی کاش این فاصله فقط به کیلومتر ختم می شد . مشکل اصلی فاصله قلبی اون از من ِ و چه سخته..

ای کسی که عاشقتم اگه صدای این " حنجره" همیشه عاشق رو میشنوی بدون که این حنجره هنوزم به عشق تو پر طنین ترین صداست.

( تا حنجره باقیست فریاد باید زد)

شادی یا غم، مسئله این است

2005-04-17T00:34:00.000-04:00

با درود به همه دوستان

چند روزیه که می خوام به جمع دوستان "با حنجره" این بلاگ بپیوندم و بنویسم. اما هر کاری کردم دیدم "نوشتنم نمی گیره". ولی امشب دیگه دل رو به دریا زدم و شروع به نوشتن کردنم

مطالب آقا رضا و مونا خانم رو خوندم. راستش یکی از کسانی که آقا رضا کسل و پکر دیده بود شخص بنده حقیر بودم. اما بعد از یک سری مشکلاتی که برام پیش اومد دیدم با خودم لج کردن و "غمبات" گرفتن هیچ دردی رو که دوا نمی کنه بلکه بدترموجب میشه که آدم به خودش بقبلونه که باید همیشه غم تو زندگیش باشه.

ولی چیزی که دستگیرم شد این بود که حداقل برای من یکی دل تنها بهتر از یار و رفیق باوقاره. دیگه برای من دلدار معنی نداره. دیدم اگه شاد باشم و بی خیال همه چیز بشم راحتتر می تونم زندگی کنم، حتی با این وجود که دارم خودم رو گول میزنم. نمی دونم فقط برای من اینطوره یا بقیه هم می تونند بی خیال همه چیز باشند. ولی شاید بدک هم نباشه بعضی وقتها آدم مست بشه (یا اگه مست نمی کنید خودتون رو به مستی بزنید) و بگه

آقایون دست

خانمها رقص

حالا بر عکس

خلاصه از اینکه خیلی جلف بودم شرمنده

شاد و پیروز باشید

همزاد

تنهایی

2005-04-15T09:44:00.000-04:00

ناراحتی...غصه...غم...واژهایی آشنا اما غریب! درد و غصهایی که بدونه اونکه بخوایم باشون رفیق میشیم و به سرزمین احساستمون راه میدیم تا آشیانه کنن...گاهی برای تصور تصویری زیبا که از هر رویایی شیرینتر چشمامونو میبندیم...اماتا چشمامونو باز میکنیم و میقهمیم که اون تصویر صرابی بیش نشبوده ناخودا گاه در لونه غم رو میزنیم........ ماآدماخیلی تنهائم............... یادش بخیر کودکی!! چه راحت دوست پیدا میکردیم! چه راحت عشق میرزیدیم!از ته دل میخندیدیم! غم نبود. غصه نداشتیم. حالا هر چی بزرگتر میشیم به تنهایمون پی میبریم! حالا دیگه دوست شدنهامون فقط بخواتر بازی قایموشک و گرکم به هوا نیست. دیگه نمیخوایم بچه بشیم تا بازی مامان بازی رو شروع کنیم! دنبال دل میگردیم. دل میبندیم دل میکنیم دل میشکونیم تا به دلدار برسیم. تا شاید به دردمون برسه! ولی دلدار کو؟ یار کو؟ رفیق با وقار کو؟

پس دوبار میریم در خونه غم... تق... تق...تق در رو باز کن که یه دل شکسته اومد

مونا . ک

:: حرفی از سره دلخوشی ::

2005-04-12T22:00:00.000-04:00

یه مدتیه با هرکسی که حرف میزنم پکره ! وقتی ازشون می پرسم که دلیل این همه کسل بودن چیه ...خودشونم

نمیدونن . کمی که سره صحبت باز میکنیم تازه میفهمیم دلیل این ناراحتی ها فقط گاهی انتظار بی جا و بی حساب از دوستان و اطرافیان و گاهی هم برخورد غیر حرفه ای و غیر منطقی با مشکلات کوچک هست ِ به صورتی که خوردترین مشکل تمام تمرکز و فکر شخص رو به هم می پیچه در حالی که می شد با ذره ای تسلط به راحتی مشکل رو بر طرف کرد و انرژی رو صرف مسایِِل مهمتر کرد. زندگی پر از فراز و نشیب ِ و ظاهرآ نشیبش بیشتره پس نباید سخت گرفت چون همه چیز میگذره و اگه ما به خودمون سخت بگیریم در نهایت دودش به چشم های به ظاهر بازه خودمون میره . همیشه امید هست و برای پیدا کردنش باید چشمامونو باز کنیم . همین

(سکوت ِ حنجره را باید شکست )